Thursday, June 22, 2006

Χρώμα γυαλιών


Οι συζητήσεις για το νόμο-πλαίσιο επιβεβαιώνουν ακόμα μια φορά κάτι πολύ θλιβερό που ισχύει 100% στην πολιτική ζωή της χώρας αυτής. Ότι δεν έχει καμία σημασία τί λες, αλλά ποιος είσαι εσύ που το λες.
Αλλιώς, πρέπει να αποδεχτούμε ένα σωρό συμπτώσεις, που όπως και να το κάνουμε, παραείναι πολλές για να είναι πιθανές. Π.χ. είναι σύπτωση ότι από το 2004 και μετά η φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ συμφωνεί με όλες τις ιδέες της κυβέρνησης ενώ όλες οι άλλες παρατάξεις διαφωνούν. Πριν το 2004 ήταν η ΠΑΣΠ που τύχαινε να συμφωνεί με τις ιδέες της προηγούμενης κυβέρνησεις, κλασσικά με τις υπόλοιπες παρατάξεις να διαφωνούν. Βλέπουμε ότι υπάρχουν παρατάξεις που δεν έχουν ακούσει καμία ιδέα της προκοπής εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Μπορεί και να'χουν δίκιο.
Εδώ μπορούμε να κάνουμε ένα απλό πείραμα.
Για το πείραμά μας θα χρειαστούμε: 1 εκπρόσωπο της ΔΑΠ, 1 εκπρόσωπο της ΠΑΣΠ, 1 εκπρόσωπο μιας άλλης παράταξης, ας πούμε της ΠΚΣ, 1 παραβάν, 1 άγνωστο άτομο με άγνωστη φωνή και 1 σακουλάκι πατατάκια και 5 καρέκλες.
Οδηγίες εκτέλεσης του πειράματος: παίρνουμε το παραβάν και το βάζουμε κάπου. Από τη μια μεριά του βάζουμε τη μία καρέκλα όπου θα κάτσει το άγνωστο άτομο. Από την άλλη πλευρά, βάζουμε τις 3 καρέκλες και καθίζουμε τους εκποσώπους των φοιτητικών παρατάξεων. Την άλλη καρέκλα τη βάζουμε στο ύψος του παραβάν, όπου καθόμαστε εμείς για να βλέπουμε και από τις δυο μεριές και παίρνουμε το σακουλάκι με τα πατατάκια για να τρώμε όσο κάνουμε το πείραμα. Εδώ ξεκινάει το καλό. Ρωτάμε τον άγνωστο να μας πει την άποψή του για ένα θέμα, ας πούμε τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Μας τη λέει. (Δε σημειώνουμε τίποτα γιατί στην πραγματικότητα δε μας ενδιαφέρει η άποψή του, οπότε κάνουμε ότι ακούμε και τρώμε τα πατατάκια μας. Το πραγματικό αντικείμενο του πειράματος είναι από την άλλη πλευρά του παραβάν.) Ρωτάμε την άλλη πλευρά του παραβάν τώρα, αν συμφωνεί μ'αυτό που άκουσε. Διακρίνουμε μια μικρή δυσκολία. Μπορεί να μας που ότι συμφωνούν, μπορεί και όχι. Τώρα λέμε στους 3 εκπροσώπους ότι το άγνωστο άτομο είναι βουλευτής της ΝΔ. Τώρα είναι ξεκάθαρο ότι το παιδί από τη ΔΑΠ συμφωνεί, οι άλλοι δύο διαφωνούν. Τους λέμε ότι τους είπαμε ψέματα και ότι τελικά είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο άγνωστος. Εδώ συμβαίνει κάτι μαγικό. Ξαφνικά, οι εκπρόσωποι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ ομολογούν ότι λάθος κατάλαβαν και ότι τώρα είναι σίγουροι. Το παιδί από την ΠΑΣΠ συμφωνεί, το παιδί από τη ΔΑΠ διαφωνεί. Το παιδί από την ΠΚΣ συνεχίζει να διαφωνεί. Στο τελευταίο κομμάτι του πειράματος, λέμε ότι είναι από το ΚΚΕ ο άγνωστος και τους διαβεβαιώνουμε ότι αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα, είναι μόνο ο εκπόσωπος της ΠΚΣ που συμφωνεί.
Δε χρειάζεται να συνεχίσουμε. Τα πατατάκια μας τελειώσαν, αλλά ευτυχώς αποδείχθηκε αυτό που υποψιαζόμασταν. Ότι τελικά, δεν ήμασταν μόνο εμείς που δε νοιαζόμασταν για την άποψη του άγνωστου ατόμου, αλλά ούτε και οι 3 εκπρόσωποι των παρατάξεων έδειξαν να καίγονται. Αυτό που μας νοιάζει όλους είναι ποιος μιλάει. Και φυσικά, όπου "εκπόσωπος φοιτητικής παράταξης" μπορούμε να βάλουμε "δημοσιογράφος προσκείμενος σε κάποιο κόμμα", "βουλευτής" κτλ..
Μετά από κάθε πείραμα, κάποιο ερώτημα βρίσκει απάντηση, αλλά ταυτόχρονα γεννιούνται κι άλλα. Και εδώ μας έρχεται στο μυαλό η εξής απορία: μα καλά, κανείς δε νοιάζεται για το περιεχόμενο των απόψεων? Δεν είναι ο στόχος το κοινό καλό?
Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Έλα όμως που δεν είναι. Ένα μέτρο δεν κρίνεται από το πόσο αποτελεσματικό είναι, αλλά από το ποιος το εφάρμοσε. Έφτασε η αντιπολίτευση (η εκάστοτε αντιπολίτευση, όχι η τωρινή ή η προηγούμενη) να παραδέχεται, μεγαλόψυχα, ότι δεν είναι όλα όσα έκανε η κυβέρνηση λάθος. Μέσα σε 4 χρόνια, έκανε και ένα άντε δύο καλά πράγματα. Σώωωωπα... Ζάρια να ρίχνεις για τις αποφάσεις που θα πάρεις, ε κάποια στιγμή θα σου κάτσει και θα κάνεις κάτι σωστό.
Εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος. Οι πολίτες έχουν παρωπίδες, έγχρωμα γυαλία, κάτι τελοσπάντων που τους εμποδίζει να δουν αντικειμενικά κάθε άποψη που ακούνε. Οι πολιτικοί κάνουν το ίδιο (συμφωνούν με τους δικούς τους, διαφωνούν με τους άλλους, ό,τι κι αν έχει υποθεί και μάλιστα, δημιουργείται μείζον πολιτικό ζήτημα αν μέλος της αντιπολίτευσης επιδοκιμάσει ενέργεια της κυβέρνησης ή αντίστροφα), γιατί ξέρουν ότι απευθύνονται σε πολίτες που φαράνε παρωπίδες, έγχρωμα γυαλιά κτλ κτλ κτλ...
Πότε θα πάμε μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες? Με ΤΕΤΟΙΕΣ νοοτροπίες, ΠΟΤΕ. Το καλό είναι ότι όσο μένουμε στάσιμοι, πηγαίνουμε πίσω ή πάμε μπροστά με ταχύτητα υ= υ σαλιγκαριού/2, αυξάνεται και η πιθανότητα να αλλάξει η νοοτροπία, καθώς οι αντοχές του κόσμου δεν είναι απεριόριστες.
Ο άνθρωπος είναι ζώο που μαθαίνει. Ο Έλληνας είναι ζώο που μαθαίνει λίγο πιο αργά απ'ότι φαίνεται, αλλά κι αυτός κάποια στιγμή μαθαίνει.

4 comments:

  1. χαχαχαχα....καλό.

    ReplyDelete
  2. Kids dont try this at home...

    ReplyDelete
  3. τα πατατάκια.............






    είχαν ρίγανη?:))

    ReplyDelete
  4. Μπορείς να πάρεις και με ρίγανη και με κύματα και με ελαιόλαδο και με πάπρικα ή να πάρεις πιτσίνια, πακοτίνια, γαριδάκια.Κάτι για να περνάει η ώρα ευχάριστα μασουλώντας βρε αδερφέ...

    ReplyDelete