Wednesday, November 28, 2007

Kiwi


Όταν το είδα το είχαν ήδη δει πάνω από 13.300.000 κόσμος. Αλλά όχι εγώ...

Thursday, November 15, 2007

Ηλικιωμένος κύριος ετών 26


Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκα στην Πάτρα, την πόλη που πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, για να μαζέψω συστατικές, μιας και έχω αποφασίσει να ξενιτευτώ.
Πριν ένα χρόνο, όταν πλησίαζα στα τελειώματα, ήθελα να φύγω και να μην ξαναπατήσω στην Πάτρα. Ίσως να μην έφταιγε τόσο η ίδια η πόλη, αλλά οι συνθήκες γενικά. Μετά από τον κενό χρόνο στο στρατό, η Πάτρα μου έλειψε. Είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι η μνήμη απωθεί άσχημες στιγμές και μένουν μόνο οι ευχάριστες.
Αν και πέρασε μόνο ένας χρόνος, αρκετά άλλαξαν στην Πάτρα. Μαγαζιά που δεν υπήρχαν τώρα υπάρχουν, μαγαζιά που υπήρχαν τώρα δεν υπάρχουν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μου έχουν κι αυτοί εγκαταλείψει την πόλη. Πέρναγα κάτω από τα σπίτια τους, σε κάποια από τα οποία πέρασα πολλές ώρες και υπάρχουν αναμνήσεις, αλλά τώρα κάποιος άλλος μένει εκεί.
Τους δρόμους της Πάτρας τους ξέρω καλά, κάποτε ήξερα και πολλούς από τους κατοίκους της, τώρα μου έμειναν μόνο οι δρόμοι (το λέω το "κάποτε" σα να έχουν περάσει αιώνες από τότε...).
Παρ'όλ'αυτά, υπάρχουν και κάποια πράγματα που στην Πάτρα έμειναν ίδια και είμαι σίγουρος ότι δε θα αλλάξουν ποτέ. Όταν αρχίσει να βρέχει, δε σταματάει, χαρακτηριστικό της δυτικής Ελλάδας μάλλον γενικότερα. Το πιο αστείο όμως, είναι το κυκλοφοριακό της πόλης. Μου έκαναν εντύπωση, πριν ακόμα μπω στα όρια της Πάτρας, μόλις άρχισα να πιάνω πατρινούς σταθμούς στο ραδιόφωνο, διαφημιστικά σποτάκια για το διπλοπαρκάρισμα. Σκέφτηκα ότι όντως η κατάσταση είχε παραγίνει και ήταν καιρός να ληφθούν κάποια μέτρα. Η πράξη συνήθως διαφέρει από τη θεωρία. Και στην πράξη, τα διπλοπαρκαρισμένα ήταν όπως τα θυμώμουν απί πάντα, μόνο που τώρα, όσοι είχαν παρκάρει κανονικά είχαν πληρώσει στα καινούρια παρκόμετρα του δήμου. Σαν αυτό που λέμε "και κερατάδες και δαρμένοι". Πιστεύω ότι από τη στιγμή που δε μπορείς να πολεμήσεις κάτι, απλά το αποδέχεσαι και αφήνεσαι. Go with the flow. Αντί να πολεμήσει ο δήμος το διπλοπαρκάρισμα, πρέπει να το μετατρέψει σε τουριστική ατραξιόν. "Ελάτε να δείτε το αρχαίο ωδείο, τη γέφυρα του Ρίου, τα διπλοπαρκαρισμένα. Πάτρα. Γιατί έτσι μας αρέσει!" (το τελευταίο είναι κλεμμένο από διαφήμιση μπύρας, αλλά σκοτίστηκα).
Τέλοσπάντων, κυκλοφορώντας στην πόλη των φοιτητικών μου χρόνων, αν και στιγμιαία ξαναένιωσα φοιτητής, χωρίς συμφοιτητές όμως, είχα την αίσθηση ότι έχω μεγαλώσει. Κάτι που ξέρω πως δεν ισχύει, αφού έχω κάνει συμφωνία με ανώτερες δυνάμεις για αιώνια ζωή, παγκόσμια κυριαρχία κτλ κτλ. Οπότε θα μου περάσει.

Wednesday, November 07, 2007

Υποκινούμενες καταλήψεις


Μετά την πρόσφατη παραίτησή μου (δε με απολύσατε, εγώ παραιτήθηκα κουφάλες, μου χα χα χα χα!!!), από τον ελληνικό στρατό, λέω να είμαι για κάποιο διάστημα ένας από αυτούς του αργόσχολους που δεν έχουν να κάνουν τίποτα και τριγυρνάνε στα μαγαζιά και από καφετέρεια σε καφετέρεια. Από αυτούς που τριγυρνάνε στους δρόμους 11 το πρωί και κάνουν τους υπόλοιπους να αναρωτιούνται "μα καλά, δε δουλεύει κανένας σ'αυτή τη χώρα?". Ρητορικό το ερώτημα, εννοείται.
Σήμερα λοιπόν, στην πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου και ειδικά στο κομμάτι της που αποφάσισα να μην κάνω τίποτα, είπα να πάω στο ναό της κατανάλωσης, το μολ, να ανάψω κι εγώ ένα καταναλωτικό, πολυεθνικής προέλευσης, κεράκι.
Δεν είναι πρώτη φορά που πηγαίνω εκεί πρωί και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι πολύ καλύτερα από τα απογεύματα και πάρα πολύ καύτερα από γιορτές και σαβατοκύριακα. Γιατί πολύ απλά, μπορείς και περπατάς στους διαδρόμους και δε νιώθεις ότι είσαι σε διαδήλωση. Ίσως επειδή όντως κάποιοι μπορεί να δουλεύουν τις καθημερινές τα πρωινά, αλλά κυρίως, λειτουργούν τα σχολεία, οπότε οι ηλικίες 10-16 είναι απασχολημένες αυτές τις ώρες, αυτά τα πρωινά εγώ και άλλοι πολυάσχολοι σαν κι εμένα γυρνάμε άσκοπα και σχετικά ανενόχλητα στους διαδρόμους του μολ.
Σήμερα όμως, αν και Τετέρτη πρωί, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο κόσμος ήταν περισσότερος απ'ότι συνήθως, ο μέσος όρος ηλικίας μικρότερος απ'ότι συνήθως και το σκηνικό θύμιζε απόγευμα Παρασκευής.
Τη στιγμή που είδα αυτή την εικόνα, είχα μια αποκάλυψη. Η πολυαγαπημένη μας κυβέρνηση, ο εκπρόσωπος τύπου της, αυτός ο χαμογελαστός άνθρωπος που όλοι έχουμε στην καρδιά μας, είχαν δίκιο τελικά. Οι καταλήψεις είναι πράγματι υποκεινούμενες, αλλά όχι από το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από το μολ. Τώρα όλα βγάζουν νόημα και δένουν μεταξύ τους. Συμβαίνει καμιά φορά, σπάνια αλλά συμβαίνει, οι πολυεθνικές να είναι λίγο άπληστες. Μπορεί να σκέφτηκαν ότι είναι καλό που πολλοί μαθητές πάνε στο μολ τα απογεύματα, θα ήταν καλύτερο όμως, να πήγαιναν και το πρωί. Και εγένετω το θαύμα.
Μπορεί πίσω στα σχολεία να είναι κάποια παιδιά που με βάση κάποια δικαιολογία κρατάνε την κατάληψη. Οι υπόλοιποι, από την άλλη, ανήκουν στη κατηγορία που η πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση λέει ότι θέλουν να κάνουν μάθημα και προφανώς καταπολεμούν τον πόνο τους με shopping therapy, γιατί είναι ακόμα ανήλικοι για να τον πνίξουν στο ποτό. Ένα πραγματικό δράμα, που μόνο η Άννα Φραπελιά Δρούζα "μπορεί" να αναδείξει σε όλο του το μεγαλείο.

Tuesday, November 06, 2007

Επιτέλους τέλος


Πέρασα τον τελευταίο χρόνο "υπηρετώντας" τη μαμά πατρίδα. Η θητεία μπορεί να περιγραφεί με 3 λέξεις. Αηδία, ξεφτίλα, κατάντια.
Όχι για όσα πέρασα εγώ, αλλά γι'αυτά που είδα να περνάνε οι άλλοι. Κατάλαβα ότι μόνο στο Άγιο Όρος και στα στρατόπεδα, ο χρόνος έχει κολλήσει στο 1800 και πιο πίσω. Ειλικρινά, αν ήταν να περιγράψω καταστάσεις δε θα ήξερα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Το πρόβλημα είναι ότι πια εγώ είμαι εκτός του συστήματος και -κακώς- δε με αφορούν αυτά που άφησα πίσω και αύριο θα έχω ξεχάσει κιόλας. Ίσως αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που κρατάει στη ζωή το σύστημα: όλοι ανέχονται και υπομένουν μέχρι να ξεφύγουν οι ίδιοι και μετά ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους.
Έλεγα ότι μόλις απολυθώ θα προσπαθούσα να κάνω καναδυό πράγματα που σκεφτόμουν και θα ταρακουνούσαν ελάχιστα τα λιμνάζοντα νερά του μικρόκοσμου κάποιων μονάδων. Τώρα, αν και δεν έχω ούτε καν 24 ώρες που επανήλθα στην πραγματικότητα, όλα μουν φαίνονται πολύ μακρινά.