Oooh happy days!

Στο προηγούμενο ποστ έγραψα για το πόσο ανυπομονώ να αρχίσει η άδειά μου και να επιστρέψω θριαμβευτικά στη μπατρίδα ως τούριστ. Κάπου μετά το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου θα αναπνέω τον ελληνικό αέρα.
Όχι όμως τον συνηθισμένο ελληνικό αέρα, αλλά τον brand new smoke-free ελληνικό αέρα. Με φαντάζομαι να βγαίνω από το αεροπλάνο, να με χτυπάει το γνωριμο κύμα καύσωνα και να παίρνω μια βαθιά ανάσα καυτού αέρα. Όμως κάπου στους αισθητήρες βαθιά μέσα στα ρουθούνια, κάτι δε θα κολλάει. Κάτι θα είναι διαφορετικό. Το ποσοστό του οξυγόνου θα είναι κάτι χιλιοστά τις εκατό παραπάνω. "Γιατί? Τι έχει γίνει? Πέρασα από καμιά τρύπα στο χωροχρόνο ως άλλος ναυαγός του lost?" θα αναρωτηθώ εύλογα.
Και τότε θα θυμηθώ ξαφνικά ότι από την 1 Ιουλίου, η Ελλάδα όπως την ήξερα δεν υπάρχει πια. Το κάπνισμα έχει (ξανα)απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους, όλοι πειθάρχησαν αμέσως κι εφάρμοσαν το γράμμα του νόμου. Σαν μια μαγική μύγα τσε-τσε να τσίμπησε ταυτόχρονα κάθε Έλληνα, που, εντάξει ας το παραδεχτούμε, συνήθως κάνει του κεφαλιού του. Όχι αυτή τη φορά όμως. Παρά το βεβαρημένο μας παρελθόν στην εφαρμογή κανόνων, νόμων, αυτή τη φορά όλοι συμφώνησαν μεταξύ τους για πρώτη φορά και εφάρμοσαν με χαρά τον καινούριο νόμο. Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε άλλωστε. Κι έτσι, ένα σερί 5000+ χρόνων ανυπακοής, σπάει την 1 Ιουλίου 2009.

ΥΓ: Είναι φανερή η σχέση του πόστ του Zaphod για το άρθρο του β(λ)ήματος (μου άρεσε αυτό) περί ντοπινγκ και των νέων αντικαπνιστικών μέτρων. Τώρα που έχει πέσει σκούπα από τo Εθνικό Συμβούλιο Καταπολέμησης Ντόπινγκ (ΕΣΚΑΝ), ούτε καν ο ελληνικός καπνός του τσιγάρου μπορεί να πηδήξει πάνω από 2 μέτρα. Γι'αυτό, πολύ σωστά, κρίθηκε αρκετός ο ύψους 2 μέτρων γυάλινος τοίχος στα μπουζούκια για να εμποδίζει τον καπνό να εξαπλωθεί. Συνδυαστική σκέψη, άλλο ένα συν του ΕΛληνικου γονιδιώματος.

Μήπως?

Μήπως να το γυρίσω σε μπλογκ με ένα ποστ το χρόνο, σε στυλ ετήσιας ανασκόπησης που ταυτόχρονα θα λέει και τις πάντα έγκυρες προβλέψεις μου για την επόμενη χρονιά?
Ο αριθμός των ποστ κάθε χρόνο πέφτει, εννοείται φυσικά με ανάλογη αύξηση της ποιότητας. Τρομάζω και μόνο στη σκέψη με το πόσο φοβερό θα είναι εκείνο το μοναδικό ποστ, όταν τελικά μειωθεί ο αριθμός στο ένα, αλλά ανέβει η πχοιότητα εκεί που δεν πάει άλλο.
Μετά από αυτό το μίνι παραλήρημα ψώνιου μπορεί να έλεγαν κάποιοι, αυτογνωσίας θα έλεγα εγώ, ας μπούμε στο επίκαιρο θέμα του μπλογκ, τις καλοκαιρινές διακοπές. Κάτι σαν σχολική έκθεση της 3ης δημοτικού.
Εδώ και κάτι παραπάνω από χρόνο, πατάω τα αγιασμένα ΕΛληνικά χώματα με την ιδιότητα του τουρίστα. Εντ άι λάικ ιτ. Είμαι ένα βήμα από το να αρχίσω να κυκλοφορώ κι εγώ με σανδάλι/παντόφλα και κάλτσα από μέσα σαν τους βορειοευρωπαίους που κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.
Είναι φοβερή η αίσθηση να κυκλοφορείς στην Αθήνα ή οπουδήποτε αλλού, να μπλέκεις στην κίνηση, να ανοίγεις τηλεόραση και να βλέπεις το χαμό στα παράθυρα, να ακούς για την ακρίβεια, να βλέπεις τις τιμές να πιάνουν ταβάνι ή έτσι νόμιζες τουλάχιστον γιατί μετά διαπιστώνεις ότι πάει και πιο πάνω, και να μη σε νοιάζει. Απλά να μη σε νοιάζει. Γιατί είσαι τουρίστας. Σε νοιάζει το τζατζίκι, ο μουζάκα, το σουβλάκι, τα αρχαία, τα νησιά. Εύκολα πράγματα. Όσο να'ναι, το να είσαι τουρίστας στη χώρα σου έχει τα καλά του, γιατί δεν πας ψάχνοντας. Είναι ακόμα μεγαλύτερη πολυτέλεια να είσαι τουρίστας από μια πανάκριβη χώρα όπως είναι η Ελλάδα. Δεν είναι και πολλοί άλλοι που μπορούν να αντέξουν διακοπές αρκετών εβδομάδων στην Ελλάδα αν και πιθανότατα να μπορούν να κλείσουν πιο φτηνά κάτι από έξω παρά εμείς από μέσα.
Για να δούμε πώς θα πάει. Κυριακή κοντή γιορτή αλλά ειλικρινά δε νομίζω ότι υπερβάλω.

ΥΓ1: Όσοι δεν παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή ή δε χρησιμοποιείτε εξειδικευμένα προγράμματα για τις δουλειές σας, γυρίστε το σε Ubuntu. Τώρα!

ΥΓ2: Ακόμα? Τώρα είπα!

Σούπερ Διαγωνισμός!!!

Το σημερινό κουίζ είναι από τη σελίδα του ΣΚΑΪ. Σχετικό λινκ στο τέλος του ποστ για να μη δείτε τη σωστή απάντηση από πριν.


Η ερώτηση είναι: Δεκάδες τί?
1) ...δεκάδες περίεργοι, μήπως τους δείξει καμιά τηλεόραση?
2) ...δεκάδες περαστικές μαϊμούδες που έτυχε να βρίσκονται στο σωστό μέρος το σωστό χρόνο?
3) ...δεκάδες UFO με ΕΛ, γιατί είναι πολύ ωραία στο Ρέθυμνο αυτή την εποχή του χρόνου?
4) ...δεκάδες εξαγριωμένοι πολίτες, που ήθελαν να λιντσάρουν τον πρώην υπουργό επειδή προσπάθησε να αθωώσει έναν χασισοκαλλιεργητή και του επιβλήθηκε μια αστεία ποινή?

Όποιος το βρει κερδίζει αμύθητα πλούτη και το λιχνάρι του Αλαντίν με ποιστοποιητικό γνησιότητας. Δώρο έκπληξη ένα χά-λί μιραράκη, συνοδευόμενο από cd με τη γλυκιά αυτή φωνούλα (μπρρρρρρρ).
Η σωστή απάντηση:
Ιδού και το σχετικό λινκ για του λόγου το αληθές.
Ρε, την υπουργάρα μας? Ρε, τον άνθρωπο που πάνω απ'όλα βάζει το καλό του απλού κοσμάκη? Ρε, κάτω τα χέρια ρε!

ΥΓ: Σημείωση στον εαυτό: να μην ξεχάσω να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές αυτό το άξιο παλικάρι. Με αυτή την πετυχημένη συνταγή πάμε τόσο μπροστά όλα αυτά τα χρόνια.

(Ακόμα μία) τελευταία σταγόνα

Συζήταγα με κάποιον Ούγγρο τις προάλλες στη δουλειά. "Χαμός στην Ελλάδα", μου λέει. "Ναι" του λέω κι εγώ, χωρίς να προσπαθήσω να εξηγήσω (καθώς οι ικανότητές μου με την ξένη γλώσσα ακόμα δε μου επιτρέπουν να μιλάω για θέματα γενικού ενδιαφέροντος χωρίς να ακούγομαι σαν καθυστερημένος). "Μάλλον ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι", μου λέει. Ψιλοενθουσιάστηκα λίγο, γιατί κάποιος ξένος που δεν ξέρει τα εσωτερικά μας (ο κόσμος το'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι), ήξερε ωστόσο αρκετά για να καταλάβει ότι οι αντιδράσεις ίσως ήταν δυσανάλογες με ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά όπως έχουν πει πολλοί πολύ καλύτερα πριν από εμένα, τα μεμονωμένα περιστατικά μαζεύτηκαν. Αν κάπου βρέχει κάθε μέρα επί ένα χρόνο, δε λες ότι ο καιρός είναι ηλιόλουστος απλά έτυχαν 365 μεμονωμένες βροχές.
Στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί συμβάλλουν όλοι.
Τα αθλητικά πρωτοσέλιδα της επομένης της δολοφονίας του 15χρονου παιδιού, αφενός ασχολήθηκαν με το θέμα (και καλά έκαναν γιατί ήταν πιο σημαντικό από πλούσιους ανθρώπους που κάνουν το χόμπι τους), αφετέρου ευχόντουσαν νίκη της ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη "για να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας". Αυτή ακριβώς η στάχτη στα μάτια είναι που διαιωνίζει το πρόβλημα. Είναι η ψευδαίσθηση της εθνικής ανάτασης μετά από αθλητικές επιτυχίες όταν όλα πάνε κατα διαόλου. Είναι η στροφή της κοινής γνώμης προς κάθε άλλη κατεύθυνση εκτός από αυτή που θα έπρεπε να κοιτάει. Είναι η καθημερινότητα του υποκριτικού κόσμου της τηλεόρασης.
Όλα αυτά καταλήγουν στον κακόμοιρο μέσο πολίτη, που τελικά είναι άξιος της μοίρας του. Αυτός είναι που έχει μνήμη 3 δευτερολέπτων, που μετά από λίγο καιρό θα βαρεθεί να ακούει για το Βατοπέδι και θα αλλάξει κανάλι σε κάτι πιο ευχάριστο, που νομίζει ότι αν ψηφίσει κάτι άλλο στις επόμενες εκλογές έκανε το χρέος του για την καλυτέρευση της κοινωνίας. Σε 4 χρόνια πάλι θα ξαναασχοληθεί.
Και εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι ενώ οι δικές του καθημερινές συνθήκες διαβίωσης γίνονται όλο και πιο δύσκολες, ο ίδιος θα αντιδρούσε, ίσως και να ξύπναγε, όχι. Απλά αλλάζει πλευρό. Τελικά μήπως δεν κοιμάται? Μήπως είναι κώμα αυτό? Μήπως δε φτάνουν οι συνεχόμενες σφαλιάρες για να ξυπνήσει? Μήπως να φέουμε το ηλεκτροσόκ? Και τι είδους ηλεκτροσόκ θα είναι αυτό? Υπάρχει καν τέτοιο μηχάνημα?
Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Για τους υπόλοιπους δηλαδή. Για μένα δεν ανησυχώ και πολύ. Πρέπει λίγο να δουλέψω στο ότι ακόμα εκνευρίζομαι με τις τωρινές καταστάσεις. Με λίγη προπόνηση ακόμα και θα μπορώ να ασχολούμαι κι εγώ με εντελώς ανούσια θέματα. Όπως πρέπει να κάνουμε όλοι μας δηλαδή. Και όλοι θα είμαστε χαρούμενοι. Η ανίκητη ηλιθιότητα της πλειοψηφίας, νίκησε.
Ίσως υπάρχει ένα ίχνος ελπίδας, στο ότι όλα τα ζώα αν τα ενοχλείς συνέχεια, κάποια στιγμή θα αντιδράσουν. Για τις αμοιβάδες δεν είμαι τόσο σίγουρος...

ΥΓ: Σε λίγο καιρό, το αργότερο το 2011, θα κυκλοφορήσει το νέο dvd "Μαθήματα για αποτυχημένες κυβερνήσεις: Πώς να μείνετε στην εξουσία με τη μικρότερη δυνατή πλειοψηφία, με καθημερινά σκάνδαλα ΚΑΙ με χάος στους δρόμους". Πολλοί το νομίζουν αδύνατο, αλλά τελικά δεν είναι. Από τους δημιουργούς του "Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα". Δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι ηγέτη στον κόσμο.

Greek love

Μπορεί κάποιοι από εσάς με πονηρό μυαλό να σκεφτήκατε διαβάζοντας τον τίτλο του ποστ ότι θα αρχίσω να περιγράφω τις πικάντικες περιπέτειές μου στη Σουηδία, κάνοντας περήφανους τους απανταχού ελληνάρες.
Όχι.
Έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια είδηση από την πατρίδα. Πού και πού διαβάζω και κανένα ελληνικό νέο, γιατί είναι πραγματικά πολύ διασκεδαστική η επικαιρότητα. Έτσι και τώρα, αφού πρώτα διάβασα τον τίτλο της είδησης και αφού σιγουρεύτηκα ότι στην Ελλάδα δεν είναι πρωταπριλιά (είπαμε, υπάρχει και μιά διαφορά ώρας με εδώ, αλλά όχι εδώ να είναι 12 Σεπτεμβρίου και στην Ελλάδα 1 Απριλίου...), μόλις μπόρεσα να συκγρατήσω λίγο τα γέλια μου και συνήλθα κάπως είπα μέσα μου ότι αυτό πρέπει να το μοιραστώ με τον κόσμο.
Έλεγε λοιπόν η είδηση, ότι από το πρωί της Τρίτης, αυξάνονται τα διόδια σε Ελευσίνα, Ζευγολατιό και Πάτρα σε 2,80 ευρώ.
Κορυφαίο?
Σταματήστε να γελάτε? (ή να κλαίτε?)
Ειλικρινά πιστεύω ότι κάπου, σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο είναι κάποιοι τύποι που αποφασίζουν τι γίνεται στη χώρα. Κι εκεί που κάθονται και βαριούνται, πετάγεται ένας και λέει: "Ρε σείς έχω μια ιδέα. Εκεί που όλοι παραπονιούνται για τους δρόμους, ειδικά για την Κορίνθου-Πατρών που και καλά έχει το μεγαλύτερο συντελεστή ατυχημάτων/χιλιόμετρο, εμείς θα πάμε και θα αυξήσουμε τα διόδια. Εκεί που δεν το περιμένει κανένας." Και απαντάνε οι υπόλοιποι: "Αααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!"
Εδώ κολλάει και ο τίτλος. Στην αγάπη που δείχνουν καθημερινά και με πολλούς τρόπους αυτοί που αποφασίζουν προς σ'αυτούς που τους έφεραν στη θέση να αποφασίζουν.

Έντιτ (γιατί η επικαιρότητα τρέχει): Σα να μην έφτανε το ανέκδοτο με τα διόδια, ήρθε και το άλλο, για μια έρευνα για τις ώρες διδασκαλίας των θρησκευτικών για να με αποτελειώσει. Σοβαρά, μπήκαμε σε διαδικασία σύγκρισης σε τέτοιο θέμα με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες? Μάλλον με κανένα Ιράν και Σαουδική Αραβία έπρεπε να συγκριθούμε, που είναι πιο κοντά στα κυβικά μας. Και μπορεί κάποιες άλλες ευρωπαϊκές χώρες να έχουν υποτίθεται περισσότερες ώρες "θρησκευτικών", αλλά ως γνωστό, δε μετράει το μέγεθος, αλλά πώς το χρησιμοποιείς...

Αλλαγές

Συνήθως τον Αυγουστο δε συμβαίνουν και πολλά. Όλα κινούνται πιο αργά, μέχρι και οι μύγιες είναι παχιές και δυσκίνητες. Το πολύ πολύ να περάσει κανένας σημαντικός νόμος, εκεί που κανένας δεν το περιμένει και κανένας δεν προσέχει.
Ο φετινός Αύγουστος όμως δεν είναι σαν τους προηγούμενους.
Πριν 5 μήνες πήρα κι εγώ το δρόμο της ξενιτιάς. Ακούγεται λίγο πιο δραματικό απ'ότι είναι. Ξενιτιά, μετανάστες, λέξεις που παραπέμπουν σε παλιότερες εποχές και είναι ταυτόσημες με κακουχίες και τεράστιες δυσκολίες για πολύ κόσμο. Δε μπορώ να πω ότι ήταν έτσι ακριβώς στην περίπτωση μου. Μαζί με αρκετούς άλλους όμοιούς μου, μαζευόμαστε τώρα και λέμε πόσο δύσκολα ήταν στην αρχή, που το ξενοδοχείο μπορεί να μην είχε ίντερνετ, που το ταξί από το αεροδρόμιο πήρε ένα σωρό λεφτά κι άλλα τέτοια.
Δεν παύει πάντως να είναι μια καινούρια αρχή σε μιά άγνωστη χώρα. Πριν 5 μήνες, δεν ήξερα κανέναν, δεν είχα σπίτι, άλλαξα ξενοδοχείο 3 φορές, δεν καταλάβαινα τον κόσμο γύρω μου.
Το ότι μετά από 5 μήνες έχω δουλειά (πριν 2 μέρες πήρα τον πρώτο μου μισθό), σπίτι, το οποίο μπορώ να συντηρώ μόνος μου και μεταφορικό μέσο, ένα φοβερό ποδήλατο με φώτα, λασπωτήρες και 21 ταχύτητες, για μένα λέει πολλά για τη χώρα στην οποία βρίσκομαι. Και πολλά για τη χώρα από την οποία έφυγα, τη χώρα μου. Δυστυχώς οι συγκρίσεις εδώ έρχονται αυτόματα. Το αποτέλεσμά τους είναι γνωστό πάνω κάτω κάθε φορά.
Ένα πολύ καλό από όλα αυτά είναι ότι τώρα πραγματικά χαίρομαι κάθε μέρα που βρίσκομαι στην Ελλάδα, απλά γιατί δε με νοιει τίποτα. Τώρα είμαι ένας εξωτερικός παρατηρητής που γελάει με αυτά που βλέπει.
Γνωστά όλα αυτά και χιλιοειπωμένα. Δεν είμαι εγώ που ανακάλυψα την Αμερική. Γιατί αν ήμουν, θα τη λέγανε Νεροπιστολερία. Αλλά να μου πεις ούτε κι ο Βεσπούκι ήταν που την ανακάλυψε.

ΥΓ: Θα ακολουθήσει φωτορεπορτάζ κάποια στιγμή. Η φωτογραφία του ποστ δεν είναι το πλοίο που μπάρκαρα για να φύγω. Είναι ένα ιστιοφόρο που κάθεται κάπου στο Γκέτεμποργκ.

Με αληθινό μολύβι!

Η τραγουδιστή unlearn είχε για ακόμη μία φορά την ευγενή καλοσύνη να με προσκαλέσει σ'αυτή την αλυσίδα χειρόγραφων.
ΙΔΟΥ το αποτέλεσμα.

Τα πιο ...καλλιγραφικά γράμματα της αγοράς.
Μια προσφορά για το http://autographcollectors.blogspot.com.
Ως συνήθως, είμαι ο τελευταίος που του έρχεται κάποια πρόσκληση, γιατί μόνο η unlearn με θυμάται. Αν έμεινε κάποιος, ευχαρίστως τον προσκαλώ να γράψει κι αυτός το κατιτίς του.