Friday, December 14, 2007

Ο μόνος τρόπος

...για να ασχοληθεί κάποιος "σοβαρά" μαζί του.

Bob Liakourakis


ΥΓ: Με συνεχόμενες αναβολές το μοιραίο δεν αποτρέπεται τώρα πια.

Sunday, December 09, 2007

Το πραγματικό δελτίο τύπου της ΔΕΗς

Η ΔΕΗ μας, έβγαλε δελτίο τύπου για τις αυξήσεις στο ρεύμα. Η ανακοίνωση όπως βγήκε είχε κάποια κομμένα κομμάτια από το αρχικό κείμενο. Κάτι σαν το director's cut. Εδώ, παρουσιάζεται το πλήρες κείμενο, όπου με λαχανί φαίνονται τα τμήματα που δεν συμπεριελήφθησαν στο τελικό κείμενο. Κακώς κατά τη γνώμη μου, γιατί είναι σε απλή γλώσσα για να καταλαβαίνει ο απλός κόσμος. Το τσουρουτεμένο κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ. Όμως δεν έχει πλάκα.

Σχετικά με τις εγκριθείσες αυξήσεις ηλεκτρικού ρεύματος από την 1η Δεκεμβρίου 2007 θεωρούμε απαραίτητο να σας ενημερώσουμε σωστά και υπεύθυνα για την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στον τομέα του Ηλεκτρισμού:
  • Οι εγκριθείσες ποσοστιαίες αυξήσεις, οι οποίες είναι πράγματι μεγάλες, δεν είναι τόσο μεγάλες σε απόλυτα ποσά ανά πελάτη. Είναι, όμως, οι μικρότερες δυνατές και δεν καλύπτουν τα συνολικά κόστη παραγωγής, μεταφοράς, διανομής και διάθεσης ηλεκτρικού ρεύματος. Δηλαδή πιεστήκαμε όσο μπορούσαμε για αυτές τις αυξήσεις κι ούτε ένα ευχαριστώ...
  • Οι νέες αυξήσεις ανεπαίσθητη επίδραση θα έχουν στον πληθωρισμό. Με βάση το Δείκτη Τιμών Καταναλωτή της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο συντελεστής στάθμισης για το ηλεκτρικό ρεύμα είναι μόλις 1,645%. Δηλαδή, το μέσο νοικοκυριό πληρώνει για καθαρή αξία ηλεκτρικού ρεύματος 1,6 ευρώ ανά 100 ευρώ δαπανών του. Η μεγαλύτερη αγωνία του κάθε καταναλωτή είναι αν θα ανέβει ο πληθωρισμός. Ας πληρώνει ο ίδιος τα μαλλιοκέφαλά του, αν ο πληθορισμός δεν ανεβαίνει πολύ, όλα εντάξει.
  • Δυστυχώς μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ πληρώνονται και άλλα ποσά για λογαριασμό τρίτων (δημοτικά τέλη, φόροι κλπ). Έτσι, διογκώνονται οι λογαριασμοί και δημιουργείται μια "δυσμενής εικόνα" για τη ΔΕΗ. Θα πέρναμε έναν στυλίστα να μας φτιάξει την εικόνα, αλλά θα έπρεπε να κάνουμε κι άλλες αυξήσεις κι εσείς όλο παροπονιέστε. Άντε.
  • Τα τιμολόγια για τα νοικοκυριά στην Ελλάδα, σύμφωνα με την EUROSTAT, είναι από τα χαμηλότερα μεταξύ των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Εάν δε λάβουμε υπόψη την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών της κάθε χώρας μέλους τότε είναι τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Με απλά λόγια, και χώρες με σημαντικά χαμηλότερο ανά κάτοικο εισόδημα έχουν πολύ υψηλότερα τιμολόγια. Άρα μας παίρνει να τα αυξήσουμε κι άλλο. Γκρηνιάρηδες.
  • Όσον αφορά στις αυξήσεις από 1/12/07 των τιμολογίων για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες η μέση επίπτωση στο κόστος των πωληθέντων προϊόντων τους θα είναι κάτω του 1%. Άρα 1,6% από πάνω, 1% από δω, φτάνουμε στο 2,6%. Αν ψάξουμε 'δω γύρω, όλο και κάτι ακόμα θα βρούμε.
  • Οι παρεχόμενες από τη ΔΕΗ Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας έχουν ένα πολύ μεγάλο κόστος για την Επιχείρηση και μειώνουν την κερδοφορία της. Από αυτές επωφελούνται οι πολυμελείς οικογένειες και οι κάτοικοι των νησιών μας που δεν είναι συνδεδεμένα με το Ηπειρωτικό Σύστημα. Χάρη τους κάνουμε που τους δίνουμε ρεύμα, μειώνοντας την κερδοφορία μας. Η κερδοφορία είναι το πιο ιερό πράγμα.
  • Λόγω των καθηλωμένων για χρόνια τιμολογίων, σε επίπεδα κατά πολύ κάτω του κόστους, κανένας ιδιώτης δεν έχει μπει στην εμπορία ηλεκτρικού ρεύματος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν αναπτύχθηκε μέχρι σήμερα ανταγωνισμός στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Με απλά λόγια, μάγκες είμαστε μονοπώλειο. Να κι αν σας αρέσει, να κι αν δε σας αρέσει.
  • Η κατακόρυφη άνοδος των τιμών των καυσίμων και των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας επιβαρύνουν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια τη ΔΕΗ και μειώνουν δραματικά την κερδοφορία της. Η αναπροσαρμογή των τιμολογίων από την 1η Δεκεμβρίου θα καλύψει μέρος μόνο αυτού του κόστους από καύσιμα και αγορές ενέργειας. Γι'αυτό, αντί να κάνετε διαμαρτυρίες και πράσινα άλογα, δεν τσοντάρετε από λίγο ο καθένας μπας και αυξηθεί η ιερή μας κερδοφορία?Έκτος από τις αυξήσεις εννοείται, για τις οποίες έτσι κι αλλιώς δεν έχετε επιλογή. Ένας έρανος ας πούμε, υπέρ της ΔΕΗ δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα.
  • Οι ακραίες υψηλές θερμοκρασίες που επικράτησαν εφέτος ανέδειξαν την αναγκαιότητα σημαντικής αναβάθμισης των δικτύων και ενίσχυσης του παραγωγικού δυναμικού. Αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς αναπροσαρμογή των τιμολογίων και, δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει άμεσα, γιατί τα αποτελέσματα των επενδύσεων θα εμφανισθούν μετά την ολοκλήρωσή τους. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Μέχρι να ολοκληρωθούν οι επενδύσεις πρέπει να σας τα παίρνουμε χοντρά. Για το καλό σας βεβαίως βεβαίως.
  • Ο μη εξορθολογισμός των τιμολογίων συνιστά σοβαρή απειλή για το ενεργειακό μέλλον της χώρας. Γιατί, εάν δεν γίνουν επενδύσεις - από τη ΔΕΗ ή (και) τους ιδιώτες - θα παρακμάσει ο Τομέας Ηλεκτρισμού της χώρας μας και αναπόφευκτα θα εξαρτώμεθα όλοι από τις εισαγωγές και τη διεθνή ενεργειακή συγκυρία. Αυτό είναι. Εξορθολογισμός. Είναι παράλογο να είναι φτηνό το ρεύμα. Ελάτε στα συγκαλά σας και πληρώστε το 30% παραπάνω.

100% η ανακοίνωση για 100% απόλαυση. Αρκετά με τη ΔΕΗ. ΑηΔΕΗάσαμε.

Friday, December 07, 2007

H καλή μας αγελλάδα


Το γάλα στην Ελλάδα λέει, είναι από τα ακριβότερα στην Ευρώπη. Το ίδιο κι ο καφές και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή χρησιμοποιούν στον καφέ το ακριβό ελληνικό γάλα, το οποίο επίσης δεν ξέρω γιατί είναι ακριβό. Ίσως επειδή οι ελληνικές αγελάδες είναι πιο μάγκικες από τις ξένες. Δεν είναι σαν εκείνες τις βλαμμένες τις ολλανδικές πχ, που το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε χορτάρι και να βγάζουν γάλα. Η δική μας αγελάδα δε βόσκει απλά, βόσκει κάτω στη λιακάδα. Δεν τρώει απλά χόρτα. Τρώει τα χόρτα τα μεγάλα για να κατεβάσει γάλα. Άρα είναι μάλλον λογικό να βγάζει ακριβότερο γάλα.
Αρκετά με το γάλα. Ευτυχώς, όλα τα υπόλοιπα πάνε μια χαρά. Όχι όλα ακριβώς. Ο καθένας από μας, δε μπορεί, θα έχει βρεθεί σε ένα ΙΚΑ, σε μια τράπεζα, σε ένα σουπερμάρκετ στα τυριά ή τα ζαμπόν, κάπου τέλος πάντων που υπάρχει ουρά. Σε καθέναν από μας έχει σπάσει τα νεύρα ένας συνταξιούχος, που με νύχια και με δόντια προσπαθεί να βρεθεί μπροστά στην ουρά. (Ας μην πούμε για τις χρυσές εποχές του ΙΚΑ με τα χαρτάκια που εξαφανίζονταν πριν ο κόκκορας λαλίσει 3 φορές). Αυτό λοιπόν, το μελανό σημείο της κοινωνίας, η ύπαρξη συνταξιούχων, τείνει να επιλυθεί. Οπότε θα ησυχάσουμε όλοι. Και ειδικά μια μικρή μερίδα εργαζόμενων σε δημόσιες υπηρεσίες που απλά δε γουστάρουν να σε εξυπηρετήσουν, αλλά εσύ εκεί, επιμένεις. Όταν λοιπόν θα δουλεύεις για πάντα, δε θα έχεις χρόνο να τραβιέσαι σε υπηρεσίες πρωί πρωί και θα αφήνεις τους ανθρώπους στην ησυχία τους.
Ευτυχώς όμως, το απόγευμα (μάλλον) θα έχεις χρόνο για ψώνια. Αποθεώνω το ελληνικό δαιμόνιο όταν βλέπω το δημοσιογράφο με το μαρκούτσι στη λαϊκή να ρωτάει την κυρία με το μωβ γυαλί ηλίου-τελευταία μόδα, κι αυτή να λέει ότι δεν έχει λεφτά για αγγούρια. Πάλι καλά που οι καλές οι τράπεζες βοηθάνε σχεδόν αφιλοκερδώς όσους δεν έχουν λεφτά. Αφού καμιά φορά αναρωτιέμαι από πού βγάζουν αυτές οι τράπεζες. Υπάρχουν ένα σωρό δάνεια, για διάφορους σκοπούς υποτίθεται, αλλά κανένας δε σε εμποδίζει να πάρεις όποιο θες από αυτά και να αγοράσεις όποιο αυτοκίνητο θες ή τα ρούχα της καινούριας κολεξιόν.
Μιας και είπα αυτοκίνητο, με μια δική μου μελέτη ένα 20% των Ελλήνων οδηγάει το τζιπάκι της Πόρσε. Το μόνο που μένει είναι να βρω τι κάνω λάθος και δεν είμαι κι εγώ μέσα σ'αυτό το 20%.
Ας το παραδεχτούμε. Είμαστε μια υπερσύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, όπου λειτουργεί ο ανταγωνισμός της αγοράς, γι'αυτό και πέφτουν οι τιμές και δεν υπάρχουν μονοπώλεια. Αν πχ μια εταιρία του ρεύματος αυξήσει τις τιμές, μπορείς να πας σε κάποια άλλη από τις τόσες που υπάρχουν. Αν και διάβασα σε μια εφημερίδα ότι από τότε που απελευθερώθηκε η αγορά του ρεύματος σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, αυξήθηκαν οι τιμές. Είχε και ένα πινακάκι με τις τιμές στις χώρες αυτές, μεταξύ των οποίων και η Ελλάς, που έπαιρναν την ανηφόρα. Η εφημερίδα βέβαια δεν ήτω της κυβερνήσεως, γι'αυτό και τα έλεγε αυτά.

Wednesday, December 05, 2007

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ


ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΘΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ

ΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΕΗ

15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΚΑΙ ΩΡΑ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΓΙΑ 15 ΛΕΠΤΑ
ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΑΚΟΠΤΗ.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ?????

Wednesday, November 28, 2007

Kiwi


Όταν το είδα το είχαν ήδη δει πάνω από 13.300.000 κόσμος. Αλλά όχι εγώ...

Thursday, November 15, 2007

Ηλικιωμένος κύριος ετών 26


Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκα στην Πάτρα, την πόλη που πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, για να μαζέψω συστατικές, μιας και έχω αποφασίσει να ξενιτευτώ.
Πριν ένα χρόνο, όταν πλησίαζα στα τελειώματα, ήθελα να φύγω και να μην ξαναπατήσω στην Πάτρα. Ίσως να μην έφταιγε τόσο η ίδια η πόλη, αλλά οι συνθήκες γενικά. Μετά από τον κενό χρόνο στο στρατό, η Πάτρα μου έλειψε. Είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι η μνήμη απωθεί άσχημες στιγμές και μένουν μόνο οι ευχάριστες.
Αν και πέρασε μόνο ένας χρόνος, αρκετά άλλαξαν στην Πάτρα. Μαγαζιά που δεν υπήρχαν τώρα υπάρχουν, μαγαζιά που υπήρχαν τώρα δεν υπάρχουν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μου έχουν κι αυτοί εγκαταλείψει την πόλη. Πέρναγα κάτω από τα σπίτια τους, σε κάποια από τα οποία πέρασα πολλές ώρες και υπάρχουν αναμνήσεις, αλλά τώρα κάποιος άλλος μένει εκεί.
Τους δρόμους της Πάτρας τους ξέρω καλά, κάποτε ήξερα και πολλούς από τους κατοίκους της, τώρα μου έμειναν μόνο οι δρόμοι (το λέω το "κάποτε" σα να έχουν περάσει αιώνες από τότε...).
Παρ'όλ'αυτά, υπάρχουν και κάποια πράγματα που στην Πάτρα έμειναν ίδια και είμαι σίγουρος ότι δε θα αλλάξουν ποτέ. Όταν αρχίσει να βρέχει, δε σταματάει, χαρακτηριστικό της δυτικής Ελλάδας μάλλον γενικότερα. Το πιο αστείο όμως, είναι το κυκλοφοριακό της πόλης. Μου έκαναν εντύπωση, πριν ακόμα μπω στα όρια της Πάτρας, μόλις άρχισα να πιάνω πατρινούς σταθμούς στο ραδιόφωνο, διαφημιστικά σποτάκια για το διπλοπαρκάρισμα. Σκέφτηκα ότι όντως η κατάσταση είχε παραγίνει και ήταν καιρός να ληφθούν κάποια μέτρα. Η πράξη συνήθως διαφέρει από τη θεωρία. Και στην πράξη, τα διπλοπαρκαρισμένα ήταν όπως τα θυμώμουν απί πάντα, μόνο που τώρα, όσοι είχαν παρκάρει κανονικά είχαν πληρώσει στα καινούρια παρκόμετρα του δήμου. Σαν αυτό που λέμε "και κερατάδες και δαρμένοι". Πιστεύω ότι από τη στιγμή που δε μπορείς να πολεμήσεις κάτι, απλά το αποδέχεσαι και αφήνεσαι. Go with the flow. Αντί να πολεμήσει ο δήμος το διπλοπαρκάρισμα, πρέπει να το μετατρέψει σε τουριστική ατραξιόν. "Ελάτε να δείτε το αρχαίο ωδείο, τη γέφυρα του Ρίου, τα διπλοπαρκαρισμένα. Πάτρα. Γιατί έτσι μας αρέσει!" (το τελευταίο είναι κλεμμένο από διαφήμιση μπύρας, αλλά σκοτίστηκα).
Τέλοσπάντων, κυκλοφορώντας στην πόλη των φοιτητικών μου χρόνων, αν και στιγμιαία ξαναένιωσα φοιτητής, χωρίς συμφοιτητές όμως, είχα την αίσθηση ότι έχω μεγαλώσει. Κάτι που ξέρω πως δεν ισχύει, αφού έχω κάνει συμφωνία με ανώτερες δυνάμεις για αιώνια ζωή, παγκόσμια κυριαρχία κτλ κτλ. Οπότε θα μου περάσει.

Wednesday, November 07, 2007

Υποκινούμενες καταλήψεις


Μετά την πρόσφατη παραίτησή μου (δε με απολύσατε, εγώ παραιτήθηκα κουφάλες, μου χα χα χα χα!!!), από τον ελληνικό στρατό, λέω να είμαι για κάποιο διάστημα ένας από αυτούς του αργόσχολους που δεν έχουν να κάνουν τίποτα και τριγυρνάνε στα μαγαζιά και από καφετέρεια σε καφετέρεια. Από αυτούς που τριγυρνάνε στους δρόμους 11 το πρωί και κάνουν τους υπόλοιπους να αναρωτιούνται "μα καλά, δε δουλεύει κανένας σ'αυτή τη χώρα?". Ρητορικό το ερώτημα, εννοείται.
Σήμερα λοιπόν, στην πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου και ειδικά στο κομμάτι της που αποφάσισα να μην κάνω τίποτα, είπα να πάω στο ναό της κατανάλωσης, το μολ, να ανάψω κι εγώ ένα καταναλωτικό, πολυεθνικής προέλευσης, κεράκι.
Δεν είναι πρώτη φορά που πηγαίνω εκεί πρωί και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι πολύ καλύτερα από τα απογεύματα και πάρα πολύ καύτερα από γιορτές και σαβατοκύριακα. Γιατί πολύ απλά, μπορείς και περπατάς στους διαδρόμους και δε νιώθεις ότι είσαι σε διαδήλωση. Ίσως επειδή όντως κάποιοι μπορεί να δουλεύουν τις καθημερινές τα πρωινά, αλλά κυρίως, λειτουργούν τα σχολεία, οπότε οι ηλικίες 10-16 είναι απασχολημένες αυτές τις ώρες, αυτά τα πρωινά εγώ και άλλοι πολυάσχολοι σαν κι εμένα γυρνάμε άσκοπα και σχετικά ανενόχλητα στους διαδρόμους του μολ.
Σήμερα όμως, αν και Τετέρτη πρωί, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο κόσμος ήταν περισσότερος απ'ότι συνήθως, ο μέσος όρος ηλικίας μικρότερος απ'ότι συνήθως και το σκηνικό θύμιζε απόγευμα Παρασκευής.
Τη στιγμή που είδα αυτή την εικόνα, είχα μια αποκάλυψη. Η πολυαγαπημένη μας κυβέρνηση, ο εκπρόσωπος τύπου της, αυτός ο χαμογελαστός άνθρωπος που όλοι έχουμε στην καρδιά μας, είχαν δίκιο τελικά. Οι καταλήψεις είναι πράγματι υποκεινούμενες, αλλά όχι από το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από το μολ. Τώρα όλα βγάζουν νόημα και δένουν μεταξύ τους. Συμβαίνει καμιά φορά, σπάνια αλλά συμβαίνει, οι πολυεθνικές να είναι λίγο άπληστες. Μπορεί να σκέφτηκαν ότι είναι καλό που πολλοί μαθητές πάνε στο μολ τα απογεύματα, θα ήταν καλύτερο όμως, να πήγαιναν και το πρωί. Και εγένετω το θαύμα.
Μπορεί πίσω στα σχολεία να είναι κάποια παιδιά που με βάση κάποια δικαιολογία κρατάνε την κατάληψη. Οι υπόλοιποι, από την άλλη, ανήκουν στη κατηγορία που η πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση λέει ότι θέλουν να κάνουν μάθημα και προφανώς καταπολεμούν τον πόνο τους με shopping therapy, γιατί είναι ακόμα ανήλικοι για να τον πνίξουν στο ποτό. Ένα πραγματικό δράμα, που μόνο η Άννα Φραπελιά Δρούζα "μπορεί" να αναδείξει σε όλο του το μεγαλείο.

Tuesday, November 06, 2007

Επιτέλους τέλος


Πέρασα τον τελευταίο χρόνο "υπηρετώντας" τη μαμά πατρίδα. Η θητεία μπορεί να περιγραφεί με 3 λέξεις. Αηδία, ξεφτίλα, κατάντια.
Όχι για όσα πέρασα εγώ, αλλά γι'αυτά που είδα να περνάνε οι άλλοι. Κατάλαβα ότι μόνο στο Άγιο Όρος και στα στρατόπεδα, ο χρόνος έχει κολλήσει στο 1800 και πιο πίσω. Ειλικρινά, αν ήταν να περιγράψω καταστάσεις δε θα ήξερα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Το πρόβλημα είναι ότι πια εγώ είμαι εκτός του συστήματος και -κακώς- δε με αφορούν αυτά που άφησα πίσω και αύριο θα έχω ξεχάσει κιόλας. Ίσως αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που κρατάει στη ζωή το σύστημα: όλοι ανέχονται και υπομένουν μέχρι να ξεφύγουν οι ίδιοι και μετά ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους.
Έλεγα ότι μόλις απολυθώ θα προσπαθούσα να κάνω καναδυό πράγματα που σκεφτόμουν και θα ταρακουνούσαν ελάχιστα τα λιμνάζοντα νερά του μικρόκοσμου κάποιων μονάδων. Τώρα, αν και δεν έχω ούτε καν 24 ώρες που επανήλθα στην πραγματικότητα, όλα μουν φαίνονται πολύ μακρινά.

Wednesday, October 03, 2007

Αρχηγού παρόντος


Κλασσικός Έλληνας οδηγός. Ο άρχοντας του δρόμου (και των πάντων γενικότερα).
Φραπεδούμπα στο χέρι, εννοείται, και τέρμα τα γκάζια. Ο φραπές έχει ένα κακό. Τελειώνει. Το χάρτινο ποτηράκι που τον περιέχει του είναι άχρηστο μετά. Ο άρχοντας το πετάει από το ανοιχτό παράθυρο, γιατί έτσι γουστάρει ρε παιδί μου. Του έρχεται και μια λιγούρα, τρώει το τυροπυτίδι και το χαρτί κι αυτό από το παράθυρο. Γουστάρει λέμε.
Όμως ο άρχοντας του δρόμου έχει και μάτια αετού. Δεν του ξεφεύγει τίποτα. Παρατηρεί την κάθε λεπτομέρεια. Το μάτι του πέφτει πάνω στα σκουπίδια στην άκρη του δρόμου. "Έ πώς να μην ανάβουν φωτιές μετά?"
Μεγάλε είσαι σωστός! Τελεία και παύλα.

Wednesday, September 05, 2007

Τι είναι η πατρίδα μας



Είμαστε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.


ΥΓ: Φυσικές καταστροφές συμβαίνουν παντού και θα συμβαίνουν πάντα. Η διαφορά είναι πώς τις αντιμετωπίζει μετά κανείς. Ως ευκαιρία για έξτρα ψήφους ή ως μια απλή παρεξήγηση ("άκουσα ότι μοιράζουν λεφτά και πήγα κι εγώ")...

Friday, July 27, 2007

Εντελώς τυχαία ανακάλυψη...



Έτσι όπως τριγύρναγα στη μλογκόσφαιρα, έπεσα πάνω σε ένα φοβερό αθλητικό μπλογκ. "myparaga.blogspot.com"
Φοβερή πένα αυτός που το έχει. Μπράβο στο παιδί...

ΥΓ: Τα έλεγα στο προηγούμενο ποστ. Μετά τη σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, ξύπνησε ο οπαδός μέσα μου.

Tuesday, July 17, 2007

Brain damage



Τον τελευταίο καιρό έχω αναγκαστεί να δω πολύ τηλεόραση. Μιλάμε για πολύ όμως. Και ειλικρινά, ένιωσα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να καίγονται ένα ένα, φωνάζοντας απεγνωσμένα "όχι άλλοοοοοοο....".
Αλλά δε μπορούσα να εκτελέσω τη σύνθετη λειτουργία του να πιάσω το τηλεκοντρόλ και να πατήσω το κόκκινο κουμπάκι.
Και το θέμα είναι ότι τα νευρικά κύτταρα δεν ξαναγενιούνται. Άρα η βλάβη είναι μη αναστρέψιμη.
Έχει τύχει να είμαι μπροστά στο στην τηλεόραση σε μια στιγμή που το ποιοτικότερο πρόγραμμα ήταν μια βραζιλιάνικη (μπορεί και μεξικάνικη) μεταγλωττισμένη σαπουνόπερα.
Άντε να δω τι άλλο θα κάνω για την πατρίδα...

Friday, July 06, 2007

Στο λεξικό



αριστοκρατία η [aristokratía] O25 : 1.(ιστ.) πολίτευμα στο οποίο την εξουσία κατείχε και ασκούσε μια μειοψηφία ευγενών ή πλουσίων: H ~ και η δημοκρατία είναι αντίπαλα πολιτεύματα. 2. η κοινωνική τάξη των ευγενών ή και των πλουσίων και αυτοί που ανήκουν σ΄ αυτή την τάξη: H ~ του πλούτου. Έκανε λεφτά και μπήκε στους κύκλους της αριστοκρατίας. || Eργατική ~, προνομιούχα ή υψηλόμισθα στρώματα εργαζομένων. || (ειρ.): Aυτός είναι βαριά / ψηλή ~, καλομαθημένος, ακατάδεχτος. || ~ του πνεύματος, κάστα διανοουμένων με υψηλή μόρφωση, καλλιέργεια. [λόγ.: 1: αρχ. ἀριστοκρατία· 2: σημδ. γαλλ. aristocratie (στη νέα σημ.) < λατ. aristocratia < αρχ. ἀριστοκρατία]

Η φράση στα bold δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι ισχύει.
Και μια άσχετη με όλα τα παραπάνω είδηση...Η κόρη κάποιου βουλευτή κάποιου κόμματος κατεβαίνει υποψήφια στην περιφέρεια του μπαμπά, σε κάποιο νομό από "Ρ" στην Κρήτη. Έτσι, όταν βγει, γιατί θα βγει, θα είναι η διακοσιοστή+ απόγονος πρώην βουλευτή, που αναλαμβάνει τη δύσκολη αυτή δουλειά.
Επιμονή πάντως αυτοί οι γονείς, να αναλαμβάνουν τα παιδιά τις family businesses. Μπορεί το παιδί να μη θέλει να γίνει βουλευτής, τί το πιέζεις?

Tuesday, July 03, 2007

Στρατολογίες no more



Είναι περίεργη η ιστορία με το στρατό. Όλοι λένε ότι είναι ένα διάλειμμα και έχουν δίκιο. Και σε όλους αρέσει το διάλειμμα, σωστά? Περίπου...
Όταν το διάλειμμα είναι αναγκαστικό και έχει ήδη αρχίσει να γίνεται κουραστικό από τα πρώτα λεπτά (ή μήνες) και όταν όλα γύρω κινούνται ενώ εσύ μένεις στάσιμος, το σκέφτεσαι λίγο αν σ'αρέσει αυτό το διάλειμμα ή όχι.
Άσε που δεν το λες ακριβώς ξεκούραση αυτό που περνάς, γιατί μόνο ήσυχο δε σ'αφήνουν.
Όπως και να'χει, τελειώνει και αυτή η φάση κάποια στιγμή και πρέπει να προετοιμάζεται κάποιος για την επιστροφή στην πραγματικότητα. Γιατί ο στρατός μπορεί να έχει πολλά χαρακτηριστικά, δεν έχει όμως σχέση με τον πραγματικό κόσμο. Κινείται στο δικό του χρόνο, με το δικό του τρόπο και προσπαθεί να αποφεύγει κάθε επαφή με τους "έξω".
Αρκετά με το στρατό. Σύντομα έρχεται άλλο ποστ με δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι θέμα, πάντως όχι στρατιωτικό.

ΥΓ: Εξαφανίστηκα για κάμποσο καιρό, αλλά δεν ήταν ακριβώς στο χέρι μου τα πράγματα. Τώρα επέστρεψα. (κι αυτό είναι και απειλή και δέσμευση...)

Tuesday, April 24, 2007

Μαθαίνω ταξιδεύοντας

Κοίτα να δεις που τελικά είναι ωραίο να κάνεις τριήμερες εκδρομές στα νησιά, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός.
Ο θαλάσσιος δρόμος τις προηγούμενες μέρες με έβγαλε στη Νάξο. Δε θα αναφέρω εδώ τον μακρύ -με το συμπάθειο- κατάλογο με τα ωραία τις Νάξου.
Σκοπός του ποστ είναι να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι.
Πριν...

Και μετά...


Το σημείο απ'όπου ξεκίνησαν όλα, μπορεί να το βρει κανείς δίπλα στο πιο γνωστό μαγαζί για βάφλες στο νησί. Δε λέω το όνομα του μαγαζιού για να μην πουν ότι κάνουμε και διαφήμιση. Όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα, αλλά όχι και τζάμπα ρε παιδιά...

Thursday, April 12, 2007

Πάσχα by Ε.Σ.

Όπου Ε.Σ. = Ελληνικός Στρατός.
Φέτος είπα να προτιμήσω για τις διακοπές του Πάσχα ένα από τα νησιά του Αιγαίου. Μάλιστα, το είχα διαλέξει από τον Γενάρη και ήμουν εκεί για να πιάσω θέση.
Την ίδια ιδέα με μένα είχαν κι άλλοι πολλοί, με τους οποίους έχουμε κι άλλα κοινά, μιας και παρατήρησα ότι φορούσαμε όλοι τα ίδια ρούχα, άρα υπέθεσα ότι ψωνίζουμε από το ίδιο μαγαζί. "Κοίτα να δεις, μικρός που είναι ο κόσμος" σκέφτηκα.
Όλοι μαζί λοιπόν, σα μια χαρούμενη παρέα, αποφασίσαμε, εντελώς αυθόρμητα και εντελώς εθελοντικά, να οργανώσουμε τη γιορτή. Μερικοί μάλιστα, από τον υπερβάλλοντα ζήλο, δεν πρόλαβαν να φάνε και στο τέλος της μέρας είχαν και μια μικρή υπερκόπωση. Και όλα αυτά για να μείνουν ευχαριστημένοι οι υψηλοί προσκεκλημένοι. Γιατί όπως και να το κάνουμε η ηθική ικανοποίηση από το να βλέπεις τους άλλους να τρώνε αξίζει και τις πολλές ώρες προετοιμασίας και τις ώρες που πήρε το συμμάζεμα μετά.
Ήμασταν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, που έχει πει και κάποιος, τον οποίο δε θυμάμαι τώρα.
Λέω πάντως, του χρόνου να κάνω κάπου αλλού Πάσχα και είμαι σίγουρος ότι δε θα μοιάζει με τη φετινή μοναδική εμπειρία.
Χρόνια πολλά σε όλους!

Sunday, March 18, 2007

Λάθος στροφή




O υδράργυρος ξεπερνούσε τους 40 βαθμούς. Κοίταξε γύρω του. Δεν κουνιόταν τίποτα. Μόνο ο αέρας που έβραζε πάνω στην άσφαλτο. Τώρα άρχισε να συνειδητοιεί ότι για τις περασμένες -ούτε κι αυτός ξέρει πόσες- ώρες που οδηγούσε, δεν είχε διασταυρωθεί με κανένα άλλο αμάξι. Μα πού βρισκόταν? Σίγουρα, εκεί ακριβώς, ήταν το ακαταλληλότερο μέρος να μείνει από βενζίνη. Μάλλον στο τελευταίο βενζινάδικο που σταμάτησε, έβαλε πιο πολύ νερό, παρά οτιδήποτε άλλο. Νοθεία. Όχι μόνο στη βενζίνη. Σε ό,τι είχε να κάνει με αυτό το ταξίδι.
Πέρασε αρκετή ώρα, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ο ήλιος εξακολουθούσε να χτυπάει κάθετα. Τότε ήταν που άρχισε να ξεκαθαρίζει η εικόνα. Κατάλαβε ότι οι ελπίδες του είχαν εξανεμιστεί από τη στιγμή που αποφάσισε να στρίψει σε εκείνη την παράκαμψη. Από την αρχή του σχεδόν, το ταξίδι ήταν προαποφασισμένο ότι δε θα είχε τέλος. Ή τουλάχιστον δε θα είχε το τέλος που αυτός θα ήθελε.
Ξεκίνησε να κάνει το μόνο που έμοιαζε πως θα μπορούσε να κάνει, να περπατάει.
Κάτι περίεργο συνέβαινε. Περίεργο? Υπό άλλες συνθήκες μπορεί. Τώρα ίσως και να ήταν αναμενόμενο. Περπατώντας, διαπίστωσε ότι ένα ατελείωτο συρματόπλεγμα περιέφραζε όλη την περιοχή. Χωρίς να υπάρχει κάπου είσοδος.
Μα πού βρισκόταν?

Saturday, March 03, 2007

5in1




Μετά από πρόσκληση της weirdo, πρέπει να πω κι εγώ 5 πράγματα για μένα.
Ποτέ δε βρίζω μπροστά σε άλλους. Ενώ όταν είμαι μόνος μου και ειδικά πίσω από το τιμόνι, ε όσο να'ναι όλο και κάτι θα πω, παρουσία κάποιου άλλου, οποιουδήποτε, δεν πρόκειται να πω βρισιά.Δεν ξέρω γιατί. Μέχρι που διάφοροι φίλοι μου έβαζαν στοιχήματα για να με κάνουν να πω κάτι. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που ένας συμφοιτητής μου, μου αράδιασε ότι βρισιά ήξερε και δεν ήξερε, προσπαθώντας να με τσαντίσει για να τον βρίσω κι εγώ.
Κι έδώ ερχόμαστε στο δεύτερο σημείο. Είμαι πολύ ψύχραιμος και ήρεμος. Πρέπει να είναι ελάχιστες οι φορές που έχω εκνευριστεί και ακόμα πιο ελάχιστες οι φορές που έχω εκνευριστεί για θέμα που δεν έχει να κάνει με τον Ολυμπιακό. Μία φορά έχω τσακωθεί με κάποιον, στο γυμνάσιο, και έχω να το θυμάμαι.
Παλιά νόμιζα ότι είμαι προληπτικός με διάφορα συνήθιστα πράγματα. Όπως ότι όταν πατάω μια γραμμή απο αυτές που έχουν μεταξύ τους οι πλάκες του πεζοδρομίου με το ένα πόδι, πρέπει να πατήσω και μία με το άλλο πόδι. Ή ότι πρέπει να σηκώνω και να αφήνω το σαπούνι τρεις φορές όταν πλένω τα χέρια μου και άλλα τέτοια τρελά.Αργότερα, στο πανεπιστήμιο, έμαθα ότι για όλα αυτά υπάρχει ένας όρος στην ψυχιατρική, που λέγεται ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Δε βαριέσαι, ότι έχει κανένας, καλό είναι...
Πρώτη φορά δοκίμασα ντομάτα πριν 3 χρόνια. Είναι ακόμα πολλά λαχανικά στην "προς δοκιμή" λίστα. Α, ναι. Πρέπει να δοκιμάσω και φέτα κάποια στιγμή.
Όταν ήμουν πιο μικρός, γιατί ακόμα μικρός είμαι, ήθελα να ήμουν μαύρος. Κι αυτό, γιατί είχα στο δημοτικό ένα συμμαθητή, τον Γιαρίντ από την Αιθιοπία (καλή του ώρα όπου κι αν είναι), που ήταν πιο γρήγορος, πιο δυνατός από τους υπόλοιπους και ήξερε και καλύτερη μπάλα. Ακούς Michael Jackson?

Πάντως, δεν είμαι τόσο τρελός όσο ακούγομαι...
Πρέπει κι εγώ με τη σειρά μου να προσκαλέσω πέντε άτομα να κάνουν ένα παρόμοιο ποστ. Έλα όμως που αμφιβάλλω αν θα διαβάσουν πέντε άτομα αυτό το ποστ, που να μην έχουν ήδη συμμετάσχει στο παιχνίδι τουλάχιστον. Καλώ τους: ptwsh, misslittledevil, chef de fa,emufear, ifrit

ΥΓ: Ειλικρινά δεν πίστευα ότι εκτός από card reader κυκλοφορεί κάτι άλλο 5in1. Κι όμως.

Sunday, February 25, 2007

Soundtrack



Πρώτα ήταν η φωτιά, μετά ο τροχός (μπορεί και αντίστροφα...) και μετά το walkman. Αυτή η ευλογημένη συσκευή, που ακόμα και για κάποιον "σχετικά" άθεο σαν εμένα, είναι απόδειξη της ύπαρξης μιας ανώτερης δύναμης.
Γιατί ξέρεις τί είναι να κάθεσαι δίπλα (και ευτυχώς όχι μέσα) στο πεδίο βολών και να μην ακούς καν τον ήχο της σφαίρας, αλλά την playlist που έχεις επιλέξει?Και ακόμα καλύτερα, αν η playlist αυτή αποτελείται από αντιπολεμικά ροκ τραγούδια?
Εκείνη τη στιγμή νιώθεις λίγο ότι αυτά που βλέπεις δε γίνονται αλλά είσαι στο κάθισμα ενός κινηματογράφου και παρακολουθείς αντιπολεμική ταινία. (Να δει τη λεπτή κόκκινη γραμμή όποιος δεν την έχει δει παρεπιπτώντως.)
Κάπως έτσι κύλησε η προηγούμενη εβδομάδα και κάπως έτσι θα κυλήσει και η επόμενη.Είναι αλήθεια ότι η μέρες μοιάζουν λίγο μεταξύ τους και αν δεν ήταν η προϋπηρεσία μου στην Πάτρα και οι φίλοι που είναι εκεί, μάλλον δε θα είχα καταλάβει ότι πέρασαν οι αποκριές, αυτή η παγανιστική-ου666-εξαποδώ-ειδωλολατρική γιορτή.
Ευτυχώς ο στρατός έχει τα καλά του:α) περνάει και β)δεν ξανάρχεται.

Friday, January 19, 2007

Comeback


Να μια τελευταία μου φωτογραφία.Με το σακίδιο παραλλαγής και με τα όλα μου. Όπλο δε μου δώσανε γιατί είχα δικό μου.Είμαι λίγο ακούρευτος, το ξέρω, μου το είπε κι ο διοικητής, αλλά το θέμα θα τακτοποιηθεί σύντομα.
Η φάση 2 της θητείας μου έφτασε στο τέλος της. Μετά την ειδική εκπαίδευση σε γνωστό στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας (μου θυμίζει λίγο αυτό που ακούω στις ειδήσεις του Star, τις οποίες και φανατικά παρακολουθώ, όπως όλοι φαντάζομαι, "γνωστός ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε γνωστό σίριαλ γνωστού καναλιού"), ήρθε η ώρα να πάω για τα σύνορα σε κάποιο γνωστό νησί του Ανατολικού Αιγαίου.
Οι σχεδόν δύο βδομάδες που πέρασα εδώ ήταν ο παράδεισος του φαντάρου. Κι έχω να τονίσω ότι το γνωστό αυτό νοσοκομείο έχει φ-ο-β-ε-ρ-ό φαγητό. Τώρα άρχισα να γίνομαι παλιός. (Παλιός, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, αρχίζεις να γίνεσαι όταν περνάς τη φάση που χάνεις βάρος κι αρχίζεις να παίρνεις...)
Έχω πληροφορηθεί ότι συνάδελφοι φαντάροι που βρίσκονται στον Έβρο έχουν αρχίσει να ζητάνε τα λεφτά τους πίσω, γιατί λέει τους υποσχέθηκαν σκοπιές μέσα στα χιόνια, αλλά αυτοί είναι με το air condition κι ένα παγωτό στο χέρι. Έχουν τα δίκια τους, η αλήθεια είναι.
Ήταν λάθος η χρονική στιγμή που αποκαλύφθηκε όλο αυτό το κύκλωμα με τις απαλλαγές στράτευσης. Κάποιοι γνωστοί μου και προς θεού όχι εγώ, δε μπορούν τώρα να λειτουργήσουν ελεύθερα. Και σιγά το νέο δηλαδή. Σε λίγο θα μας πουν ότι το ρουσφέτι ζει ακόμα και θα πέσουμε όλοι από τα σύννεφα. Δεν πειράζει όμως, το θέμα πιστεύω θα έχει ξεχαστεί σε λίγες μέρες, γιατί με τη μνήμη χρυσόψαρου που μας διακρίνει τέτοια ασήμαντα θέματα δε μας απασχολούν και πολύ. Εκτός αν το κάνουμε όπως στο memento και κρατάμε σημειώσεις από δω κι από κει. Και μόνο που το σκέφτηκα όμως, κουράστηκα. Ουφ...
Μιας και είναι το πρώτο ποστ του 2007 (και κάπως καθυστερημένα), άντε, καλή χρονιά να έχουμε!

ΥΓ(ψιλοάσχετο): Από πότε αποτελεί είδηση ότι ο πρωθυπουργός μιας χώρας θα συναντήσει έναν υπουργό (της ίδιας χώρας...)?