Saturday, November 25, 2006

Ανταπόκριση από το μέτωπο

Τρίτη βράδυ έπρεπε να είμαι πίσω από την άδεια ορκωμοσίας. Και ήμουν, μετά από σύντομη επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Τετάρτη απόγευμα είχα έξοδο (όπως οι περισσότεροι). Παρασκευή μεσημέρι πήρα την πρώτη μου άδεια. Δεν πρόλαβα να καταλάβω πότε μπήκα στο στρατόπεδο και έπρεπε να ξαναβγώ.
Για να καταλάβετε τι περνάω ως φαντάρος, ήμουν αναγκασμένος να πάρω άδεια ενώ δεν ήθελα (τόσο σύντομα σε σχέση με την προηγούμενη). Αίσχος!
Αν και ίσα που πρόλαβα να κάτσω μέσα, πολλά έγιναν.
Πρώτα απ'όλα ο Johnny (εγώ δηλαδή) πήρε τ'όπλο του. Ένα υπερσύγχρονο G3 μοντέλο του 79, που ακόμα κι ο καινούριος Τζέιμης Μποντ θα ζήλευε. Από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου, ένιωσα τη δύναμη να κυλάει στις φλέβες. Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνω η απόλυτη πολεμική μηχανή. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι πρώτα, αλλά σιγά σιγά κι όλα θα γίνουν.
Άκουσα κι ένα πολύ καλό ανέκδοτο. Κάθε μέρα, πρωί πρωί με την αυγούλα, έχουμε τις καθαριότητες, κατά τις οποίες κάθε ομάδα αναλαμβάνει ένα συγκεκριμένο μέρος του στρατοπέδου και το κάνει αόρατο. Μάλιστα, οι τουαλέτες (τούρκικου τύπου) γίνονται τόσο αόρατες, που κάποιοι φαντάροι έχουν πρόβλημα να πετύχουν την τρύπα. Τέλοσπάντων, για τις καθαριότητες είναι απαραίτητα κάποια υλικά. Γι'αυτό και ο λόχος (250 άτομα περίπου) διαθέτει 3 ολόκληρες σκούπες, 2 φαράσια, 2 σφουγγαρίστρες και 1 κουβά. Κάποιοι στρατιώτες είχαν το θράσος να διαμαρτυρηθούν ότι δεν τους φτάνουν όλα αυτά τα υλικά. Και εκεί έρχεται το καλό: δεν υπάρχοιυν λεφτά, ήταν η απάντηση. Τόσο καιρό που ήμουν στην απόξω, νόμιζα ότι όλα τα λεφτά πηγαίνουν στο στρατό. Τώρα από μέσα, βλέπω ότι τελικά ούτε κι εκεί πάνε τα λεφτά. Δηλαδή δεν πάνε στα στρατόπεδα, πάνε στα όπλα. Έτσι εξηγείται και το τέλειο όπλο που μου δώκανε. Άσχετο, ίσως όχι τόσο, το ΚΨΜ βγάζει τρελά λεφτά κάθε μέρα. Αυτά πού σταδιάλα πάνε...
Α. Θητεία χωρίς καθάρισμα πατάτας απλά δε λέει. Έκανα κι εκεί το χρέος μου.
Αυτά τα λίγα έγιναν αυτές τις μέρες. Το πρόγραμμα για τη Δευτέρα έχει βολές. Ενδιαφέρον ακούγεται.

Sunday, November 19, 2006

Θέατρο του Παραλόγου

Το Στρατόπεδο. Αυτό το μαγικό μέρος, όπου ο χρόνος μένει στάσιμος. Όλα απ'έξω κινούνται, αλλά μέσα παραμένουν σταθερά.
Σ'αυτό το παράξενο μέρος, είναι μαζεμένοι περίπου 500 νοματαίοι, από τους οποίους είναι ζήτημα αν οι 5-10 θέλουν να είναι εκεί.
Ξυπνάς λοιπόν κάπου, όπου ο χρόνος έχει σταματήσει, όπου δε θα ήθελες να είσαι και από πάνω έχεις κάποιους να σε διατάζουν.
Νεότεροι από σένα, με λιγότερα "τυπικά" προσόντα. Και πάνω που σπούδαζες τόσα χρόνια και έφτασες στο σημείο να αποκτήσεις μια νοοτροπία πως κάποιος είσαι και κάτι έχεις κάνει, μαθαίνεις ξαφνικά εδώ ότι δεν είσαι τίποτα, δεν ξέρεις τίποτα και είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιος που θα σου λέει τί να κάνεις. Πώς να περπατήσεις, πώς να κουνήσεις το κεφάλι, πώς και αν πρέπει να ξύσεις τη μύτη κτλ κτλ...Ο λόγος αυτού του κάποιου είναι νόμος. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση. Δεν τον ήξερες μέχρι χθες, αλλά τώρα πρέπει να υπακούς τυφλά αυτό που σου λέει. Έτσι αναφέρεται άλλωστε και στον όρκο που σε κάλεσαν να δώσεις.
Επειδή όμως, αυτοί σε ξέρουν (ονοματεπώνυμο, ύψος, βάρος, ιατρικό ιστορικό) λίγες μέρες και πιθανότατα δε θα σε γνωρίσουν ποτέ, ενώ εσύ όλο και κάτι παραπάνω
ξέρεις για τον εαυτό σου, χρόνια τώρα, βλέπεις κάπως καλύτερα τα πράγματα. Είναι πολύ απλό να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι-θέατρο, έστω κι αν παίζεται με τους δικούς τους κανόνες, και να επανέλθεις στον πραγματικό κόσμο, όπου ο χρόνος κυλάει κανονικά. Και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Γιατί μπορεί να βρέθηκες εκεί χωρίς τη θέλησή σου, αλλά η θέλησή σου είναι αυτή που θα σε βγάλει από εκεί.

ΥΓ: Δε μπορείς να πεις, αξίζει η παρέα με τα άλλα παιδιά σ'αυτό το μέρος. Έτσι κι αλλιώς, ξεκινάνε όλοι από την ίδια βάση και με την ίδια έκπληξη για όσα τους περιβάλλουν έτσι ξαφνικά. Όσο δυσκολότερες οι συνθήκες τόσο δυνατότεροι οι δεσμοί που δημιουργούνται.


Saturday, November 04, 2006

100% ασφάλεια...



...από την αυριανή ημέρα, στα ελληνικά σύνορα.
Και δεν είναι δέσμευση, είναι απειλή. Από τη Δευτέρα αυτή και για ένα χρόνο, θα βρίσκομαι στην αγκαλιά της μαμάς-πατρίδας.


Σήμερα ήταν το τέλος εποχής για 2 πράγματα: α) τον Τζόλε, που όσο κι αν τον αγαπάμε, πρέπει να σταματήσει όσο ακόμα τον αγαπάμε και να μη μας κάνει να τον αντιπαθήσουμε και β) το μούσι μου...
Ποστ με πολύ συνοχή αυτό, έτσι δεν είναι?
Θα τα ξαναπούμε :)