Sunday, November 19, 2006

Θέατρο του Παραλόγου

Το Στρατόπεδο. Αυτό το μαγικό μέρος, όπου ο χρόνος μένει στάσιμος. Όλα απ'έξω κινούνται, αλλά μέσα παραμένουν σταθερά.
Σ'αυτό το παράξενο μέρος, είναι μαζεμένοι περίπου 500 νοματαίοι, από τους οποίους είναι ζήτημα αν οι 5-10 θέλουν να είναι εκεί.
Ξυπνάς λοιπόν κάπου, όπου ο χρόνος έχει σταματήσει, όπου δε θα ήθελες να είσαι και από πάνω έχεις κάποιους να σε διατάζουν.
Νεότεροι από σένα, με λιγότερα "τυπικά" προσόντα. Και πάνω που σπούδαζες τόσα χρόνια και έφτασες στο σημείο να αποκτήσεις μια νοοτροπία πως κάποιος είσαι και κάτι έχεις κάνει, μαθαίνεις ξαφνικά εδώ ότι δεν είσαι τίποτα, δεν ξέρεις τίποτα και είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιος που θα σου λέει τί να κάνεις. Πώς να περπατήσεις, πώς να κουνήσεις το κεφάλι, πώς και αν πρέπει να ξύσεις τη μύτη κτλ κτλ...Ο λόγος αυτού του κάποιου είναι νόμος. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση. Δεν τον ήξερες μέχρι χθες, αλλά τώρα πρέπει να υπακούς τυφλά αυτό που σου λέει. Έτσι αναφέρεται άλλωστε και στον όρκο που σε κάλεσαν να δώσεις.
Επειδή όμως, αυτοί σε ξέρουν (ονοματεπώνυμο, ύψος, βάρος, ιατρικό ιστορικό) λίγες μέρες και πιθανότατα δε θα σε γνωρίσουν ποτέ, ενώ εσύ όλο και κάτι παραπάνω
ξέρεις για τον εαυτό σου, χρόνια τώρα, βλέπεις κάπως καλύτερα τα πράγματα. Είναι πολύ απλό να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι-θέατρο, έστω κι αν παίζεται με τους δικούς τους κανόνες, και να επανέλθεις στον πραγματικό κόσμο, όπου ο χρόνος κυλάει κανονικά. Και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Γιατί μπορεί να βρέθηκες εκεί χωρίς τη θέλησή σου, αλλά η θέλησή σου είναι αυτή που θα σε βγάλει από εκεί.

ΥΓ: Δε μπορείς να πεις, αξίζει η παρέα με τα άλλα παιδιά σ'αυτό το μέρος. Έτσι κι αλλιώς, ξεκινάνε όλοι από την ίδια βάση και με την ίδια έκπληξη για όσα τους περιβάλλουν έτσι ξαφνικά. Όσο δυσκολότερες οι συνθήκες τόσο δυνατότεροι οι δεσμοί που δημιουργούνται.


7 comments:

  1. Είναι πιθανό να διατηρήσεις και αιώνια φιλία μέσα από τη θητεία σου.

    Καλή θητεία neropistolerάκο!

    ReplyDelete
  2. Αυτό είναι αλήθεια ptwsh.Θα δούμε.
    Ευχαριστώ :)

    ReplyDelete
  3. 'Γιατί μπορεί να βρέθηκες εκεί χωρίς τη θέλησή σου, αλλά η θέλησή σου είναι αυτή που θα σε βγάλει από εκεί..'. Μεγάλη κουβέντα αυτό, ταιριάζει και με πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μας, νομίζω.
    neropistolerako, κρατήσου σ'αυτά που θεωρείς σημαντικά για σένα, στον εαυτό σου κυρίως, αλλά και στις φιλίες που θα κάνεις εκεί. Έτσι κι αλλιώς, ο στρατός είναι μια εμπειρία σημαντική για τους άνδρες. Μια χαρά θα τα πας, δεν σε φοβάμαι..:)

    (άσχετο: νομίζω ότι οι γιατροί χαίρουν λίγο καλύτερης γενικότερης αντιμετώπισης, κάνω λάθος;)

    ReplyDelete
  4. Καλά κάνεις και προσεγγίζεις τη θητεία θεατρικά. Δεν "παλεύεται" αλλιώς. Και οι φιλίες από τον στρατό μένουν. Υπομονή, τίποτα άλλο!

    ReplyDelete
  5. E! Zεις!
    Πώς πάνε οι κακουχίες?

    Κουράγιο φίλε - "όλα αυτά θα τα θυμάσαι μετά και θα γελάς", λένε.

    Κοίτα να είσαι ζεστά το χειμώνα, την Άνοιξη θα έχεις παλιώσει και θα την αράζεις κάτω από τα δεντράκια.
    :)
    Μπορεί να αρχίσεις και το κάπνισμα!
    μουτς

    ReplyDelete
  6. Weirdo, μεταξύ μας όμως, μάλλον δεν κάνεις λάθος ;)

    Numb2006, έτσι είναι. Ο στρατός είναι αυτό που φαίνεται.Κάναμε ολόκληρη προετοιμασία για να φαινόμαστε ωραίοι στην τελετή της ορκωμοσίας και κατά τα άλλα ένας ολόκληρος λόχος έχει 3 σκούπες και δεν προβλέπονται γάντια για καθαριότητες το πρωί.

    Mantalena, long time no see.Ανωτέρα βία βλέπεις.
    Ζω και βασιλεύω και τον κόσμο κυριεύω :D
    Κάπνισμα εγώ?ΠΟΤΕ.Δεν το άρχισα με τα μεγάλα (πραγματικά μεγάλα όμως) ζόρια της σχολής, τώρα που κάθομαι όλη μέρα θα το αρχίσω?Αν είναι για να περνάει η ώρα, πιο πιθανό να μάθω να πλέκω... :P

    ReplyDelete
  7. NEROPISTOLERO>>
    Και το πλέξιμο στο στρατο, κρυφά πρέπει να το κάνεις! (σαν το τσιγάρο)
    χιιι

    ReplyDelete