Friday, December 29, 2006

Αλτ!Τις ει? Άγιος Βασίλης...

Ως γνωστόν, στο στρατό την περίοδο των χριστουγεννιάτικων γιορτών οι περήφανοι έλληνες φαντάροι χωρίζονται σε δύο γκρουπάκια για τις άδειες. Των Χριστουγέννων και τις Πρωτοχρονιάς. Ο γραφών ανήκει στο δεύτερο. Τουτέστιν, χριστούγεννα μέσα, πρωτοχρονιά έξω.
Ήταν ξεχωριστά αυτά τα χριστούγεννα λοιπόν και σίγουρα μοναδικά, αφού του χρόνου τέτοια εποχή θα είμαι έξω, εκτός αν έχω φάει 3 μήνες φυλακή, που δεν το νομίζω, αφού είμαι ήρεμο παιδάκι.
Γενικά, παρατήρησα με την παρατηρητική παρατηρητικότητά μου, ότι όλο για το στρατό γράφω τώρα τελευταία. Δε φταίω εγώ, φταίει η πλύση εγκεφάλου που μου έγινε μετά από ώρες κινέζικων βασανιστηρίων.Ο στρατός είναι καλός, ο στρατός είναι καλός, να πας κι εσύ...
Σοβαρά τώρα, αν και πάντα μιλάω σοβαρά βεβαίως βεβαίως, οι τελευταίες μέρες, παρόλο που ήταν δύσκολες λόγω των συνεχόμενων υπηρεσιών, ήταν μάλλον οι καλύτερες μέχρι τώρα. Το στρατόπεδο είχε ηρεμία, δεν υπήρχαν στελέχη, ξυπνάγαμε ότι ώρα να'ναι (εκτός αν είχαμε νούμερο στην υπηρεσία), δεν ξυριζόμασταν και, το κυριότερο, οι δυσκολίες των ημερών μας έφεραν πιο κοντά, όσους είχαμε απομείνει πάνω.
(Αν διαβάζει αυτά κάποιος που παρουσιάστηκε σε άλλο κέντρο μάλλον ήδη έχει αρχίσει να με ψάχνει, με όχι και τόσο καλές διαθέσεις. Αν σκεφτεί κιόλας ότι προχθες έκανα, ας ελπίσουμε, την τελευταία σκοπιά της θητείας μου, τότε πρέπει να αρχίσω να τρέχω γιατι δε με γλιτώνει ούτε η τέλεια εκπαίδευσή μου...)
Ανήμερα των χριστουγέννων είχα σκοπιά στην πύλη του στρατοπέδου και μέχρι τώρα ήταν η καλύτερη υπηρεσία που έχω κάνει. Κι αυτό, γιατί στο δωμάτιο που κοιμούνται οι σκοποί της πύλης, έχει μια σόμπα πετρελαίου και μυρίζει, τί άλλο, πετρέλαιο. Το περιβάλλον προσφέρεται για μαστούρα και δε μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Έχει και ωραία ζέστη. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, έκανα τον καλύτερο ύπνο μέχρι στιγμής. Το μεσημέρι φάγαμε σχετικά επίσημα και το φαγητό ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο. Το βράδυ δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, εκτός από κάποιους σκοπούς που πήγαν λίιιγο μεθυσμένοι στη σκοπιά τους.
Έτσι πέρασαν οι μέρες...
Κατά τα άλλα, ωραία πόλη η Άρτα και με ωραία κορίτσια. Μόνο που δε δικαιώθηκε η φήμη που τη θέλει να έχει συνέχεια βροχές. Σε 1,5 μήνα έβρεξε 3 φορές και τη μόνη μέρα που έπρεπε να βρέχει (όταν ήταν να πάμε για χειροβομβίδα) δεν έβρεχε, αλλά έβρεχε όλη την προηγούμενη και το βράδυ, ίσα ίσα για να γεμίσει ο δρόμος λάσπες. Μετά από εκείνη τη μέρα ούτε ένα σύννεφο για δείγμα δεν εμφανίστηκε στον αρτινό ουρανό, για να μας θυμίσει ότι είναι Δεκέμβρης και χριστούγεννα. Πρέπει τώρα να περάσω καμιά βόλτα από το κέντρο να μπω στο κλίμα των ημερών.
Καλές γιορτές σε όλους!

Sunday, December 10, 2006

Γράμμα από τα χαρακώματα

Πέσανε τα πρώτα πυρά. 3 βολές πραγματοποιήθηκαν. Χαμός στο ίσωμα! Δε σας λέω τα αποτελέσματα των βολών γιατί ούτε κι εγώ τα ξέρω. Ρίχναμε ανά 10 άτομα (σύνολο κάπου 150-160) προς τους ίδιους 10 στόχους. Καλά, καμιά φορά ρίχναμε και στο διπλανό στόχο, όχι λόγω ασχετοσύνης αλλά επειδή βλέπαμε ότι εκείνη τη δύσκολη ώρα, στο πεδίο βολών και αργότερα στο πεδίο της μάχης, ο διπλανός μας οπλίτης, ο brother in arms, χρειαζόταν τη βοήθειά μας.
Κάναμε και μια πορεία 12 χλμ. Αφού δεν πέθανα τότε, δε θα πεθάνω ποτέ. Είμαι και επίσημα πλέον αθάνατος.
Κατά τα άλλα η παρέα με τα υπόλοιπα παιδιά όσο πάει και καλυτερεύει και το κακό είναι ότι οι μισοί θα φύγουν την άλλη βδομάδα. Ίσως τους πετύχω κάπου αλλού, ποιος ξέρει.
Γενικά πάντως, η λέξη που χαρακτηρίζει το στρατό είναι μία: παλιμπαιδισμός._
Γιατί όταν κάνουμε εκπαίδευση (υποτίθεται) και για ένα αντικείμενο που χρειάζεται το πολύ ένα λεπτό και ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, εμείς τρώμε 3 ώρες, ε, τί να κάνουμε, αρχίζουμε να σαχλαμαρίζουμε όπως ούτε καν στο δημοτικό δεν κάναμε.
Γενικά δεν είνια και πολύ κακό αυτό. Όλοι μου το είχαν πει: ο στρατός είναι το τελευταίο διάλειμμα. Έχω αρχίσει και περνάω καλά, δεν έχω καμία έννοια και το πρόβλημα είναι ότι όλο αυτό κάποια στιγμή τελειώνει και επανερχόμαστε στην πραγματικότητα. Εκτός κι αν......Join the army now!
(οι τελευταίες γραμμές γράφτηκαν υπό την απειλή όπλου από τον στρατολόγο, μην πιστεύετε τίποταααααααα......μπαμ)

ΥΓ: Σαν πολλές άδειες δεν παίρνω?Τα έχω καταγγείλει εγώ αλλά ποιος μ'ακούει... (Ελπίζω κανένας.Οι λέξεις "πολλές" και "άδειες" δεν κολλάνε στην ίδια πρόταση.Ποτέ οι άδειες δεν είναι αρκετές.)

Saturday, November 25, 2006

Ανταπόκριση από το μέτωπο

Τρίτη βράδυ έπρεπε να είμαι πίσω από την άδεια ορκωμοσίας. Και ήμουν, μετά από σύντομη επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Τετάρτη απόγευμα είχα έξοδο (όπως οι περισσότεροι). Παρασκευή μεσημέρι πήρα την πρώτη μου άδεια. Δεν πρόλαβα να καταλάβω πότε μπήκα στο στρατόπεδο και έπρεπε να ξαναβγώ.
Για να καταλάβετε τι περνάω ως φαντάρος, ήμουν αναγκασμένος να πάρω άδεια ενώ δεν ήθελα (τόσο σύντομα σε σχέση με την προηγούμενη). Αίσχος!
Αν και ίσα που πρόλαβα να κάτσω μέσα, πολλά έγιναν.
Πρώτα απ'όλα ο Johnny (εγώ δηλαδή) πήρε τ'όπλο του. Ένα υπερσύγχρονο G3 μοντέλο του 79, που ακόμα κι ο καινούριος Τζέιμης Μποντ θα ζήλευε. Από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου, ένιωσα τη δύναμη να κυλάει στις φλέβες. Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνω η απόλυτη πολεμική μηχανή. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι πρώτα, αλλά σιγά σιγά κι όλα θα γίνουν.
Άκουσα κι ένα πολύ καλό ανέκδοτο. Κάθε μέρα, πρωί πρωί με την αυγούλα, έχουμε τις καθαριότητες, κατά τις οποίες κάθε ομάδα αναλαμβάνει ένα συγκεκριμένο μέρος του στρατοπέδου και το κάνει αόρατο. Μάλιστα, οι τουαλέτες (τούρκικου τύπου) γίνονται τόσο αόρατες, που κάποιοι φαντάροι έχουν πρόβλημα να πετύχουν την τρύπα. Τέλοσπάντων, για τις καθαριότητες είναι απαραίτητα κάποια υλικά. Γι'αυτό και ο λόχος (250 άτομα περίπου) διαθέτει 3 ολόκληρες σκούπες, 2 φαράσια, 2 σφουγγαρίστρες και 1 κουβά. Κάποιοι στρατιώτες είχαν το θράσος να διαμαρτυρηθούν ότι δεν τους φτάνουν όλα αυτά τα υλικά. Και εκεί έρχεται το καλό: δεν υπάρχοιυν λεφτά, ήταν η απάντηση. Τόσο καιρό που ήμουν στην απόξω, νόμιζα ότι όλα τα λεφτά πηγαίνουν στο στρατό. Τώρα από μέσα, βλέπω ότι τελικά ούτε κι εκεί πάνε τα λεφτά. Δηλαδή δεν πάνε στα στρατόπεδα, πάνε στα όπλα. Έτσι εξηγείται και το τέλειο όπλο που μου δώκανε. Άσχετο, ίσως όχι τόσο, το ΚΨΜ βγάζει τρελά λεφτά κάθε μέρα. Αυτά πού σταδιάλα πάνε...
Α. Θητεία χωρίς καθάρισμα πατάτας απλά δε λέει. Έκανα κι εκεί το χρέος μου.
Αυτά τα λίγα έγιναν αυτές τις μέρες. Το πρόγραμμα για τη Δευτέρα έχει βολές. Ενδιαφέρον ακούγεται.

Sunday, November 19, 2006

Θέατρο του Παραλόγου

Το Στρατόπεδο. Αυτό το μαγικό μέρος, όπου ο χρόνος μένει στάσιμος. Όλα απ'έξω κινούνται, αλλά μέσα παραμένουν σταθερά.
Σ'αυτό το παράξενο μέρος, είναι μαζεμένοι περίπου 500 νοματαίοι, από τους οποίους είναι ζήτημα αν οι 5-10 θέλουν να είναι εκεί.
Ξυπνάς λοιπόν κάπου, όπου ο χρόνος έχει σταματήσει, όπου δε θα ήθελες να είσαι και από πάνω έχεις κάποιους να σε διατάζουν.
Νεότεροι από σένα, με λιγότερα "τυπικά" προσόντα. Και πάνω που σπούδαζες τόσα χρόνια και έφτασες στο σημείο να αποκτήσεις μια νοοτροπία πως κάποιος είσαι και κάτι έχεις κάνει, μαθαίνεις ξαφνικά εδώ ότι δεν είσαι τίποτα, δεν ξέρεις τίποτα και είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιος που θα σου λέει τί να κάνεις. Πώς να περπατήσεις, πώς να κουνήσεις το κεφάλι, πώς και αν πρέπει να ξύσεις τη μύτη κτλ κτλ...Ο λόγος αυτού του κάποιου είναι νόμος. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση. Δεν τον ήξερες μέχρι χθες, αλλά τώρα πρέπει να υπακούς τυφλά αυτό που σου λέει. Έτσι αναφέρεται άλλωστε και στον όρκο που σε κάλεσαν να δώσεις.
Επειδή όμως, αυτοί σε ξέρουν (ονοματεπώνυμο, ύψος, βάρος, ιατρικό ιστορικό) λίγες μέρες και πιθανότατα δε θα σε γνωρίσουν ποτέ, ενώ εσύ όλο και κάτι παραπάνω
ξέρεις για τον εαυτό σου, χρόνια τώρα, βλέπεις κάπως καλύτερα τα πράγματα. Είναι πολύ απλό να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι-θέατρο, έστω κι αν παίζεται με τους δικούς τους κανόνες, και να επανέλθεις στον πραγματικό κόσμο, όπου ο χρόνος κυλάει κανονικά. Και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Γιατί μπορεί να βρέθηκες εκεί χωρίς τη θέλησή σου, αλλά η θέλησή σου είναι αυτή που θα σε βγάλει από εκεί.

ΥΓ: Δε μπορείς να πεις, αξίζει η παρέα με τα άλλα παιδιά σ'αυτό το μέρος. Έτσι κι αλλιώς, ξεκινάνε όλοι από την ίδια βάση και με την ίδια έκπληξη για όσα τους περιβάλλουν έτσι ξαφνικά. Όσο δυσκολότερες οι συνθήκες τόσο δυνατότεροι οι δεσμοί που δημιουργούνται.


Saturday, November 04, 2006

100% ασφάλεια...



...από την αυριανή ημέρα, στα ελληνικά σύνορα.
Και δεν είναι δέσμευση, είναι απειλή. Από τη Δευτέρα αυτή και για ένα χρόνο, θα βρίσκομαι στην αγκαλιά της μαμάς-πατρίδας.


Σήμερα ήταν το τέλος εποχής για 2 πράγματα: α) τον Τζόλε, που όσο κι αν τον αγαπάμε, πρέπει να σταματήσει όσο ακόμα τον αγαπάμε και να μη μας κάνει να τον αντιπαθήσουμε και β) το μούσι μου...
Ποστ με πολύ συνοχή αυτό, έτσι δεν είναι?
Θα τα ξαναπούμε :)

Friday, October 27, 2006

Τί άλλο...

...θα μπορούσε να κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια από μια κοσμοσφαίρα?Έλα μ ντε...Δε βάζω λινκς και δε λέω ονόματα μη βρεθώ να ποζάρω στα κρατητήρια. Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται. Παρά τρίχα τη γίτωσε και το google. Αλλιώς θα το βλέπαμε πίσω από της φυλακής τα σίδερα, όπου θα μπορούσε να διαδραματίζεται ο εξής διάλογος:

Ισοβίτης (του Αρκά): Τι έκανες εσύ και σε μπαγλαρώσανε?
Google: Κάτσε να κάνω ένα search να δω, γιατί δεν πολυκατάλαβα.
Μοντεχρήστος: Θες να σε αγκαλιάσω για παρηγοριά? Θα σου κάνω και καλές τιμές γιατί είσαι η αγαπημένη μου μηχανή αναζήτησης.

Τέλοσπάντων, έχει γίνει ένας ψιλοχαμός, πολλά blogs έχουν ασχοληθεί με το θέμα, ας πω κι εγώ κάτι μιας και είμαι και σούπερ διάσημος.
Ας πούμε ότι ο άγνωστος μηνυτής, που αν και δημόσιο πρόσωπο κανείς δεν έχει καταλάβει ποιος μπορεί να είναι, ενοχλήθηκε από κάποιο μπλογκ, που πάλι δε μπορεί κανείς να φανταστεί ποιο είναι (νιάου νιάου). Καταλαβαίνω ο ΑΜΔΠ (άγνωστος μηνυτής-δημόσιο πρόσωπο) να έκανε μήνυση στον Χ που έχει αυτό το άγνωστο μπλογκ. Προφανώς ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι μήνυση του κατέβει σε όποιον να 'ναι.
Ας δεχτούμε ότι ο ΑΜΔΠ ίσως είναι αμφιβόλου διανοητικής στάθμης (περιορισμένης ευθύνης που λένε), παρ'ότι δημόσιο πρόσωπο (εδώ γελάμε) και δεν έκανε μήνυση στον Χ, αλλά σε μια μηχανή αναζήτησης. Δεν έχω κάνει μήνυση ποτέ αλλά φαντάζομαι ότι υπάρχουν κάποια αρμόδια όργανα στα οποία πας και κάνεις τις διαδικασίες που απαιτουνται. Εδώ είναι το σημείο κλειδί για μένα. Είπαμε, δεν έχω κάνει μήνυση, αλλά φαντάζομαι πάλι ότι υπάρχει και κάποιου είδους φιλτράρισμα και διαφέρει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται κάθε μήνυση. Αν δηλαδή, μιας και δεν έχω κάνει κάπου μήνυση ( δεν ξέρω, σας το'πα?), είπα να κάνω σεφτέ με μια μήνυση προς το ίντερνετ. Έτσι, απλά, σταράτα κι ελληνικά. Τί θα γίνει μετά? Θα εξαποληθεί ανθρωποκυνηγητό για να συλληφθεί...το ίντερνετ? Χμ...........αυτό θα έχει ομολογουμένως πολύ πλάκα και κάτι με τρώει να πάω αύριο να δω αν η θεωρία μου είναι σωστή.
Είναι για γέλια (και για κλάμματα φυσικά), όταν γίνεται κάτι τόσο παράλογο, που το συζητάμε μετά. Λες και χρειάζονται επιχειρήματα για να πείσεις κάποιον ότι αυτό το παράλογο, όντως δεν έχει λογική. Αλλά απ'οτι φαίνεται, τελικά είναι δύσκολο κάποιος να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Δεν αναφέρομαι καν σε θέματα που έχουν να κάνουν με την ελευθερία του λόγου και το δικαίωμα του καθενός στην κριτική, ειδικά προς ένα δημόσιο πρόσωπο, το οποίο από τη στιγμή που μόνο του αποφάσισε να γίνει δημόσιο, αυτομάτως δέχτηκε να είναι αντικείμενο κριτικής.
Αρχισαν τα όργανα, βαράτε βιολιτζήδες!

Friday, October 20, 2006

Bend it like...

...όχι  Μπέκαμ, αλλά όπως οι Μεξικάνοι και οι Χιλιανοί.
Σε σένα το λέω Μαριέττα. Ναι, ξέρω ότι κι εσύ, όπως και ο φίλος οδηγός, όπως και ο Ζε Ρομπέρτο με διαβάζετε καθημερινά. Τώρα αν με γράφετε κιόλας, δε γνωρίζω/δεν απαντώ.
Έτσι που λες Μαριέττα. Ο πολύ πολιτισμός δεν κάνει καλό. Συζητήσεις και πράσινα άλογα.
Απεργοί δάσκαλοι εδώ, απεργοί δάσκαλοι και στο Μεξικό, καταληψίες μαθητές εδώ, καταληψίες μαθητές και στη Χιλή. Αυτό που διαφέρει είναι ο τρόπος αντιμετώπισης. Διαπραγματεύσεις (και όχι πολύ πετυχημένες) εδώ, ξύλο εκεί. Αυτά είναι. Πες το και στο φίλο σου, το Βύρωνα. Που ο καημένος έπρεπε να απολογηθεί κιόλας επειδή ένα όργανο έβγαλε μια σιδερογροθιούλα.
Κατα βάθος ξέρω ότι και οι δύο το θέλετε, αλλά είστε ντροπαλά μωρέ. Αλλά μη ντρέπεστε. Βαράτε στο ψαχνό.
Έτσι κι αλλιώς δεν είναι και πολύ χειρότερο το ξύλο από το να κοροϊδεύεις τον άλλο μες στα μούτρα του και να λες ότι "δεν υπάρχουν άλλα λεφτά για την παιδεία". Σωστά. Τόοοοοοσα λεφτά έχουν πέσει στην παιδεία και είναι κάποιοι αναιδείς και θρασείς που θέλουν κι άλλα.


ΥΓ: Θα μπορούσα να γράψω ένα ποστ με ιστορίες τρέλας από δημόσιες υπηρεσίες, αλλά δε βαριέσαι. Τα ίδια θα λέμε...Και τί έγινε που το παράβολο των 30 ευρώ κάνει 44 ευρώ?
Παρεπιπτώντως, πουλάω ένα 10ευρο σε τιμή ευκαιρίας 15 ευρώ. Το αφεντικό τρελάθηκε!!!

Wednesday, October 04, 2006

Φίλε οδηγέ

Φίλε άγνωστε οδηγέ
Εσύ που οδηγούσες το φορτηγό σου χθες στο Χαλάνδρι, ξέρω ότι διαβάζεις κάθε μέρα αυτό το μπλογκ (αν και γράφω μια στο τόσο) και σ'ευχαριστώ πολύ γι'αυτό. Μιας και διαβάζεις λοιπόν αυτό το ποστ, ήθελα να εκφράσω τη λύπη μου για εκείνο το άδειο χάρτινο ποτήρι που σου έπεσε από το παράθυρο. Φαντάζομαι θα στεναχωρήθηκες πολύ και το καταλαβαίνω. Μα να σου πέσει έτσι ξαφνικά από του πουθενά? Κρίμα ρε συ...
Ειλικρινά, σκέφτηκα να το πάρω και να στο πετάξ...ε...να στο δώσω πίσω. Ξέρω πόσο πολύ θα χαιρόσουν και ότι θα με ευχαριστούσες με τα καλύτερα λόγια, ενώ στην πραγματικότητα δε θα είχα κάνει τίποτα παραπάνω από το να σου επιστρέψω κάτι δικό σου. Οπότε δε θα υπήρχε λόγος για ευχαριστίες. Αν δεν άνοιγε το φανάρι ίσως να το είχα κάνει. Ίσως πάλι το φανάρι να είναι μια δικαιολογία, δεν ξέρω.
Συμπάσχω με όλους αυτούς τους συμπολίτες μας, που ενώ οδηγούν ανέμελοι την κούρσα (!) τους, τσουπ, τους γλιστάει από το χέρι μια γόπα από τσιγάρο, ένα μπουκάλι, ένα χαρτάκι, ένα οτιδήποτε ρε παιδί μου. Ειδικά στις εθνικές οδούς, η κατάσταση είναι δραματική. Βλέπει κανένας στις άκρες του δρόμου ένα σωρό απωλεσθέντα, που ίσως ακόμα τα κλαίνε όσοι τα έχασαν.
Γι'αυτό "φίλε" άγνωστε οδηγέ, σου ζητάω συγνώμη και την επόμενη φορά θα σου δώσω πίσω ότι σου "γλίστρησε".
Ασταδιάλα
Νεροπιστολέρο

Friday, September 22, 2006

Ναι!



Υπάρχει Θεός τελικά! 
Και το όνομά του είναι Ούγκο Τσάβεζ.

Wednesday, September 20, 2006

O Γάμος



Παραβρέθηκα την Κυριακή που πέρασε σε ένα γάμο. Πολλαί αι καυταί παρουσίαι.
Το κακό είναι ότι δεν ξέρω ποιες από αυτές είναι συγγενείς και τί βαθμού κιόλας. Μην το κάνουμε σαν τους rednecks της Αλαμπάμα ή τους μορμόνους της Ούταχ.
Το άλλο κακό, καλό, δεν ξέρω, είναι ότι πολύ φοράω κουστούμι τώρα τελευαία κι αρχίζω να συνηθίζω. Είμαι και επικίνδυνα ωραίος ο άτιμος.
Φτού μου!

Monday, September 18, 2006

Thursday, September 14, 2006

You're (almost) in the army now


Κάμποσες μέρες και σήμερα μείνανε για να με καλέσει η μάνα πατρίδα.
Υπερηφάνεια και ρίγη συγκίνησης διαπερνούν το απολλώνιο κορμί μου στην ιδέα ότι θα βρεθώ στην υπηρεσία των ιερών συμβόλων της χώρας τούτης.Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...Δεν έχω λόγια, πραγματικά.
Γιατί τί είναι η πατρίδα μας?Μην είναι οι κάμποι?Μην είναι τα βουνά?Μην είναι οι θάλασσες?
Ευτυχώς που είμαι υποχρεωμένος να πάω στρατιώτης, γιατί αλλιώς θα αναγκαζόμουν να δηλώσω εθελοντής (αυτό τώρα ακούστηκε σαν απειλή...).Γιατί θέλω να δώσω ένα ελάχιστό από όσα απλόχερα μου έχουν προσφερθεί μέχρι σήμερα, πίσω.Να πω το δικό μου ευχαριστώ.Να "κρατήσω την πίστη ψηλά, στα μεγάλα ιδανικά" και κάτι άλλα τέτοια ωραία, όπως τραγουδάνε οι paparockades.
Τώρα που το σκέφτομαι, δε μου έχει τύχει να βρεθώ κάτω από τις διαταγές οποιουδήποτε.Είναι κι αυτό μια εμπειρία.
Υποτίθεται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια (που άλλος μπήκα κι άλλος βγήκα που λέει το τραγούδι), σε μαθαίνουν να σκέφτεσαι.Και μόλις το μάθεις, σε πάνε στρατό, όπου σε μαθαίνουν να μη σκέφτεσαι.Καλό.
Τελικά οι στρατιώτες και τα τζίνι δεν έχουν και πολλές διαφορές.Και για τους δύο, οι επιθυμίες των ανωτέρων είναι διαταγές.Μόνο που tον στρατιώτη δε χρειάζεται να τον τρίψεις και έχεις πάνω από 3 επιθυμίες-διαταγές που μπορείς να του δώσεις.
Καλά, ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε?Κάτσε να πάω στρατό και βλέπουμε.Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.Κυριακή κοντή γιορτή.Τώρα που το λέω, κάτι πήρε το αυτί μου για catering.Λες?
(Ό,τι να'ναι γράφω, είναι αργά, είμαι ψιλοζαλισμένος, δεν πέφτω για ύπνο καλύτερα?)

Wednesday, August 23, 2006

Ευτυχώς...

Ειδωλολατρία: η λατρεία των ειδώλων.
Ωραίααα...Κάτι σας είπα τώρα. Όποιο λεξικό κι αν ανοίξεις αυτό θα δεις.
Ευτυχώς όμως, εμείς, οι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ (ΧΟ που έλεγε και η παλιά ταυτότητα ή παλιοταυτότητα), δεν είμαστε τέτοιοι. Γιατί εμείς είμαστε ΟΙ ΜΟΝΟΙ έξυπνοι αυτού του πλανήτη.ΧΑ! Μόνο εμείς διαλέξαμε σωστή θρησκεία. Όλοι οι άλλοι, οι χαζοί, διάλεξαν λάθος. Να δούμε ποιος θα γελάει μετά από τα καζάνια του βελζεβούλη, άπιστοι!Μουχαχαχαχα!
Αλλά πάνω απ'όλα, δεν είμαστε ειδωλολάτρες. Τί είμαστε εμείς που θα λατρέψουμε εικόνες?Χαζοί είμαστε να πιστέψουμε ότι οι εικόνες είναι θεοί?Ότι οι εικόνες κάνουν θαύματα?Ότι κάτι κομμάτια ξύλο, κάτι ειδικά νερά, κάτι λείψανα έχουν ειδικές δυνάμεις?Αυτά ούτε στη Ζήνα δε γίνονται.
Εμείς, οι έξυπνοι ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των χαζών, δεν πρέπει να τρομάζουμε και να ανησυχούμε για διάφορες εικόνες που χάνονται. Για δύο λόγους: 1ον δεν είμαστε ειδωλολάτρες όπως προανέφερα και 2ον η συγκεκριμένη εικόνα που φημολογείται ότι εκλάπη, αν όντως κάποιος είχε πάει να την κλέψει, θα τον είχε τυφλώσει, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν με 2 Τούρκους, όπως ξεκάθαρα λέει και η παράδοση. Άρα η εικόνα κάπου θα πήγε καμια βόλτα. Άλλες εικόνες κλαίνε, άλλες ματώνουν, αυτή πάει βόλτες, τί να κάνουμε τώρα?

ΥΓ: Πού είσαι ωρέ Ζε Ρομπέρτοοοοοοοο

Monday, August 07, 2006

@#$^&*^

Εδώ και μέρες προσπαθώ να κάνω ένα ποστ.Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου, δεν ανεβαίνει τίποτα.Δεν ξέρω καν αν και αυτά που γράφω τώρα έχουν νόημα.Ούτε ως draft δε μπορώ να το σώσω.
Είμαι ένα ψυχολογικό ράκος.Μόνο ένα πράγμα μπορεί να μου φτιάξει το κέφι.Γι'αυτό κάνω έκκλιση στον κ. Ζε Ρομπέρτο, να ανακοινώσει σήμερα την απόφασή του να συνεχίσει στον Ολυμπιακό.
Ζε, ξέρω ότι διαβάζεις αυτό το μπλογκ, μην το καθυστερείς άλλο...

Wednesday, August 02, 2006

Έκτακτη είδηση

Μόλις το είδα στις ειδήσεις του STAR και έπρεπε να το μοιραστώ.
"Ληστής απήγαγε λεοφορείο". Ναι κυρίες και κύριοι!
Να προσθέσω και μια αποκλειστική πληροφορία: ζητάει λύτρα αλλιώς θα το σκοτώσει.

Sunday, July 30, 2006

Θέμα οπτικής





Ο πόλεμος που είναι σε εξέλιξη αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι δεν υπάρχουν αυτονόητα πράγματα. Το να σκοτώνονται άμαχοι, να ισοπεδώνονται πόλεις, αλλά κι από την άλλη πλευρά, να ανατινάζονται μάρτυρες οπουδήποτε κι οποτεδήποτε, ενώ θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν καταδικαστέο από όλους, αυτό δεν ισχύει. (Εντάξει τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, υπάρχουν αιτίες και αφορμές πίσω από κάθε ενέργεια, παρ'όλ'αυτά, δε μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις.)
Κάτι άλλο που φάνταζε αυτονόητο αλλά τελικά δεν είναι, είναι να βρεθεί κάποιος και να προσπαθήσει να πείσει τους υπόλοιπους, με "λογικά" επιχειρήματα, ότι ο πόλεμος είναι αναγκαίος. Και μάλιστα, παίρνοντας ένα ύφος "μα καλά, δεν το βλέπετε ότι ο πόλεμος είναι απαράιτητος? Αυτό είναι αυτονόητο...". Όπως έκανε ο συμπαθής σε όλους, γραφικός πια, Μπους junior. Θα λέει ο μπαμπάς του όλο περηφάνια: "Αυτό το παιδί, πώς τα λέει έτσι...Πάντα ήταν ο πλακατζής στην οικογένεια.I'm proud, son."
Τί να πει κανείς. Τελικά δεν υπάρχει απ'ότι φαίνεται σωστό και λάθος. Υπάρχει το σωστό για τον καθένα ανάλογα με τα συμφέροντά του. Δεν υπάρχει "λογικό", "δίκαιο". υπάρχει η λογική και το δίκαιο, όπως το βλέπει κανείς. Όπως, ο εμπνευστής αυτής της ταμπέλας, στην πασίγνωστη Νέα Κουγιάμα, άξια συνέχεια της παλιάς Κουγιάμας, που με τη δική του λογική, έκανε τους λογαριασμούς του και έβγαλε ένα νούμερο, που απλά τα λέει όλα για το μέρος.

Friday, July 21, 2006

Ανακοίνωση


Κατά καιρούς όλοι έχουμε δει τις ανακοινώσεις που βγάζουν και συνήθως τοιχοκολλούν κάπου οι δημόσιες υπηρεσίες όταν πρόκειται να διακόψουν το ρεύμα, το νερό ή το τηλέφωνο σε κάποια περιοχή.

Οι ανακοινώσεις αυτές πάνε κάπως έτσι: "Την τάδε του μηνός και από τις 7 πμ μέχρι 1 μμ, σας γνωστοποιούμε ότι στην περιοχή σας θα υπάρχει διακοπή νερού λόγω έργων. Λυπούμαστε για την αναστάτωση. ΕΥΔΑΠ".

Ωραία. Αυτές οι ανακοινώσεις είναι καλό να υπάρχουν. Μπράβο στις υπηρεσίες που κάνουν τον κόπο να τις βγάλουν, γιατί δε γίνεται πάντα και πάνω που ξυπνάς και πας να ρίξεις λίγο νερό πάνω σου, μένεις με το τηλέφωνο (του μπάνιου) στο χέρι.

Λοιπόν...Βάλτε στην παραπάνω ανακοίνωση, όπου "διακοπή νερού"--->"διακοπή των πάντων, συντρήμια, καταρρεύσεις κτηρίων κτλ", όπου "έργων"--->"βομβαρδισμών" και όπου "ΕΥΔΑΠ"--->"Ισραηλινός στρατός". Έχουμε έτσι, το χαριτωμένο κειμενάκι που το φιλάνθρωπο Ισραήλ τύπωσε σε φυλλάδια και έριξε στις κατοικημένες περιοχές (όσες έμειναν δηλαδή) στο νότιο Λίβανο, καλώντας τον κόσμο να εγκαταλείψει τα σπίτια του.

Πάλι καλά, γιατί, πες ότι είσαι Λιβανέζος, ξυπνάς το πρωί, πας να ρίξεις λίγο νερό πάνω σου και ξαφνικά σου ρίχνει κάποιος άλλος αντί για νερό μια ρουκέτα. Αντί να καθαριστείς, σε καθαρίζουνε. Έχει διαφορά.

 

Monday, July 17, 2006

Σε βλέπω


Με βλέπεις που σε βλέπω που με βλέπεις? Μπήκε tracker. Για να δω δηλαδή ποιος είσαι εσύ που μπαίνεις χωρίς να ρωτάς. Τί το περάσαμε εδώ? Αμέρικαν μπαρ? (Τώρα που το σκέφτομαι, ωραίο όνομα αυτό για blog.)

Wednesday, July 05, 2006

Κλειστόν...


...λόγω εξετάσεων. 

(όχι εντελως κλειστό, απλά θα υπολειτουργεί λόγω έλλειψης διάθεσης σοβαρού διαβάσματος...)

Wednesday, June 28, 2006

Κι αν σου κάτσει...


Αυτή είναι η καλύτερη απεικόνιση της θεάς Τύχης που έχω δει. Είναι η γυναίκα πάνω στη σφαίρα (γι'αυτό κινείται απρόβλεπτα) και έχει μόνο μία τούφα μαλλιά. Άντε να την πιάσεις.
Πρέπει να θέλει και η ίδια για να σου κάτσει. Για να θελήσει όμως, πρέπει κι εσύ να δείξεις ενδιαφέρον, να την κυνηγήσεις λίγο κι όχι να κάτσεις με σταυρωμένα χέρια. "Η" θεά Τύχη, γένους θηλυκού.

Monday, June 26, 2006

Nothing to lose except your soul

Αφορμή για το συγκεκριμένο είναι αυτό το ποστ της Mantalena Parianos και ειδικά οι τελευταίες γραμμές για το "Χρηστός" με ήττα και κάποιους που χρησιμοποιούν το όνομά του. Την ιδέα μου έδωσε το avatar ενός φίλου.
(θρησκεία, το όπιο του λαού - παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών σήμερα...)



Δυστυχώς, η προσφορά για τα τηλέφωνα έληξε. Αλλά έτσι κι αλλιώς δε μπορούσε να συνδυαστεί με την προσφορά για το δωρεάν playstation 2.

Sunday, June 25, 2006

Το πιο "ψαγμένο" στοίχημα


Εντάξει. Έχει μουντιάλ. Και τί έγινε δηλαδή? Το μουντιάλ είναι ένα κόλπο των μπουκ να παίνρουν τα λεφτά του απλού παίχτη. Γιατί ο παίχτης ο σωστός, ο πρόστυχος, αυτή την εποχή ούτε καν σκεφτεται να παίξει κάτι άλλο εκτός από Ιρλανδία φυσικά. Δεν υπάρχει πιο καθαρό πρωτάθλημα. Και αν βάλεις κάτω τα στοιχεία θα δεις ότι ένα κι ένα κάνουν δύο.
Ας πάρουμε αναλυτικά την αγωνστική όμως, για να μπούμε στο ψητό κατευθείαν.
Ξεκινάμε με το ντέρμπυ της αγωνιστικής Longford Town - Bray Wanderers. Μοιάζει δύσκολο αλλά δεν είναι. Σα βόμβα έσκασε η είδηση ότι ο μικρός γιος του Ράιαν Ο'Μπράιαν, του αρχηγού και μεγάλου αστεριού της Bray, ανέβασε λίγο πυρετούλι. Ο πατέρας του δε μπορεί να συγκεντρωθεί στις προπονήσεις και γενικά όλη η ομάδα είναι σε μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Όλα τα λεφτά στον άσσο λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πάμε στο άλλο μεγάλο παιχνίδι Bohemians - Κόρκ Σίτυ. Φαβορί είναι η Κορκ, αλλά...Ο μέγιστος προπονητής των Bohemians, ο Λέροϋ Ράιλι, έκανε κίνηση ματ. Έβαλε τους παίχτες του να ακούνε το bohemian rapsody των Queen, επί ένα σαβατοκύριακο. Όχι, θέλω να βγει ένας εδώ μπροστά, να μου πει πώς στο διάολο είναι δυνατόν να χάσει αυτή η ομάδα. Άσσος και τα μυαλά στα κάγκελα.
Τελευταίο παιχνίδι, Sligo Rovers - Derry City. Η Derry είχε το ίδιο πρόβλημα με τους αμερικανούς στο μουντιάλ. Δε μπορούσε να κοιμηθεί η αποστολή από τα βατράχια που ήταν δίπλα στο inn που τη φιλοξενούσε. Δεν είναι τυχαίο ότι η απόδοση της Sligo πέφτει σε όλα τα διεθνή πρακτορεία. Τρίτος άσσος και πιείτε μια μπύρα και για μένα με τα κέρδη.
Τώρα, απαξιώ να ασχοληθώ με τα υπόλοιπα παιχνίδια της αγωνιστικής. Αποδόσεις κάτω από 2 είναι ντροπή για κάθε σοβαρό στοιχηματία. Αν ήταν να ασχοληθούμε με ψιλικά, θα ανοίγαμε ψιλικατζίδικο.
Συμπέρασμα: στο στοίχημα ακούμε τους ειδικούς πριν τους αγώνες, γιατί μετά τους ψάχνεις και δεν τους βρίσκεις.
ΥΓ. Τί θα γίνει με αυτά τα 3λεπτα των καθυστερήσεων στο μουντιάλ? Έβγαλε κανονισμό η FIFA? Πού πήγαν διαιτητές γενναίοι και τίμιοι σαν το Μάρκους Μερκ, όταν έδινε 1 λεπτό καθυστερήσεις στο Ρεάλ - Ολυμπιακός 2-1. Αφού τόσο είχε γίνει, πώς να το κάνουμε...

Saturday, June 24, 2006

Too much πολιτισμός

Φέτος, μπορεί να το ξέρουν κάποιοι, η Πάτρα είναι πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Και στο πλαίσιο αυτό, γίνονται πολλές εκδηλώσεις, μουσικές, εικαστικές, θεατρικές κτλ, ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε διάφορα σημεία της πόλης. Πριν λίγη ώρα έτυχε να βρεθώ σε μια συναυλία τζαζ, άλλη μία εκδήλωση της πολιτιστικής.
Δεν είμαι και πολύ της τζαζ, αλλά η συναυλία ήταν καλυτερη απ'ότι περίμενα. Το συγκρότημα που έπαιζε λαγόταν Human Touch. Και εγώ και οι υπόλοιποι γύρω μου περνάγαμε καλά. Το μετάνιωσα που πήγα στο δεύτερο μισό και έχασα το πρώτο. Όπως και να'χει άξιζε.
Δεν μπορεί όμως, να πήγαν όλα τόσο καλά, μπορεί να σκεφτεί ένα νοσηρό μυαλό...Και θα έχει δίκιο.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα της εκδήλωσης, είχαμε φτάσει στο τελευταίο τραγούδι, το οποίο είχε τον πολλά υποσχόμενο τίτλο "οτ'κατς". Η ώρα ήταν περίπου 00.15, νωρίς αρκετά για βράδυ Παρασκευής, οπότε μπορούσα άνετα μετά να περάσω και μια βόλτα από το πάρτυ που είχε η κατάληψη της σχολής μου (σουβλακο-μπυρο-κρασο-κατάσταση, ωραία είναι αυτά τα πάρτυ).
Στο μικρόφωνο πηγαίνει ο μπασίστας του συγκροτήματος και λέει "μας έμεινε ένα ακόμα τραγούδι για να ολοκληρώσουμε και αυτό το μέρος...", κάτι του λέει κάποιος δίπλα από τη σκηνή και συνεχίζει "αλλά δε θα το πούμε γιατί έχει έρθει η αστυνομία"...........
Λογικό ήταν να φανεί αστείο στους θεατές. Καταλάβαμε όμως ότι δεν ήταν για γέλια, αλλά για κλάμματα, όταν στη σκηνή ανέβηκε ο υπεύθυνος της πολιτιστικής και είπε ότι επειδή έχει ήδη δεχτεί 7 κλήσεις διαμαρτηρίας η αστυνομία, καλύτερα να μη λήξει με άσχημο τρόπο η εκδήλωση (ενώ ο τρόπος που τελείωσε τώρα ήταν μια χαρά...).
Εντάξει, ένα δίκιο το έχουν και οι δύσμοιροι οι κάτοικοι. Η ώρα ήταν περασμένες 12(!!!! άκουσων άκουσων), Παρασκευή βράδυ (που ως γνωστόν ο κόσμος μένει μέσα παραδοσιακά) και η εκδήλωση, σιγά, ήταν της ψευτοπολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Πφφφ, δεν έγινε και τίποτα ρε παιδιά.
Δεν έχω να κάνω άλλα σχόλια, απλά τώρα έχω αυτό το αίσθημα, που έχει κάποιος φεύγοντας από μια πολιτιστική εκδήλωση. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος και πάνω απ'όλα περήφανος για τους συμπολίτες μου, που έπαθαν πολιτιστικό overdose και δε χώραγε άλλο ο οργανισμός τους. Εύγε!

Thursday, June 22, 2006

Χρώμα γυαλιών


Οι συζητήσεις για το νόμο-πλαίσιο επιβεβαιώνουν ακόμα μια φορά κάτι πολύ θλιβερό που ισχύει 100% στην πολιτική ζωή της χώρας αυτής. Ότι δεν έχει καμία σημασία τί λες, αλλά ποιος είσαι εσύ που το λες.
Αλλιώς, πρέπει να αποδεχτούμε ένα σωρό συμπτώσεις, που όπως και να το κάνουμε, παραείναι πολλές για να είναι πιθανές. Π.χ. είναι σύπτωση ότι από το 2004 και μετά η φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ συμφωνεί με όλες τις ιδέες της κυβέρνησης ενώ όλες οι άλλες παρατάξεις διαφωνούν. Πριν το 2004 ήταν η ΠΑΣΠ που τύχαινε να συμφωνεί με τις ιδέες της προηγούμενης κυβέρνησεις, κλασσικά με τις υπόλοιπες παρατάξεις να διαφωνούν. Βλέπουμε ότι υπάρχουν παρατάξεις που δεν έχουν ακούσει καμία ιδέα της προκοπής εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Μπορεί και να'χουν δίκιο.
Εδώ μπορούμε να κάνουμε ένα απλό πείραμα.
Για το πείραμά μας θα χρειαστούμε: 1 εκπρόσωπο της ΔΑΠ, 1 εκπρόσωπο της ΠΑΣΠ, 1 εκπρόσωπο μιας άλλης παράταξης, ας πούμε της ΠΚΣ, 1 παραβάν, 1 άγνωστο άτομο με άγνωστη φωνή και 1 σακουλάκι πατατάκια και 5 καρέκλες.
Οδηγίες εκτέλεσης του πειράματος: παίρνουμε το παραβάν και το βάζουμε κάπου. Από τη μια μεριά του βάζουμε τη μία καρέκλα όπου θα κάτσει το άγνωστο άτομο. Από την άλλη πλευρά, βάζουμε τις 3 καρέκλες και καθίζουμε τους εκποσώπους των φοιτητικών παρατάξεων. Την άλλη καρέκλα τη βάζουμε στο ύψος του παραβάν, όπου καθόμαστε εμείς για να βλέπουμε και από τις δυο μεριές και παίρνουμε το σακουλάκι με τα πατατάκια για να τρώμε όσο κάνουμε το πείραμα. Εδώ ξεκινάει το καλό. Ρωτάμε τον άγνωστο να μας πει την άποψή του για ένα θέμα, ας πούμε τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Μας τη λέει. (Δε σημειώνουμε τίποτα γιατί στην πραγματικότητα δε μας ενδιαφέρει η άποψή του, οπότε κάνουμε ότι ακούμε και τρώμε τα πατατάκια μας. Το πραγματικό αντικείμενο του πειράματος είναι από την άλλη πλευρά του παραβάν.) Ρωτάμε την άλλη πλευρά του παραβάν τώρα, αν συμφωνεί μ'αυτό που άκουσε. Διακρίνουμε μια μικρή δυσκολία. Μπορεί να μας που ότι συμφωνούν, μπορεί και όχι. Τώρα λέμε στους 3 εκπροσώπους ότι το άγνωστο άτομο είναι βουλευτής της ΝΔ. Τώρα είναι ξεκάθαρο ότι το παιδί από τη ΔΑΠ συμφωνεί, οι άλλοι δύο διαφωνούν. Τους λέμε ότι τους είπαμε ψέματα και ότι τελικά είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο άγνωστος. Εδώ συμβαίνει κάτι μαγικό. Ξαφνικά, οι εκπρόσωποι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ ομολογούν ότι λάθος κατάλαβαν και ότι τώρα είναι σίγουροι. Το παιδί από την ΠΑΣΠ συμφωνεί, το παιδί από τη ΔΑΠ διαφωνεί. Το παιδί από την ΠΚΣ συνεχίζει να διαφωνεί. Στο τελευταίο κομμάτι του πειράματος, λέμε ότι είναι από το ΚΚΕ ο άγνωστος και τους διαβεβαιώνουμε ότι αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα, είναι μόνο ο εκπόσωπος της ΠΚΣ που συμφωνεί.
Δε χρειάζεται να συνεχίσουμε. Τα πατατάκια μας τελειώσαν, αλλά ευτυχώς αποδείχθηκε αυτό που υποψιαζόμασταν. Ότι τελικά, δεν ήμασταν μόνο εμείς που δε νοιαζόμασταν για την άποψη του άγνωστου ατόμου, αλλά ούτε και οι 3 εκπρόσωποι των παρατάξεων έδειξαν να καίγονται. Αυτό που μας νοιάζει όλους είναι ποιος μιλάει. Και φυσικά, όπου "εκπόσωπος φοιτητικής παράταξης" μπορούμε να βάλουμε "δημοσιογράφος προσκείμενος σε κάποιο κόμμα", "βουλευτής" κτλ..
Μετά από κάθε πείραμα, κάποιο ερώτημα βρίσκει απάντηση, αλλά ταυτόχρονα γεννιούνται κι άλλα. Και εδώ μας έρχεται στο μυαλό η εξής απορία: μα καλά, κανείς δε νοιάζεται για το περιεχόμενο των απόψεων? Δεν είναι ο στόχος το κοινό καλό?
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Έλα όμως που δεν είναι. Ένα μέτρο δεν κρίνεται από το πόσο αποτελεσματικό είναι, αλλά από το ποιος το εφάρμοσε. Έφτασε η αντιπολίτευση (η εκάστοτε αντιπολίτευση, όχι η τωρινή ή η προηγούμενη) να παραδέχεται, μεγαλόψυχα, ότι δεν είναι όλα όσα έκανε η κυβέρνηση λάθος. Μέσα σε 4 χρόνια, έκανε και ένα άντε δύο καλά πράγματα. Σώωωωπα... Ζάρια να ρίχνεις για τις αποφάσεις που θα πάρεις, ε κάποια στιγμή θα σου κάτσει και θα κάνεις κάτι σωστό.
Εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος. Οι πολίτες έχουν παρωπίδες, έγχρωμα γυαλία, κάτι τελοσπάντων που τους εμποδίζει να δουν αντικειμενικά κάθε άποψη που ακούνε. Οι πολιτικοί κάνουν το ίδιο (συμφωνούν με τους δικούς τους, διαφωνούν με τους άλλους, ό,τι κι αν έχει υποθεί και μάλιστα, δημιουργείται μείζον πολιτικό ζήτημα αν μέλος της αντιπολίτευσης επιδοκιμάσει ενέργεια της κυβέρνησης ή αντίστροφα), γιατί ξέρουν ότι απευθύνονται σε πολίτες που φαράνε παρωπίδες, έγχρωμα γυαλιά κτλ κτλ κτλ...
Πότε θα πάμε μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες? Με ΤΕΤΟΙΕΣ νοοτροπίες, ΠΟΤΕ. Το καλό είναι ότι όσο μένουμε στάσιμοι, πηγαίνουμε πίσω ή πάμε μπροστά με ταχύτητα υ= υ σαλιγκαριού/2, αυξάνεται και η πιθανότητα να αλλάξει η νοοτροπία, καθώς οι αντοχές του κόσμου δεν είναι απεριόριστες.
Ο άνθρωπος είναι ζώο που μαθαίνει. Ο Έλληνας είναι ζώο που μαθαίνει λίγο πιο αργά απ'ότι φαίνεται, αλλά κι αυτός κάποια στιγμή μαθαίνει.

Wednesday, June 21, 2006

Fair play


(Ξάνα)έπιασαν οι ζέστες.
Είμαστε σε καιρό καταλήψεων στα ανώτατα και ανώτερα εκαπιδευτικά ιδρύματα.Εδώ και βδομάδες, η μια σχολή κλείνει μετά την άλλη. Ανά βδομάδα περίπου οι φοιτητές κάνουν πορείες, που η μαζικότητά τους δεν είναι κάτι που μπορεί να κρυφτεί. Παρά αυτή τη μαζικότητα στις κινητοποιήσεις, το όλο θέμα δεν ήταν απ'ότι φάνηκε, ενδιαφέρον αρκετά για να απασχολήσει τα ΜΜΕ, ειδικά τα τηλεοπτικά κανάλια, γιτί όσο να'ναι, οι εφημερίδες κάλυπταν το θέμα. Το πράγμα απέκτησε ενδιαφέρον όταν κάποιοι φοιτητές έφαγαν κάποιο ξύλο από κάποιους άνδρες των ΜΑΤ σε κάποια πορεία κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Ξεκινώντας από αυτή τη λάθος βάση (γιατί έδειραν οι αστυνομικοί τους φοιτητές) και αφού αναλήθηκε για λίγο καιρό αν η στάση των αστυνομικών οργάνων ήταν δικαιολογημένη ή όχι, φτάσαμε να συζητάμε τώρα, κάμποσο καιρό μετά την έναρξη των φοιτητικών αντιδράσεων, το γιατί βγήκαν οι φοιτητές στους δρόμους. Και είναι λογικό να γεννήθηκε αυτή η απορία στο μέσο τηλεθεατή, που βασίζει την ενημέρωσή του μόνο στα τηλεοπτικά δελτία, "νεανικά" και μη, αφού πρώτα έμαθε για το ξύλο και τα δακρυγόνα στην πορεία και μετά έμαθε ότι έγινε πορεία και αναρωτήθηκε για τους λόγους αυτής.
Πάλι καλά δηλαδή.
Είμαστε λοιπόν, στο σημείο που γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για της αιτίες των κινητοποιήσεων. Ακούμε για νόμο-πλαίσιο, Μαριέττα, ιδιωτικά πανεπιστήμια, δωρεάν συγγράμματα, κατάργηση ασύλου, εμπορευματοποίηση της παιδείας και άλλα πολλά που θέλουν καιρό να αναλυθούν και που η συζήτησή τους προκαλεί εντάσεις.
Η χαρά του καλού παρουσιαστή/δημοσιογράφου. Παράθυρα παντού.
Στο πάνω αριστερά παράθυρο ο έμπειρος δημοσιογράφος-αναλυτής-συνεργάτης του δελτίου-αντικειμενική ματιά, στο πάνω δεξιά ο πολιτικός της κυβέρνησης, στο κάτω δεξιά ο πολιτικός της αντιπολίτευσης, στο κάτω αριστεά ε, είναι κι ένας φοιτητής περαστικός. Και δίπλα, να πιάνει όλο το αριστερό μέρος της οθόνης, ο συντονιστής-"πρώτο όνομα"-παρουσιαστής.
Το καμπανάκι χτυπάει και το ματς αρχίζει.
Πρώτα ζητάμε την αντικειμενική ανάλυση του έμπειρου δημοσιογράφου. Με άνεση, αφού κάθε μέρα εκεί είναι, είχε και τη δική του εκπομπή πιο παλιά, βγάζει και καμιά εφημερίδα, ο πολύπειρος αναλυτής συμμερίζεται την αγωνία χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών που χάνουν τα μαθήματά τους. Βάζει στη ζυγαριά από τη μια μεριά τη χαμένη εξεταστική και από την άλλη όλες τις επικείμενες αλλαγές που φέρνουν τα πάνω κάτω και τα βγάζει ισάξια, με την εξεταστική να έχει λίγο μεγαλύτερη βαρύτητα. Ωραία.
Έρχεται η σειρά του φοιτητή (το καλύτερο με τους πολιτικούς είναι για το τέλος). Πολύ ωραία.
Δεν έχει την εμπειρία στα παράθυρα που έχουν οι συνομιλητές του, αλλά έχει εμπιστοσύνη στο λόγο του, στις απόψεις του και είναι διατεθιμένος να τις αναπτύξει. Αρχίζει. Λέει κυριολεκτικά τρεις λέξεις, όταν ο κατά πολύ εμπειρότερος συνομιλητής του, ο αναλυτής δημοσιογράφος, δεν αντέχει άλλο μ'αυτά που ακούει και ξεσπάει. Η υπομονή έχει και τα όριά της. Φωνάζει με όλη του τη δύναμη (σκούζει, γκαρίζει, όπως θες πες το). Μπαίνει στο κράξιμο και ο πιλιτικός της κυβέρνησης. Σιγά μη δεν έμπαινε και της αντιπολίτευσης. Παρεπιπτώντως, ο συντονιστής μαεστρικά, ως άλλος Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν, συντονίζει, μένοντας στρατηγικά σιωπηλός. Είναι σαν τον πατέρα, που πάει να μάθει το παιδί να κολυμπάει και το ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά. Έτσι αφήνει κι αυτός το φοιτητή, βορά στις ορέξεις του "πάνελ", που προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν ξέρει ποιο είναι το καλό του και ότι οι άλλοι μπορούν να φροντίσουν καλύτερα γι'αυτό.
Έτσι κι αλλιώς τί ξέρει αυτός, ο άπλυτος, ο αξύριστος, ο ακούρευτος, ο νταής...
Ο περιορισμένος χρόνος του δελτίου δεν επιτρέπει στη συζήτηση να συνεχιστεί. Κρίμα και τα λέγαμε τόσο ωραία...Τουλάχιστον αποδείθηκε ότι αυτός με τη δυνατότερη φωνή έχει δίκιο. Για να καταλαβαίνει και ο κόσμος πάνω απ'όλα
Τήρηση τηλεοπτικού fair play. Ξέρω και το άλλο με τον Τοτό, αλλά κάποια άλλη μέρα αυτό.

Tuesday, June 20, 2006

Requiem για ένα κουνούπι


Τα κουνούπια, είπαμε, είχαν μια μικρή συμβολή στη δημιουργία του blog. Αλλά μην παρεξηγούμαστε. Με το συγκεκριμένο έντομο έχω κάποιου είδους ψύχωση και δε νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Το κουνούπι και εγώ δε χωράμε στο ίδιο σπίτι. Ένας από τους δύο πρέπει να φύγει και δε θα είμαι εγώ. Κάποιες φορές προσπάθησα να εφαρμόσω τη μέθοδο που περιγράφει το παλιό, καλό ανέκδοτο: να σκοτώσω ένα μήπως τα άλλα πάνε στην κηδεία. Αλλά δεν...Δοκίμασα και το άλλο: έβαλα από ένα ψόφιο κουνούπι σε κάθε πόρτα, παράθυρο, τρύπα απ'όπου μπαίνουν τα άτιμα, για εκφοβισμό. Αυτό μαλλον τα πεισμώνει τελικά.
Δε λέω, τα χημικά όπλα, εντομοαπωθητικά και άλλα τέτοια, κάνουν δουλειά. Είναι όμως, μια μορφή παραίτησης. Παραδέχεσαι ότι δε μπορείς ούτε να τα εμποδίσεις να μπουν ούτε μπορείς να τα κυνηγήσεις. Ε όχι. Σε βλέπω εκεί έξω, άτιμο κουνούπι και δε σ'αφήνω να μπεις. Αν κάνεις το λάθος, θα το πληρώσεις με αίμα. Κι εσυ κι οι φίλοι σου. Θα ψάξω και θα σας βρω ένα ένα. Και τότε θα είναι αργά...
Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς κουνούπια. Όλοι ξέρουμε ότι στη φύση υπάρχουν λεπτές ισορρόπιες και κάθε ζωντανό είναι μέρος μιας μεγαλύτερης αλυσίδας γεγονότων, όπου ο κάθε κρίκος είναι απαραίτητος. Τα γνωστά που μας λέγαν στο δημοτικό, ότι αν σκοτώσεις όλα τα πουλιά, θα γεμίσουμε ακρίδες, που θα φάνε όλα τα φυτά και θα ψοφίσουν και οι ίδιες και γενικά θα γίνει ένας χαμός στο ίσωμα. Ωραία...Τα κουνούπια που μπαίνουν σ'όλο αυτό? Αν εξαφανιστούν, σε ποιον θα λείψουν? Θα διαταραχθεί καμιά αλυσίδα? Όσο κι αν προσπαθώ δε βρίσκω κανένα καλό λόγο, που να με πείσει ότι το έντομο αυτό κάπου βοηθάει.
Και μετά, είναι και το άλλο. Πες μία στο εκατομμύριο, κάποιο κουνούπι μπαίνει μέσα, με τσιμπάει, και γλιτώνει από την οργή μου εκείνη την ώρα. Αφού θα το βρω το πρωί, όταν είναι σκασμένο από το πολύ αίμα και δε μπορεί να κουνηθεί. Δεν υπάρχει κουνούπι που να έχει φύγει χορτάτο και ζωντανό. Ούτε οι φυλακές υψίστης ασφαλείας δεν έχουν τέτοια ποσοστά επιτυχίας, όχι πως να το παινευτώ...
Τώρα τελευταία, βλέπω ότι ο αντίπαλος βελτιώνεται. Γίνεται πιο γρήγορος, πιο έξυπνος, πιο μικρός και ευέλικτος. Το βασικό του ελλάτωμα όμως, δε μπορεί να το διορθώσει, γιατί είναι μέσα στην ίδια του τη φύση. Ψοφάει για αίμα...Κυριολεκτικά.
Σαν πολλά δεν έγραψα για τα κουνούπια? Πού να τα συμπαθούσα κιόλας. Οι μεγάλοι έρωτες από τα μεγάλα μίση δεν απέχουν και πολύ, έτσι δε λένε? Ρε μπας και τ'αγαπάω τα ατιμούτσικα? Μπα...........

Καλώς με βρήκατε!



Όπως και πολλές άλλες ιδέες, αυτό το blog είναι προϊόν αϋπνίας.Χρωστάω χάρη στα κουνούπια μάλλον. Πώς αλλιώς θα αναγκαζόμουν να σηκωθώ από το κρεβάτι και να βρω κάτι να κάνω για να σκοτώσω την ώρα, αφού δεν υπήρχαν άλλα κουνούπια για να σκοτώσω.
Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του blog ήταν καιρό στο μυαλό μου.Χρειαζόταν ένα σπρώξιμο για να γίνει πράξη.
Αυτά τα λίγα για αρχή, είναι και περασμένη η ώρα.Προς το παρόν, αναρωτιέμαι ποιος θα έρθει εδώ και γιατί, αλλά αυτά θα φανούν στην πορεία.
Εδώ θα είμαι, δε χανόμαστε...