Wednesday, June 28, 2006

Κι αν σου κάτσει...


Αυτή είναι η καλύτερη απεικόνιση της θεάς Τύχης που έχω δει. Είναι η γυναίκα πάνω στη σφαίρα (γι'αυτό κινείται απρόβλεπτα) και έχει μόνο μία τούφα μαλλιά. Άντε να την πιάσεις.
Πρέπει να θέλει και η ίδια για να σου κάτσει. Για να θελήσει όμως, πρέπει κι εσύ να δείξεις ενδιαφέρον, να την κυνηγήσεις λίγο κι όχι να κάτσεις με σταυρωμένα χέρια. "Η" θεά Τύχη, γένους θηλυκού.

Monday, June 26, 2006

Nothing to lose except your soul

Αφορμή για το συγκεκριμένο είναι αυτό το ποστ της Mantalena Parianos και ειδικά οι τελευταίες γραμμές για το "Χρηστός" με ήττα και κάποιους που χρησιμοποιούν το όνομά του. Την ιδέα μου έδωσε το avatar ενός φίλου.
(θρησκεία, το όπιο του λαού - παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών σήμερα...)



Δυστυχώς, η προσφορά για τα τηλέφωνα έληξε. Αλλά έτσι κι αλλιώς δε μπορούσε να συνδυαστεί με την προσφορά για το δωρεάν playstation 2.

Sunday, June 25, 2006

Το πιο "ψαγμένο" στοίχημα


Εντάξει. Έχει μουντιάλ. Και τί έγινε δηλαδή? Το μουντιάλ είναι ένα κόλπο των μπουκ να παίνρουν τα λεφτά του απλού παίχτη. Γιατί ο παίχτης ο σωστός, ο πρόστυχος, αυτή την εποχή ούτε καν σκεφτεται να παίξει κάτι άλλο εκτός από Ιρλανδία φυσικά. Δεν υπάρχει πιο καθαρό πρωτάθλημα. Και αν βάλεις κάτω τα στοιχεία θα δεις ότι ένα κι ένα κάνουν δύο.
Ας πάρουμε αναλυτικά την αγωνστική όμως, για να μπούμε στο ψητό κατευθείαν.
Ξεκινάμε με το ντέρμπυ της αγωνιστικής Longford Town - Bray Wanderers. Μοιάζει δύσκολο αλλά δεν είναι. Σα βόμβα έσκασε η είδηση ότι ο μικρός γιος του Ράιαν Ο'Μπράιαν, του αρχηγού και μεγάλου αστεριού της Bray, ανέβασε λίγο πυρετούλι. Ο πατέρας του δε μπορεί να συγκεντρωθεί στις προπονήσεις και γενικά όλη η ομάδα είναι σε μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Όλα τα λεφτά στον άσσο λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πάμε στο άλλο μεγάλο παιχνίδι Bohemians - Κόρκ Σίτυ. Φαβορί είναι η Κορκ, αλλά...Ο μέγιστος προπονητής των Bohemians, ο Λέροϋ Ράιλι, έκανε κίνηση ματ. Έβαλε τους παίχτες του να ακούνε το bohemian rapsody των Queen, επί ένα σαβατοκύριακο. Όχι, θέλω να βγει ένας εδώ μπροστά, να μου πει πώς στο διάολο είναι δυνατόν να χάσει αυτή η ομάδα. Άσσος και τα μυαλά στα κάγκελα.
Τελευταίο παιχνίδι, Sligo Rovers - Derry City. Η Derry είχε το ίδιο πρόβλημα με τους αμερικανούς στο μουντιάλ. Δε μπορούσε να κοιμηθεί η αποστολή από τα βατράχια που ήταν δίπλα στο inn που τη φιλοξενούσε. Δεν είναι τυχαίο ότι η απόδοση της Sligo πέφτει σε όλα τα διεθνή πρακτορεία. Τρίτος άσσος και πιείτε μια μπύρα και για μένα με τα κέρδη.
Τώρα, απαξιώ να ασχοληθώ με τα υπόλοιπα παιχνίδια της αγωνιστικής. Αποδόσεις κάτω από 2 είναι ντροπή για κάθε σοβαρό στοιχηματία. Αν ήταν να ασχοληθούμε με ψιλικά, θα ανοίγαμε ψιλικατζίδικο.
Συμπέρασμα: στο στοίχημα ακούμε τους ειδικούς πριν τους αγώνες, γιατί μετά τους ψάχνεις και δεν τους βρίσκεις.
ΥΓ. Τί θα γίνει με αυτά τα 3λεπτα των καθυστερήσεων στο μουντιάλ? Έβγαλε κανονισμό η FIFA? Πού πήγαν διαιτητές γενναίοι και τίμιοι σαν το Μάρκους Μερκ, όταν έδινε 1 λεπτό καθυστερήσεις στο Ρεάλ - Ολυμπιακός 2-1. Αφού τόσο είχε γίνει, πώς να το κάνουμε...

Saturday, June 24, 2006

Too much πολιτισμός

Φέτος, μπορεί να το ξέρουν κάποιοι, η Πάτρα είναι πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Και στο πλαίσιο αυτό, γίνονται πολλές εκδηλώσεις, μουσικές, εικαστικές, θεατρικές κτλ, ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε διάφορα σημεία της πόλης. Πριν λίγη ώρα έτυχε να βρεθώ σε μια συναυλία τζαζ, άλλη μία εκδήλωση της πολιτιστικής.
Δεν είμαι και πολύ της τζαζ, αλλά η συναυλία ήταν καλυτερη απ'ότι περίμενα. Το συγκρότημα που έπαιζε λαγόταν Human Touch. Και εγώ και οι υπόλοιποι γύρω μου περνάγαμε καλά. Το μετάνιωσα που πήγα στο δεύτερο μισό και έχασα το πρώτο. Όπως και να'χει άξιζε.
Δεν μπορεί όμως, να πήγαν όλα τόσο καλά, μπορεί να σκεφτεί ένα νοσηρό μυαλό...Και θα έχει δίκιο.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα της εκδήλωσης, είχαμε φτάσει στο τελευταίο τραγούδι, το οποίο είχε τον πολλά υποσχόμενο τίτλο "οτ'κατς". Η ώρα ήταν περίπου 00.15, νωρίς αρκετά για βράδυ Παρασκευής, οπότε μπορούσα άνετα μετά να περάσω και μια βόλτα από το πάρτυ που είχε η κατάληψη της σχολής μου (σουβλακο-μπυρο-κρασο-κατάσταση, ωραία είναι αυτά τα πάρτυ).
Στο μικρόφωνο πηγαίνει ο μπασίστας του συγκροτήματος και λέει "μας έμεινε ένα ακόμα τραγούδι για να ολοκληρώσουμε και αυτό το μέρος...", κάτι του λέει κάποιος δίπλα από τη σκηνή και συνεχίζει "αλλά δε θα το πούμε γιατί έχει έρθει η αστυνομία"...........
Λογικό ήταν να φανεί αστείο στους θεατές. Καταλάβαμε όμως ότι δεν ήταν για γέλια, αλλά για κλάμματα, όταν στη σκηνή ανέβηκε ο υπεύθυνος της πολιτιστικής και είπε ότι επειδή έχει ήδη δεχτεί 7 κλήσεις διαμαρτηρίας η αστυνομία, καλύτερα να μη λήξει με άσχημο τρόπο η εκδήλωση (ενώ ο τρόπος που τελείωσε τώρα ήταν μια χαρά...).
Εντάξει, ένα δίκιο το έχουν και οι δύσμοιροι οι κάτοικοι. Η ώρα ήταν περασμένες 12(!!!! άκουσων άκουσων), Παρασκευή βράδυ (που ως γνωστόν ο κόσμος μένει μέσα παραδοσιακά) και η εκδήλωση, σιγά, ήταν της ψευτοπολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Πφφφ, δεν έγινε και τίποτα ρε παιδιά.
Δεν έχω να κάνω άλλα σχόλια, απλά τώρα έχω αυτό το αίσθημα, που έχει κάποιος φεύγοντας από μια πολιτιστική εκδήλωση. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος και πάνω απ'όλα περήφανος για τους συμπολίτες μου, που έπαθαν πολιτιστικό overdose και δε χώραγε άλλο ο οργανισμός τους. Εύγε!

Thursday, June 22, 2006

Χρώμα γυαλιών


Οι συζητήσεις για το νόμο-πλαίσιο επιβεβαιώνουν ακόμα μια φορά κάτι πολύ θλιβερό που ισχύει 100% στην πολιτική ζωή της χώρας αυτής. Ότι δεν έχει καμία σημασία τί λες, αλλά ποιος είσαι εσύ που το λες.
Αλλιώς, πρέπει να αποδεχτούμε ένα σωρό συμπτώσεις, που όπως και να το κάνουμε, παραείναι πολλές για να είναι πιθανές. Π.χ. είναι σύπτωση ότι από το 2004 και μετά η φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ συμφωνεί με όλες τις ιδέες της κυβέρνησης ενώ όλες οι άλλες παρατάξεις διαφωνούν. Πριν το 2004 ήταν η ΠΑΣΠ που τύχαινε να συμφωνεί με τις ιδέες της προηγούμενης κυβέρνησεις, κλασσικά με τις υπόλοιπες παρατάξεις να διαφωνούν. Βλέπουμε ότι υπάρχουν παρατάξεις που δεν έχουν ακούσει καμία ιδέα της προκοπής εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Μπορεί και να'χουν δίκιο.
Εδώ μπορούμε να κάνουμε ένα απλό πείραμα.
Για το πείραμά μας θα χρειαστούμε: 1 εκπρόσωπο της ΔΑΠ, 1 εκπρόσωπο της ΠΑΣΠ, 1 εκπρόσωπο μιας άλλης παράταξης, ας πούμε της ΠΚΣ, 1 παραβάν, 1 άγνωστο άτομο με άγνωστη φωνή και 1 σακουλάκι πατατάκια και 5 καρέκλες.
Οδηγίες εκτέλεσης του πειράματος: παίρνουμε το παραβάν και το βάζουμε κάπου. Από τη μια μεριά του βάζουμε τη μία καρέκλα όπου θα κάτσει το άγνωστο άτομο. Από την άλλη πλευρά, βάζουμε τις 3 καρέκλες και καθίζουμε τους εκποσώπους των φοιτητικών παρατάξεων. Την άλλη καρέκλα τη βάζουμε στο ύψος του παραβάν, όπου καθόμαστε εμείς για να βλέπουμε και από τις δυο μεριές και παίρνουμε το σακουλάκι με τα πατατάκια για να τρώμε όσο κάνουμε το πείραμα. Εδώ ξεκινάει το καλό. Ρωτάμε τον άγνωστο να μας πει την άποψή του για ένα θέμα, ας πούμε τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Μας τη λέει. (Δε σημειώνουμε τίποτα γιατί στην πραγματικότητα δε μας ενδιαφέρει η άποψή του, οπότε κάνουμε ότι ακούμε και τρώμε τα πατατάκια μας. Το πραγματικό αντικείμενο του πειράματος είναι από την άλλη πλευρά του παραβάν.) Ρωτάμε την άλλη πλευρά του παραβάν τώρα, αν συμφωνεί μ'αυτό που άκουσε. Διακρίνουμε μια μικρή δυσκολία. Μπορεί να μας που ότι συμφωνούν, μπορεί και όχι. Τώρα λέμε στους 3 εκπροσώπους ότι το άγνωστο άτομο είναι βουλευτής της ΝΔ. Τώρα είναι ξεκάθαρο ότι το παιδί από τη ΔΑΠ συμφωνεί, οι άλλοι δύο διαφωνούν. Τους λέμε ότι τους είπαμε ψέματα και ότι τελικά είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο άγνωστος. Εδώ συμβαίνει κάτι μαγικό. Ξαφνικά, οι εκπρόσωποι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ ομολογούν ότι λάθος κατάλαβαν και ότι τώρα είναι σίγουροι. Το παιδί από την ΠΑΣΠ συμφωνεί, το παιδί από τη ΔΑΠ διαφωνεί. Το παιδί από την ΠΚΣ συνεχίζει να διαφωνεί. Στο τελευταίο κομμάτι του πειράματος, λέμε ότι είναι από το ΚΚΕ ο άγνωστος και τους διαβεβαιώνουμε ότι αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα, είναι μόνο ο εκπόσωπος της ΠΚΣ που συμφωνεί.
Δε χρειάζεται να συνεχίσουμε. Τα πατατάκια μας τελειώσαν, αλλά ευτυχώς αποδείχθηκε αυτό που υποψιαζόμασταν. Ότι τελικά, δεν ήμασταν μόνο εμείς που δε νοιαζόμασταν για την άποψη του άγνωστου ατόμου, αλλά ούτε και οι 3 εκπρόσωποι των παρατάξεων έδειξαν να καίγονται. Αυτό που μας νοιάζει όλους είναι ποιος μιλάει. Και φυσικά, όπου "εκπόσωπος φοιτητικής παράταξης" μπορούμε να βάλουμε "δημοσιογράφος προσκείμενος σε κάποιο κόμμα", "βουλευτής" κτλ..
Μετά από κάθε πείραμα, κάποιο ερώτημα βρίσκει απάντηση, αλλά ταυτόχρονα γεννιούνται κι άλλα. Και εδώ μας έρχεται στο μυαλό η εξής απορία: μα καλά, κανείς δε νοιάζεται για το περιεχόμενο των απόψεων? Δεν είναι ο στόχος το κοινό καλό?
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Έλα όμως που δεν είναι. Ένα μέτρο δεν κρίνεται από το πόσο αποτελεσματικό είναι, αλλά από το ποιος το εφάρμοσε. Έφτασε η αντιπολίτευση (η εκάστοτε αντιπολίτευση, όχι η τωρινή ή η προηγούμενη) να παραδέχεται, μεγαλόψυχα, ότι δεν είναι όλα όσα έκανε η κυβέρνηση λάθος. Μέσα σε 4 χρόνια, έκανε και ένα άντε δύο καλά πράγματα. Σώωωωπα... Ζάρια να ρίχνεις για τις αποφάσεις που θα πάρεις, ε κάποια στιγμή θα σου κάτσει και θα κάνεις κάτι σωστό.
Εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος. Οι πολίτες έχουν παρωπίδες, έγχρωμα γυαλία, κάτι τελοσπάντων που τους εμποδίζει να δουν αντικειμενικά κάθε άποψη που ακούνε. Οι πολιτικοί κάνουν το ίδιο (συμφωνούν με τους δικούς τους, διαφωνούν με τους άλλους, ό,τι κι αν έχει υποθεί και μάλιστα, δημιουργείται μείζον πολιτικό ζήτημα αν μέλος της αντιπολίτευσης επιδοκιμάσει ενέργεια της κυβέρνησης ή αντίστροφα), γιατί ξέρουν ότι απευθύνονται σε πολίτες που φαράνε παρωπίδες, έγχρωμα γυαλιά κτλ κτλ κτλ...
Πότε θα πάμε μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες? Με ΤΕΤΟΙΕΣ νοοτροπίες, ΠΟΤΕ. Το καλό είναι ότι όσο μένουμε στάσιμοι, πηγαίνουμε πίσω ή πάμε μπροστά με ταχύτητα υ= υ σαλιγκαριού/2, αυξάνεται και η πιθανότητα να αλλάξει η νοοτροπία, καθώς οι αντοχές του κόσμου δεν είναι απεριόριστες.
Ο άνθρωπος είναι ζώο που μαθαίνει. Ο Έλληνας είναι ζώο που μαθαίνει λίγο πιο αργά απ'ότι φαίνεται, αλλά κι αυτός κάποια στιγμή μαθαίνει.

Wednesday, June 21, 2006

Fair play


(Ξάνα)έπιασαν οι ζέστες.
Είμαστε σε καιρό καταλήψεων στα ανώτατα και ανώτερα εκαπιδευτικά ιδρύματα.Εδώ και βδομάδες, η μια σχολή κλείνει μετά την άλλη. Ανά βδομάδα περίπου οι φοιτητές κάνουν πορείες, που η μαζικότητά τους δεν είναι κάτι που μπορεί να κρυφτεί. Παρά αυτή τη μαζικότητα στις κινητοποιήσεις, το όλο θέμα δεν ήταν απ'ότι φάνηκε, ενδιαφέρον αρκετά για να απασχολήσει τα ΜΜΕ, ειδικά τα τηλεοπτικά κανάλια, γιτί όσο να'ναι, οι εφημερίδες κάλυπταν το θέμα. Το πράγμα απέκτησε ενδιαφέρον όταν κάποιοι φοιτητές έφαγαν κάποιο ξύλο από κάποιους άνδρες των ΜΑΤ σε κάποια πορεία κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Ξεκινώντας από αυτή τη λάθος βάση (γιατί έδειραν οι αστυνομικοί τους φοιτητές) και αφού αναλήθηκε για λίγο καιρό αν η στάση των αστυνομικών οργάνων ήταν δικαιολογημένη ή όχι, φτάσαμε να συζητάμε τώρα, κάμποσο καιρό μετά την έναρξη των φοιτητικών αντιδράσεων, το γιατί βγήκαν οι φοιτητές στους δρόμους. Και είναι λογικό να γεννήθηκε αυτή η απορία στο μέσο τηλεθεατή, που βασίζει την ενημέρωσή του μόνο στα τηλεοπτικά δελτία, "νεανικά" και μη, αφού πρώτα έμαθε για το ξύλο και τα δακρυγόνα στην πορεία και μετά έμαθε ότι έγινε πορεία και αναρωτήθηκε για τους λόγους αυτής.
Πάλι καλά δηλαδή.
Είμαστε λοιπόν, στο σημείο που γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για της αιτίες των κινητοποιήσεων. Ακούμε για νόμο-πλαίσιο, Μαριέττα, ιδιωτικά πανεπιστήμια, δωρεάν συγγράμματα, κατάργηση ασύλου, εμπορευματοποίηση της παιδείας και άλλα πολλά που θέλουν καιρό να αναλυθούν και που η συζήτησή τους προκαλεί εντάσεις.
Η χαρά του καλού παρουσιαστή/δημοσιογράφου. Παράθυρα παντού.
Στο πάνω αριστερά παράθυρο ο έμπειρος δημοσιογράφος-αναλυτής-συνεργάτης του δελτίου-αντικειμενική ματιά, στο πάνω δεξιά ο πολιτικός της κυβέρνησης, στο κάτω δεξιά ο πολιτικός της αντιπολίτευσης, στο κάτω αριστεά ε, είναι κι ένας φοιτητής περαστικός. Και δίπλα, να πιάνει όλο το αριστερό μέρος της οθόνης, ο συντονιστής-"πρώτο όνομα"-παρουσιαστής.
Το καμπανάκι χτυπάει και το ματς αρχίζει.
Πρώτα ζητάμε την αντικειμενική ανάλυση του έμπειρου δημοσιογράφου. Με άνεση, αφού κάθε μέρα εκεί είναι, είχε και τη δική του εκπομπή πιο παλιά, βγάζει και καμιά εφημερίδα, ο πολύπειρος αναλυτής συμμερίζεται την αγωνία χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών που χάνουν τα μαθήματά τους. Βάζει στη ζυγαριά από τη μια μεριά τη χαμένη εξεταστική και από την άλλη όλες τις επικείμενες αλλαγές που φέρνουν τα πάνω κάτω και τα βγάζει ισάξια, με την εξεταστική να έχει λίγο μεγαλύτερη βαρύτητα. Ωραία.
Έρχεται η σειρά του φοιτητή (το καλύτερο με τους πολιτικούς είναι για το τέλος). Πολύ ωραία.
Δεν έχει την εμπειρία στα παράθυρα που έχουν οι συνομιλητές του, αλλά έχει εμπιστοσύνη στο λόγο του, στις απόψεις του και είναι διατεθιμένος να τις αναπτύξει. Αρχίζει. Λέει κυριολεκτικά τρεις λέξεις, όταν ο κατά πολύ εμπειρότερος συνομιλητής του, ο αναλυτής δημοσιογράφος, δεν αντέχει άλλο μ'αυτά που ακούει και ξεσπάει. Η υπομονή έχει και τα όριά της. Φωνάζει με όλη του τη δύναμη (σκούζει, γκαρίζει, όπως θες πες το). Μπαίνει στο κράξιμο και ο πιλιτικός της κυβέρνησης. Σιγά μη δεν έμπαινε και της αντιπολίτευσης. Παρεπιπτώντως, ο συντονιστής μαεστρικά, ως άλλος Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν, συντονίζει, μένοντας στρατηγικά σιωπηλός. Είναι σαν τον πατέρα, που πάει να μάθει το παιδί να κολυμπάει και το ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά. Έτσι αφήνει κι αυτός το φοιτητή, βορά στις ορέξεις του "πάνελ", που προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν ξέρει ποιο είναι το καλό του και ότι οι άλλοι μπορούν να φροντίσουν καλύτερα γι'αυτό.
Έτσι κι αλλιώς τί ξέρει αυτός, ο άπλυτος, ο αξύριστος, ο ακούρευτος, ο νταής...
Ο περιορισμένος χρόνος του δελτίου δεν επιτρέπει στη συζήτηση να συνεχιστεί. Κρίμα και τα λέγαμε τόσο ωραία...Τουλάχιστον αποδείθηκε ότι αυτός με τη δυνατότερη φωνή έχει δίκιο. Για να καταλαβαίνει και ο κόσμος πάνω απ'όλα
Τήρηση τηλεοπτικού fair play. Ξέρω και το άλλο με τον Τοτό, αλλά κάποια άλλη μέρα αυτό.

Tuesday, June 20, 2006

Requiem για ένα κουνούπι


Τα κουνούπια, είπαμε, είχαν μια μικρή συμβολή στη δημιουργία του blog. Αλλά μην παρεξηγούμαστε. Με το συγκεκριμένο έντομο έχω κάποιου είδους ψύχωση και δε νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Το κουνούπι και εγώ δε χωράμε στο ίδιο σπίτι. Ένας από τους δύο πρέπει να φύγει και δε θα είμαι εγώ. Κάποιες φορές προσπάθησα να εφαρμόσω τη μέθοδο που περιγράφει το παλιό, καλό ανέκδοτο: να σκοτώσω ένα μήπως τα άλλα πάνε στην κηδεία. Αλλά δεν...Δοκίμασα και το άλλο: έβαλα από ένα ψόφιο κουνούπι σε κάθε πόρτα, παράθυρο, τρύπα απ'όπου μπαίνουν τα άτιμα, για εκφοβισμό. Αυτό μαλλον τα πεισμώνει τελικά.
Δε λέω, τα χημικά όπλα, εντομοαπωθητικά και άλλα τέτοια, κάνουν δουλειά. Είναι όμως, μια μορφή παραίτησης. Παραδέχεσαι ότι δε μπορείς ούτε να τα εμποδίσεις να μπουν ούτε μπορείς να τα κυνηγήσεις. Ε όχι. Σε βλέπω εκεί έξω, άτιμο κουνούπι και δε σ'αφήνω να μπεις. Αν κάνεις το λάθος, θα το πληρώσεις με αίμα. Κι εσυ κι οι φίλοι σου. Θα ψάξω και θα σας βρω ένα ένα. Και τότε θα είναι αργά...
Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς κουνούπια. Όλοι ξέρουμε ότι στη φύση υπάρχουν λεπτές ισορρόπιες και κάθε ζωντανό είναι μέρος μιας μεγαλύτερης αλυσίδας γεγονότων, όπου ο κάθε κρίκος είναι απαραίτητος. Τα γνωστά που μας λέγαν στο δημοτικό, ότι αν σκοτώσεις όλα τα πουλιά, θα γεμίσουμε ακρίδες, που θα φάνε όλα τα φυτά και θα ψοφίσουν και οι ίδιες και γενικά θα γίνει ένας χαμός στο ίσωμα. Ωραία...Τα κουνούπια που μπαίνουν σ'όλο αυτό? Αν εξαφανιστούν, σε ποιον θα λείψουν? Θα διαταραχθεί καμιά αλυσίδα? Όσο κι αν προσπαθώ δε βρίσκω κανένα καλό λόγο, που να με πείσει ότι το έντομο αυτό κάπου βοηθάει.
Και μετά, είναι και το άλλο. Πες μία στο εκατομμύριο, κάποιο κουνούπι μπαίνει μέσα, με τσιμπάει, και γλιτώνει από την οργή μου εκείνη την ώρα. Αφού θα το βρω το πρωί, όταν είναι σκασμένο από το πολύ αίμα και δε μπορεί να κουνηθεί. Δεν υπάρχει κουνούπι που να έχει φύγει χορτάτο και ζωντανό. Ούτε οι φυλακές υψίστης ασφαλείας δεν έχουν τέτοια ποσοστά επιτυχίας, όχι πως να το παινευτώ...
Τώρα τελευταία, βλέπω ότι ο αντίπαλος βελτιώνεται. Γίνεται πιο γρήγορος, πιο έξυπνος, πιο μικρός και ευέλικτος. Το βασικό του ελλάτωμα όμως, δε μπορεί να το διορθώσει, γιατί είναι μέσα στην ίδια του τη φύση. Ψοφάει για αίμα...Κυριολεκτικά.
Σαν πολλά δεν έγραψα για τα κουνούπια? Πού να τα συμπαθούσα κιόλας. Οι μεγάλοι έρωτες από τα μεγάλα μίση δεν απέχουν και πολύ, έτσι δε λένε? Ρε μπας και τ'αγαπάω τα ατιμούτσικα? Μπα...........

Καλώς με βρήκατε!



Όπως και πολλές άλλες ιδέες, αυτό το blog είναι προϊόν αϋπνίας.Χρωστάω χάρη στα κουνούπια μάλλον. Πώς αλλιώς θα αναγκαζόμουν να σηκωθώ από το κρεβάτι και να βρω κάτι να κάνω για να σκοτώσω την ώρα, αφού δεν υπήρχαν άλλα κουνούπια για να σκοτώσω.
Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του blog ήταν καιρό στο μυαλό μου.Χρειαζόταν ένα σπρώξιμο για να γίνει πράξη.
Αυτά τα λίγα για αρχή, είναι και περασμένη η ώρα.Προς το παρόν, αναρωτιέμαι ποιος θα έρθει εδώ και γιατί, αλλά αυτά θα φανούν στην πορεία.
Εδώ θα είμαι, δε χανόμαστε...