Friday, December 29, 2006

Αλτ!Τις ει? Άγιος Βασίλης...

Ως γνωστόν, στο στρατό την περίοδο των χριστουγεννιάτικων γιορτών οι περήφανοι έλληνες φαντάροι χωρίζονται σε δύο γκρουπάκια για τις άδειες. Των Χριστουγέννων και τις Πρωτοχρονιάς. Ο γραφών ανήκει στο δεύτερο. Τουτέστιν, χριστούγεννα μέσα, πρωτοχρονιά έξω.
Ήταν ξεχωριστά αυτά τα χριστούγεννα λοιπόν και σίγουρα μοναδικά, αφού του χρόνου τέτοια εποχή θα είμαι έξω, εκτός αν έχω φάει 3 μήνες φυλακή, που δεν το νομίζω, αφού είμαι ήρεμο παιδάκι.
Γενικά, παρατήρησα με την παρατηρητική παρατηρητικότητά μου, ότι όλο για το στρατό γράφω τώρα τελευταία. Δε φταίω εγώ, φταίει η πλύση εγκεφάλου που μου έγινε μετά από ώρες κινέζικων βασανιστηρίων.Ο στρατός είναι καλός, ο στρατός είναι καλός, να πας κι εσύ...
Σοβαρά τώρα, αν και πάντα μιλάω σοβαρά βεβαίως βεβαίως, οι τελευταίες μέρες, παρόλο που ήταν δύσκολες λόγω των συνεχόμενων υπηρεσιών, ήταν μάλλον οι καλύτερες μέχρι τώρα. Το στρατόπεδο είχε ηρεμία, δεν υπήρχαν στελέχη, ξυπνάγαμε ότι ώρα να'ναι (εκτός αν είχαμε νούμερο στην υπηρεσία), δεν ξυριζόμασταν και, το κυριότερο, οι δυσκολίες των ημερών μας έφεραν πιο κοντά, όσους είχαμε απομείνει πάνω.
(Αν διαβάζει αυτά κάποιος που παρουσιάστηκε σε άλλο κέντρο μάλλον ήδη έχει αρχίσει να με ψάχνει, με όχι και τόσο καλές διαθέσεις. Αν σκεφτεί κιόλας ότι προχθες έκανα, ας ελπίσουμε, την τελευταία σκοπιά της θητείας μου, τότε πρέπει να αρχίσω να τρέχω γιατι δε με γλιτώνει ούτε η τέλεια εκπαίδευσή μου...)
Ανήμερα των χριστουγέννων είχα σκοπιά στην πύλη του στρατοπέδου και μέχρι τώρα ήταν η καλύτερη υπηρεσία που έχω κάνει. Κι αυτό, γιατί στο δωμάτιο που κοιμούνται οι σκοποί της πύλης, έχει μια σόμπα πετρελαίου και μυρίζει, τί άλλο, πετρέλαιο. Το περιβάλλον προσφέρεται για μαστούρα και δε μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Έχει και ωραία ζέστη. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, έκανα τον καλύτερο ύπνο μέχρι στιγμής. Το μεσημέρι φάγαμε σχετικά επίσημα και το φαγητό ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο. Το βράδυ δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, εκτός από κάποιους σκοπούς που πήγαν λίιιγο μεθυσμένοι στη σκοπιά τους.
Έτσι πέρασαν οι μέρες...
Κατά τα άλλα, ωραία πόλη η Άρτα και με ωραία κορίτσια. Μόνο που δε δικαιώθηκε η φήμη που τη θέλει να έχει συνέχεια βροχές. Σε 1,5 μήνα έβρεξε 3 φορές και τη μόνη μέρα που έπρεπε να βρέχει (όταν ήταν να πάμε για χειροβομβίδα) δεν έβρεχε, αλλά έβρεχε όλη την προηγούμενη και το βράδυ, ίσα ίσα για να γεμίσει ο δρόμος λάσπες. Μετά από εκείνη τη μέρα ούτε ένα σύννεφο για δείγμα δεν εμφανίστηκε στον αρτινό ουρανό, για να μας θυμίσει ότι είναι Δεκέμβρης και χριστούγεννα. Πρέπει τώρα να περάσω καμιά βόλτα από το κέντρο να μπω στο κλίμα των ημερών.
Καλές γιορτές σε όλους!

Sunday, December 10, 2006

Γράμμα από τα χαρακώματα

Πέσανε τα πρώτα πυρά. 3 βολές πραγματοποιήθηκαν. Χαμός στο ίσωμα! Δε σας λέω τα αποτελέσματα των βολών γιατί ούτε κι εγώ τα ξέρω. Ρίχναμε ανά 10 άτομα (σύνολο κάπου 150-160) προς τους ίδιους 10 στόχους. Καλά, καμιά φορά ρίχναμε και στο διπλανό στόχο, όχι λόγω ασχετοσύνης αλλά επειδή βλέπαμε ότι εκείνη τη δύσκολη ώρα, στο πεδίο βολών και αργότερα στο πεδίο της μάχης, ο διπλανός μας οπλίτης, ο brother in arms, χρειαζόταν τη βοήθειά μας.
Κάναμε και μια πορεία 12 χλμ. Αφού δεν πέθανα τότε, δε θα πεθάνω ποτέ. Είμαι και επίσημα πλέον αθάνατος.
Κατά τα άλλα η παρέα με τα υπόλοιπα παιδιά όσο πάει και καλυτερεύει και το κακό είναι ότι οι μισοί θα φύγουν την άλλη βδομάδα. Ίσως τους πετύχω κάπου αλλού, ποιος ξέρει.
Γενικά πάντως, η λέξη που χαρακτηρίζει το στρατό είναι μία: παλιμπαιδισμός._
Γιατί όταν κάνουμε εκπαίδευση (υποτίθεται) και για ένα αντικείμενο που χρειάζεται το πολύ ένα λεπτό και ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, εμείς τρώμε 3 ώρες, ε, τί να κάνουμε, αρχίζουμε να σαχλαμαρίζουμε όπως ούτε καν στο δημοτικό δεν κάναμε.
Γενικά δεν είνια και πολύ κακό αυτό. Όλοι μου το είχαν πει: ο στρατός είναι το τελευταίο διάλειμμα. Έχω αρχίσει και περνάω καλά, δεν έχω καμία έννοια και το πρόβλημα είναι ότι όλο αυτό κάποια στιγμή τελειώνει και επανερχόμαστε στην πραγματικότητα. Εκτός κι αν......Join the army now!
(οι τελευταίες γραμμές γράφτηκαν υπό την απειλή όπλου από τον στρατολόγο, μην πιστεύετε τίποταααααααα......μπαμ)

ΥΓ: Σαν πολλές άδειες δεν παίρνω?Τα έχω καταγγείλει εγώ αλλά ποιος μ'ακούει... (Ελπίζω κανένας.Οι λέξεις "πολλές" και "άδειες" δεν κολλάνε στην ίδια πρόταση.Ποτέ οι άδειες δεν είναι αρκετές.)