Friday, December 19, 2008

Σούπερ Διαγωνισμός!!!

Το σημερινό κουίζ είναι από τη σελίδα του ΣΚΑΪ. Σχετικό λινκ στο τέλος του ποστ για να μη δείτε τη σωστή απάντηση από πριν.


Η ερώτηση είναι: Δεκάδες τί?
1) ...δεκάδες περίεργοι, μήπως τους δείξει καμιά τηλεόραση?
2) ...δεκάδες περαστικές μαϊμούδες που έτυχε να βρίσκονται στο σωστό μέρος το σωστό χρόνο?
3) ...δεκάδες UFO με ΕΛ, γιατί είναι πολύ ωραία στο Ρέθυμνο αυτή την εποχή του χρόνου?
4) ...δεκάδες εξαγριωμένοι πολίτες, που ήθελαν να λιντσάρουν τον πρώην υπουργό επειδή προσπάθησε να αθωώσει έναν χασισοκαλλιεργητή και του επιβλήθηκε μια αστεία ποινή?

Όποιος το βρει κερδίζει αμύθητα πλούτη και το λιχνάρι του Αλαντίν με ποιστοποιητικό γνησιότητας. Δώρο έκπληξη ένα χά-λί μιραράκη, συνοδευόμενο από cd με τη γλυκιά αυτή φωνούλα (μπρρρρρρρ).
Η σωστή απάντηση:
Ιδού και το σχετικό λινκ για του λόγου το αληθές.
Ρε, την υπουργάρα μας? Ρε, τον άνθρωπο που πάνω απ'όλα βάζει το καλό του απλού κοσμάκη? Ρε, κάτω τα χέρια ρε!

ΥΓ: Σημείωση στον εαυτό: να μην ξεχάσω να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές αυτό το άξιο παλικάρι. Με αυτή την πετυχημένη συνταγή πάμε τόσο μπροστά όλα αυτά τα χρόνια.

Sunday, December 14, 2008

(Ακόμα μία) τελευταία σταγόνα


Συζήταγα με κάποιον Ούγγρο τις προάλλες στη δουλειά. "Χαμός στην Ελλάδα", μου λέει. "Ναι" του λέω κι εγώ, χωρίς να προσπαθήσω να εξηγήσω (καθώς οι ικανότητές μου με την ξένη γλώσσα ακόμα δε μου επιτρέπουν να μιλάω για θέματα γενικού ενδιαφέροντος χωρίς να ακούγομαι σαν καθυστερημένος). "Μάλλον ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι", μου λέει. Ψιλοενθουσιάστηκα λίγο, γιατί κάποιος ξένος που δεν ξέρει τα εσωτερικά μας (ο κόσμος το'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι), ήξερε ωστόσο αρκετά για να καταλάβει ότι οι αντιδράσεις ίσως ήταν δυσανάλογες με ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά όπως έχουν πει πολλοί πολύ καλύτερα πριν από εμένα, τα μεμονωμένα περιστατικά μαζεύτηκαν. Αν κάπου βρέχει κάθε μέρα επί ένα χρόνο, δε λες ότι ο καιρός είναι ηλιόλουστος απλά έτυχαν 365 μεμονωμένες βροχές.
Στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί συμβάλλουν όλοι.
Τα αθλητικά πρωτοσέλιδα της επομένης της δολοφονίας του 15χρονου παιδιού, αφενός ασχολήθηκαν με το θέμα (και καλά έκαναν γιατί ήταν πιο σημαντικό από πλούσιους ανθρώπους που κάνουν το χόμπι τους), αφετέρου ευχόντουσαν νίκη της ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη "για να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας". Αυτή ακριβώς η στάχτη στα μάτια είναι που διαιωνίζει το πρόβλημα. Είναι η ψευδαίσθηση της εθνικής ανάτασης μετά από αθλητικές επιτυχίες όταν όλα πάνε κατα διαόλου. Είναι η στροφή της κοινής γνώμης προς κάθε άλλη κατεύθυνση εκτός από αυτή που θα έπρεπε να κοιτάει. Είναι η καθημερινότητα του υποκριτικού κόσμου της τηλεόρασης.
Όλα αυτά καταλήγουν στον κακόμοιρο μέσο πολίτη, που τελικά είναι άξιος της μοίρας του. Αυτός είναι που έχει μνήμη 3 δευτερολέπτων, που μετά από λίγο καιρό θα βαρεθεί να ακούει για το Βατοπέδι και θα αλλάξει κανάλι σε κάτι πιο ευχάριστο, που νομίζει ότι αν ψηφίσει κάτι άλλο στις επόμενες εκλογές έκανε το χρέος του για την καλυτέρευση της κοινωνίας. Σε 4 χρόνια πάλι θα ξαναασχοληθεί.
Και εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι ενώ οι δικές του καθημερινές συνθήκες διαβίωσης γίνονται όλο και πιο δύσκολες, ο ίδιος θα αντιδρούσε, ίσως και να ξύπναγε, όχι. Απλά αλλάζει πλευρό. Τελικά μήπως δεν κοιμάται? Μήπως είναι κώμα αυτό? Μήπως δε φτάνουν οι συνεχόμενες σφαλιάρες για να ξυπνήσει? Μήπως να φέουμε το ηλεκτροσόκ? Και τι είδους ηλεκτροσόκ θα είναι αυτό? Υπάρχει καν τέτοιο μηχάνημα?
Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Για τους υπόλοιπους δηλαδή. Για μένα δεν ανησυχώ και πολύ. Πρέπει λίγο να δουλέψω στο ότι ακόμα εκνευρίζομαι με τις τωρινές καταστάσεις. Με λίγη προπόνηση ακόμα και θα μπορώ να ασχολούμαι κι εγώ με εντελώς ανούσια θέματα. Όπως πρέπει να κάνουμε όλοι μας δηλαδή. Και όλοι θα είμαστε χαρούμενοι. Η ανίκητη ηλιθιότητα της πλειοψηφίας, νίκησε.
Ίσως υπάρχει ένα ίχνος ελπίδας, στο ότι όλα τα ζώα αν τα ενοχλείς συνέχεια, κάποια στιγμή θα αντιδράσουν. Για τις αμοιβάδες δεν είμαι τόσο σίγουρος...

ΥΓ: Σε λίγο καιρό, το αργότερο το 2011, θα κυκλοφορήσει το νέο dvd "Μαθήματα για αποτυχημένες κυβερνήσεις: Πώς να μείνετε στην εξουσία με τη μικρότερη δυνατή πλειοψηφία, με καθημερινά σκάνδαλα ΚΑΙ με χάος στους δρόμους". Πολλοί το νομίζουν αδύνατο, αλλά τελικά δεν είναι. Από τους δημιουργούς του "Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα". Δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι ηγέτη στον κόσμο.

Friday, September 12, 2008

Greek love


Μπορεί κάποιοι από εσάς με πονηρό μυαλό να σκεφτήκατε διαβάζοντας τον τίτλο του ποστ ότι θα αρχίσω να περιγράφω τις πικάντικες περιπέτειές μου στη Σουηδία, κάνοντας περήφανους τους απανταχού ελληνάρες.
Όχι.
Έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια είδηση από την πατρίδα. Πού και πού διαβάζω και κανένα ελληνικό νέο, γιατί είναι πραγματικά πολύ διασκεδαστική η επικαιρότητα. Έτσι και τώρα, αφού πρώτα διάβασα τον τίτλο της είδησης και αφού σιγουρεύτηκα ότι στην Ελλάδα δεν είναι πρωταπριλιά (είπαμε, υπάρχει και μιά διαφορά ώρας με εδώ, αλλά όχι εδώ να είναι 12 Σεπτεμβρίου και στην Ελλάδα 1 Απριλίου...), μόλις μπόρεσα να συκγρατήσω λίγο τα γέλια μου και συνήλθα κάπως είπα μέσα μου ότι αυτό πρέπει να το μοιραστώ με τον κόσμο.
Έλεγε λοιπόν η είδηση, ότι από το πρωί της Τρίτης, αυξάνονται τα διόδια σε Ελευσίνα, Ζευγολατιό και Πάτρα σε 2,80 ευρώ.
Κορυφαίο?
Σταματήστε να γελάτε? (ή να κλαίτε?)
Ειλικρινά πιστεύω ότι κάπου, σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο είναι κάποιοι τύποι που αποφασίζουν τι γίνεται στη χώρα. Κι εκεί που κάθονται και βαριούνται, πετάγεται ένας και λέει: "Ρε σείς έχω μια ιδέα. Εκεί που όλοι παραπονιούνται για τους δρόμους, ειδικά για την Κορίνθου-Πατρών που και καλά έχει το μεγαλύτερο συντελεστή ατυχημάτων/χιλιόμετρο, εμείς θα πάμε και θα αυξήσουμε τα διόδια. Εκεί που δεν το περιμένει κανένας." Και απαντάνε οι υπόλοιποι: "Αααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!"
Εδώ κολλάει και ο τίτλος. Στην αγάπη που δείχνουν καθημερινά και με πολλούς τρόπους αυτοί που αποφασίζουν προς σ'αυτούς που τους έφεραν στη θέση να αποφασίζουν.

Έντιτ (γιατί η επικαιρότητα τρέχει): Σα να μην έφτανε το ανέκδοτο με τα διόδια, ήρθε και το άλλο, για μια έρευνα για τις ώρες διδασκαλίας των θρησκευτικών για να με αποτελειώσει. Σοβαρά, μπήκαμε σε διαδικασία σύγκρισης σε τέτοιο θέμα με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες? Μάλλον με κανένα Ιράν και Σαουδική Αραβία έπρεπε να συγκριθούμε, που είναι πιο κοντά στα κυβικά μας. Και μπορεί κάποιες άλλες ευρωπαϊκές χώρες να έχουν υποτίθεται περισσότερες ώρες "θρησκευτικών", αλλά ως γνωστό, δε μετράει το μέγεθος, αλλά πώς το χρησιμοποιείς...

Thursday, August 28, 2008

Αλλαγές


Συνήθως τον Αυγουστο δε συμβαίνουν και πολλά. Όλα κινούνται πιο αργά, μέχρι και οι μύγιες είναι παχιές και δυσκίνητες. Το πολύ πολύ να περάσει κανένας σημαντικός νόμος, εκεί που κανένας δεν το περιμένει και κανένας δεν προσέχει.
Ο φετινός Αύγουστος όμως δεν είναι σαν τους προηγούμενους.
Πριν 5 μήνες πήρα κι εγώ το δρόμο της ξενιτιάς. Ακούγεται λίγο πιο δραματικό απ'ότι είναι. Ξενιτιά, μετανάστες, λέξεις που παραπέμπουν σε παλιότερες εποχές και είναι ταυτόσημες με κακουχίες και τεράστιες δυσκολίες για πολύ κόσμο. Δε μπορώ να πω ότι ήταν έτσι ακριβώς στην περίπτωση μου. Μαζί με αρκετούς άλλους όμοιούς μου, μαζευόμαστε τώρα και λέμε πόσο δύσκολα ήταν στην αρχή, που το ξενοδοχείο μπορεί να μην είχε ίντερνετ, που το ταξί από το αεροδρόμιο πήρε ένα σωρό λεφτά κι άλλα τέτοια.
Δεν παύει πάντως να είναι μια καινούρια αρχή σε μιά άγνωστη χώρα. Πριν 5 μήνες, δεν ήξερα κανέναν, δεν είχα σπίτι, άλλαξα ξενοδοχείο 3 φορές, δεν καταλάβαινα τον κόσμο γύρω μου.
Το ότι μετά από 5 μήνες έχω δουλειά (πριν 2 μέρες πήρα τον πρώτο μου μισθό), σπίτι, το οποίο μπορώ να συντηρώ μόνος μου και μεταφορικό μέσο, ένα φοβερό ποδήλατο με φώτα, λασπωτήρες και 21 ταχύτητες, για μένα λέει πολλά για τη χώρα στην οποία βρίσκομαι. Και πολλά για τη χώρα από την οποία έφυγα, τη χώρα μου. Δυστυχώς οι συγκρίσεις εδώ έρχονται αυτόματα. Το αποτέλεσμά τους είναι γνωστό πάνω κάτω κάθε φορά.
Ένα πολύ καλό από όλα αυτά είναι ότι τώρα πραγματικά χαίρομαι κάθε μέρα που βρίσκομαι στην Ελλάδα, απλά γιατί δε με νοιει τίποτα. Τώρα είμαι ένας εξωτερικός παρατηρητής που γελάει με αυτά που βλέπει.
Γνωστά όλα αυτά και χιλιοειπωμένα. Δεν είμαι εγώ που ανακάλυψα την Αμερική. Γιατί αν ήμουν, θα τη λέγανε Νεροπιστολερία. Αλλά να μου πεις ούτε κι ο Βεσπούκι ήταν που την ανακάλυψε.

ΥΓ: Θα ακολουθήσει φωτορεπορτάζ κάποια στιγμή. Η φωτογραφία του ποστ δεν είναι το πλοίο που μπάρκαρα για να φύγω. Είναι ένα ιστιοφόρο που κάθεται κάπου στο Γκέτεμποργκ.

Thursday, May 22, 2008

Με αληθινό μολύβι!

Η τραγουδιστή unlearn είχε για ακόμη μία φορά την ευγενή καλοσύνη να με προσκαλέσει σ'αυτή την αλυσίδα χειρόγραφων.
ΙΔΟΥ το αποτέλεσμα.

Τα πιο ...καλλιγραφικά γράμματα της αγοράς.
Μια προσφορά για το http://autographcollectors.blogspot.com.
Ως συνήθως, είμαι ο τελευταίος που του έρχεται κάποια πρόσκληση, γιατί μόνο η unlearn με θυμάται. Αν έμεινε κάποιος, ευχαρίστως τον προσκαλώ να γράψει κι αυτός το κατιτίς του.

Tuesday, March 25, 2008

Καθολικό Πάσχα 2008

ΦωτοΡΕΠΟΡΤΑΖ (μπορεί και να είναι δημοσιογραφικό το μπλογκ, γιατί όχι?) από το Γκέτεμποργκ, καθολικό πάσχα 2008.

Saturday, March 15, 2008

Ξενιτιά


Το πλοίο βουλιάζει και μιας και δεν είμαι ο καπετάνιος, είπα να μη μείνω ο τελευταίος.
Εδώ και λίγες μέρες έχω εγκαταλείψει τη χώρα. Από 'δω και πέρα ότι κείμενο γράφεται εδώ είναι 100% εισαγώμενο.
Επειδή δεν έχω κάτσει να δω κανένα ελληνικό δελτίο τώρα τελευταία, είμαι σίγουρος ότι έχω χάσει ένα σωρό πάρα πολύ σημαντικές ειδήσεις. Πχ δεν ξέρω ποια θα είναι τα καλοκαιρινά σχήματα στα μαγαζιά της παραλιακής. Και είμαι σίγουρος ότι έχουν βγει στο φως πολλές γαργαλιστικές λεπτομέριες για πικάντικες ιστορίες, όπως αυτή του ασφαλιστικού. Τελικά τι έγινε, σας συλλάβανε εσάς τους υπόλοιπους Έλληνες μπλόγκερς, που δεν κάνατε καλά τη δουλειά των δημοσιογράφων? Δεν πιστεύω να έχουμε ελευθερία τύπου και λόγου ακόμα?
Πάντως έχω την εντύπωση ότι εδώ που είμαι δε θα με πιάσει ο νόμος για τη λογοκρισία των μπλογκς. Και δε χρειάζεται να βάλω και κάποιο από αυτά τα μπανεράκια που λένε ότι "το παρόν είναι ψυχαγωγικό και όχι ενημερωτικό μπλογκ". Ίσως βάλω ένα που να λέει ότι το παρόν είναι ότι του κατέβει. Γούστο του, καπέλο του και καουμποϊλίκι του. Άτσα.

Thursday, February 28, 2008

Σελίδα 123


Η λαλαλunlearn, ήταν ευγενική αρκετά για να με προσκαλέσει σ'αυτό το παιχνίδι.
1.Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη*).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

(Τον 4ο κανόνα δεν τον ακολούθησα. Κύριε Πρόεδρε κι άλλοι δεν τον ακολούθησαν. Τι να κάνω... Σταυρώστε με σταυρώστε με!)

"Μα Πισίν!". Τεντώθηκε στην καρέκλα της, με ένα ύφος που μαρτυρούσε την απόφασή της να αντισταθεί, κι αυτό για μένα σήμαινε ότι έπρεπε να δώσω σκληρό αγώνα για να ανταπεξέλθω στις αντιρρήσεις της. Τίναξε ένα απ' τα μαξιλαράκια της. "Ο πατέρας σου κι εγώ θεωρούμε τον θρησκευτικό σου ζήλο κάπως μυστηριώδη".
"Μα, είναι θείο Μυστήριο!"

"Μμμ... Δεν εννοούσα αυτό. Άκου, αγαπούλα μου, αν θες να γίνεις θρήσκος, πρέπει να είσαι ή ινδουιστής ή χριστιανός ή μουσουλμάνος. Άκουσες τι έλεγαν την Κυριακή".

"Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορώ να είμαι και τα τρία μαζί. Ο Μαματζί έχει δύο διαβατήρια. Είναι και Ινδός και Γάλλος. Γιατί εγώ δε μπορώ να είμαι και ινδουιστής και χριστιανός και μουσουλμάνος;"

"Αυτό είναι διαφορετικό. Η Γαλλία και η Ινδία είναι δύο διαφορετικά κράτη στη γη".

"Και πόσα κράτη υπάρχουν στον ουρανό;"

Το σκέφτηκε λίγο. "Ένα. Αυτό είναι το θέμα. Ένα κράτος, ένα διαβατήριο".

"Ένα κράτος στον ουρανό;"

"Ναι. Ή κανένα. Υπάρχει κι αυτή η πιθανότητα, ξέρεις. Αυτά που διαβάζεις και αγαπάς είναι τρομερά παλιομοδίτικα".

"Αν υπάρχει μόνο ένα κράτος στον ουρανό, δεν πρέπει να ισχύουν όλων των ειδών τα διαβατήρια;"

Ένα κύμα αβεβαιότητας σκοτείνιασε το πρόσωπό της.

"Ο σοφός πατέρας Γκάντι είπε..."

"Ναι, ξέρω τι είπε ο σοφός πατέρας Γκάντι", είπε, κι ακούμπησε το χέρι της στο μέτωπο. Με κοιτούσε λες και την είχα κουράσει. "Μη χειρότερα", μουρμούρισε.


Είναι από το βιβλίο "Η ζωή του Πι", του Γιαν Μαρτέλ.
Για τη συνέχεια του παιχνιδιού, όσοι έχετε διάθεση συνεχίστε. Πρέπει να'μαι από τους τελευταίους που έγραψαν κάτι, οπότε δεν ξέρω ποιον να προσκαλέσω.

Friday, February 15, 2008

I'm not there


Συνεχίζοντας αυτό το τρελό σερί του ενός ποστ με κριτική έργου, θα σας πω για το "i'm not there".
Κατ'αρχάς, πριν αρχίσει να βλέπει κάποιος αυτή την ταινία, πρέπει να ξέρει πως ότι δει είναι συμβολικό. Ναι, είναι η -ας πούμε- βιογραφία του Μπομπ Ντύλαν, αλλά δεν είναι κλασσικού στυλ (γεννήθηκε εκεί, μεγάλωσε εκεί, πήγε σχολείο εκεί, έμαθε μουσική εκεί κτλ κτλ). Πιο πολύ είναι το ψυχογράφημα του Ντύλαν. Οπότε όσα φαίνονται στην οθόνη είναι συμβολικά πέρα για πέρα. Δε βλέπουμε τόσο φάσεις της ζωής του (υπάρχουν αναφορές και σ'αυτές), όσο φάσεις της προσωπικότητάς του. Τις φάσεις αυτές ενσαρκώνουν διαφορετικοί ηθοποιοί. Και εδώ πρέπει να γίνει ειδική αναφορά στην Κέιτ Μπλάνσετ, της οποίας η ερμηνεία είναι φοβερή και τρομερή. (Είναι και υποψήφια για όσκαρ , αλλά αυτό δε λέει κάτι.)
Ένα από τα καλύτερα στοιχεία της είναι, ω τι έκπληξη, η μουσική. Δεν είναι όμως απλά ότι η μουσική είναι πολύ καλή. Είναι πολύ καλός ο τρόπος που δένει με την ταινία. Ακούγεται σχεδόν συνεχόμενα.
Με όλα αυτά υπ'όψη και χωρίς να ξεχνάει κανείς ότι πρόκειται περί συμβολισμών, η ταινία νομίζω είναι καλή και αξίζει να τη δει κάποιος.
Αυτά που γράφω για τις ταινίες είναι κάπως σύντομα, η αλήθεια είναι αυτή, αλλά όπως πίστευα και πιστεύω, όταν περιγράφεις κάτι υποκειμενικό, πρέπει να αφήνεις περιθώρια στον άλλο να έχει κι αυτός τη δική του υποκειμενική άποψη. Αυτό + το ότι δε λέμε το τέλος μιας ταινίας σε κάποιον που δεν την έχει δει.

Monday, February 11, 2008

Sweeney Todd

ή αλλιώς "η καλύτερη κριτική που υπάρχει, εμένα να ακούτε και κανέναν άλλον, πιστεύετε και μην ερευνάτε αυτά που λέω".


Την Πέμπτη που πέρασε πήγα και είδα σαν καλός πελάτης τον αναμενόμενο blockbuster αυτής της βδομάδας και μάλιστα, την 1η μέρα της προβολής τους. Μπράβο μου.
Ο Μπάρτον ξανααπέδειξε ότι είναι ο καλύτερος παραμυθάς της εποχής μας. Και δεν έχει άδικο που έχει κόλλημα και με τον Τζόνι Ντεπ και με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ.
Η ταινία με διαλόγους μιούζικαλ αλλά χωρίς τα χορευτικά, ήταν πολύ καλή. Εμένα δηλαδή μου άρεσε. Άρα ήταν καλή. Είχε πολύ αίμα, κάτι που το καταλαβαίνει κάποιος από τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα. Η υπόθεση καλή, το τέλος ακόμα καλύτερο.
Επίσης πολύ καλή και η φωτογραφία (νομίζω δηλαδή, αν λένε φωτογραφία τους χρωματισμούς και τα λοιπά), που έχει μια μουντάδα σε σχεδόν όλη τη διάρκεια του έργου, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με το γενικό κλίμα και την υπόθεση.
Είμαι λίγο προκατειλημμένος με τον Μπάρτον, δε θυμάμαι να έχω δει ταινία του που να μη μου αρέσει, άρα και σ'αυτή πήγα ξέροντας ότι μετά θα μου άρεσε, ακόμα κι αν σε κάποιο σημείο εμφανιζόταν ως γκεστ ο Στάθης Ψάλτης κι άρχιζε να παίζει μποξ με τον Ταμτάκο.
Μπορεί όντως να συμβαίνει κάτι τέτοιο, δε θέλω να σας χαλάσω την έκπληξη, γιατί πρέπει να πάτε να το δείτε όλοι.
Πολύ σύντομη βγήκε για κριτική, αλλά και πάλι, τί ξέρω εγώ?...

Wednesday, February 06, 2008

cine-pistolero


Διάβαζα στον prezatv (μεταξύ άλλων και πιθανότερα σημαντικότερων ποστ) ένα θέμα σχετικά με απαξίωση των blogs που ασχολούνται με κριτική ταινιών, από κάποιο περιοδικό που υποτίθεται ότι είναι ειδικό σ'αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, αλλά τώρα λέω να κάνω κι εγώ κριτική ταινιών.
Μου έχει τύχει πολλές φορές και φαντάζομαι έχει τύχει και σε πολλούς άλλους, αφού έχω δει μια ταινία, να μένω με την απορία "τι έπινε ο κριτικός την ώρα που έβλεπε την ταινία" ή "την είδε ο κριτικός καν την ταινία?". Γενικά υπάρχουν πολλοί τύποι που το παίζουν αυθεντίες κάνοντας κάτι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι και πολύ δύσκολο. Λένε τη γνώμη τους για μια ταινία που είδαν.
Μπορώ κι εγώ να το κάνω αυτό. Και φυσικά, δεν υπάρχει κανένας καλύτερος κριτικός από τον εαυτό μας. Μόνο βλέποντάς τη, έχουμε άποψη γι'αυτή και δε θα πρέπει να "εισάγουμε" απόψεις από τις "αυθεντίες".
Λέω να γράψω για το Sweeney Todd, καθότι και οπαδός του Μπάρτον. Αν δε μού'ρθει τίποτα άλλο μέχρι την Πέμπτη δηλαδή.

Sunday, February 03, 2008

Ποίημα


Μετά από πρόσκληση του island θα βάλω ένα ποίημα, σύντομο μέν, επίκαιρο δε (κυρίως για το bold κομμάτι).

Ζούγκλα
Κώστας Βάρναλης


Μουσελίνα τέζα
σ' ορθοβύζι ντούρο
προσωπάκι σκούρο-
λάγνα χαβανέζα!

Kορακοφρυδάτη,
μυγδαλοματούσα,
μελισσοχνουδάτη.
Ε, και να πατούσα

τ' ατσαλένιο νύχι,
δόντι σιδερό,
στο κουστό σου σνίχι
το μαυριδερό,

Οπως στη λαγκάδα
την ερημική
τίγρη τη ζαρκάδα
την καταξεσκεί

κι' άγρι' αντιβογκά
γύρω στα λογκά
η χαρά του ενού
Χάρος τ' αλλουνού.

Δεν ξέρω ποιον να προσκαλέσω. Μάλλον δεν έχουν μείνει και πολλοί που δεν έχουν πάρει μέρος, τουλάχιστον απ'αυτούς τους λίγους που περνάνε από δω καμιά βόλτα. Όποις έχει ευχαρίστηση ας αναρτήσει κάποιο ποίημα.

Friday, February 01, 2008

Mission impossible


Είναι Παρασκευή απόγευμα, περίπου 5μιση η ώρα. Στις 7μιση πρέπει να είμαι για κάποιο μάθημα στο κέντρο του Χαλανδρίου. Έχω αρκετή ώρα στη διάθεσή μου για να πάω να αλλάξω μια ελλατωματική συσκευή κινητού που αγόρασα πριν 2 μέρες από ένα μαγαζί στο δαχτυλίδι στη Κηφισίας που λένε. Ξεκινάω και φτάνω στο συγκεκριμένο μαγαζί κατά τις 6 παρά κάτι. Μέχρι να τους πείσω ότι τα καμμένα pixels δεν περιλαμβάνονταν στα χαρακτηριστικά της συσκευής περνάει λίγη ώρα. Παίρνουν τη συσκευή με το κουτί της και πάνε να μου φέρουν μια ίδια. Μετά από λίγο, έρχεται ο πωλητής και λέει ότι δεν έχουν ίδια συσκευή εκεί, αλλά έχει το κατάστημά τους στην Κηφισιά. Δεν το σκέφτομαι και πολύ. Δύο μέρες προσπαθώ να τους πείσω και τώρα που το κατάλαβαν, θα με σταματήσουν λίγα ακόμα χιλιόμετρα?

Η ώρα 6 και κάτι ψιλά, Παρασκευή απόγευμα. Πρέπει να πάω από το δαχτυλίδι της Κηφισίας στην Κηφισιά και μετά μέχρι το κέντρο του Χαλανδρίου σε σχεδόν μιάμιση ώρα. Ακούγεται αδύνατο. Τέλεια…

Ξεκινάω. Νοητά τουλάχιστον, γιατί στην πράξη μένω στάσιμος στο ίδιο σημείο. Σκέφτομαι να βγω από το αυτοκίνητο, να τρέξω μέχρι την Κηφισιά και να γυρίσω. Θα γλιτώσω και το ψάξιμο για παρκάρισμα. Κατά πάσα πιθανότητα, θα βρω το αυτοκίνητο εκεί που το άφησα. Όπως και όλους τους υπόλοιπους. Ας όψεται η παρά κάτι άψογη φυσική μου κατάσταση (προφανώς βοήθησε η μέχρι πριν λίγο καιρό, στρατιωτική ζωή μου) και επειδή λαχάνιασα μόνο και μόνο στη σκέψη, είπα να αφήσω τα extreme αθλήματα προς το παρόν.

Η ώρα κοντεύει 7.10 και πλησιάζω στο ΚΑΤ. «Ίσως και να μην προλάβω», σκέφτηκα.

Σαν από θαύμα και με ρυθμούς αστραπής κατά τις 7.20 φτάνω Κηφισιά. Εντελώς αναπάντεχα, υπάρχει μποτιλιάρισμα και στην Κηφισιά, στο μέρος όπου πρωτοεμφανίστηκαν οι emo και τα παιδιά κυκλοφορούν με μαλλί αφάνα, ένας θεός ξέρει γιατί.

Εκεί που είμαι κολλημένος στα στενά της emoland, αρχίζω να προβληματίζομαι. Έχω μια υποψία ότι δε θα με περιμένει θέση ακριβώς έξω από το μαγαζί. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ και γι’αυτό? Ενώ είμαι βυθισμένος στις σκέψεις μου, ανάβει το λαμπάκι τις βενζίνης. Φυσικά. Όλα ήταν πολύ εύκολα μέχρι τώρα, αυτό ήταν το αλατοπίπερο που έλειπε.

Ξαφνικά, γίνεται κάτι πολύ σπάνιο: κάνω λάθος. Υπάρχει μια θέση, μόνο για μένα, ακριβώς έξω από το μαγαζί. Το ρολόι δείχνει 7.30. Τελικά ήταν αδύνατο το εγχείρημα, το ήξερα από την αρχή. Αυτό το χτύπημα με έριξε κάτω, αλλά σηκώνομαι ακόμα πιο δυνατός. Κάνω τη δουλειά μου, 7.40 είμαι πίσω από το βολάν ξανά. 7.45 και κάτι είμαι στο κέντρο του Χαλανδρίου. Σ’αυτά τα 5 λεπτά που κάνω να κατέβω τη μισοάδεια Κηφισίας, προλαβαίνω να δω την άνοδο, όπου ήμουν πριν λίγο. Με νοσταλγία, βλέπω όλα τα φανάρια στα οποία σταμάτησα και αρχίζω να συμπάσχω με τους του αντίθετου ρεύματος.

Με ένα τέταρτο καθυστέρηση, μπορεί να μην έφτασα στα επίπεδα του Τομ Κρουζ (παρά την εκπληκτική μας ομοιότητα) στο να διεκπεραιώνω αδύνατες αποστολές, αλλά με σιγουριά μπορώ να πω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Wednesday, January 30, 2008

πΟΤΕ θα κάνει ξαστεριά


Πριν αρκετό καιρό είχε οργανωθεί μια κίνηση μέσω των blogs, ξεκινώντας από τον νέο ΙΝΚΑ, που στόχευε να «ενοχλήσει» λίγο τη ΔΕΗ, επειδή αποφάσισε και διέταξε αυξήσεις ελάχιστα μεγαλύτερες από τον πληθωρισμό (30% αντί για 3%). Όλο αυτό έγινε γιατί η ΔΕΗ είναι η εταιρία που κατέχει το μονοπώλιο στην αγορά ρεύματος και δεν υπάρχει δυνατότητα να απαλλαχτεί κάποιος απ’αυτή. Αυτή η εισαγωγή είναι λίγο άσχετη (ίσως και όχι) με το θέμα, που είναι η αλλαγή παρόχου τηλεφώνου και ίντερνετ.

Πριν 1 μήνα και κάτι, είπαμε εδώ στο σπίτι, να μετατραπεί ο ΟΤΕ σε «πΟΤΕ ξανά» και απευθυνθήκαμε σε μια άλλη ιδιωτική εταιρία, ας την πούμε ΚΩΛ. Μετά τη σχετική αίτηση η ΚΩΛ θα τα αναλάμβανε όλα. Αναμενόμενη ημερομηνία ενεργοποίησης 14/12/07. Ωραία. Κάπου 12 ή 13 του ίδιου μήνα ειδοποίησε η ΚΩΛ ότι ο πΟΤΕ απέρριψε την αίτηση διακοπής. Εμ τι νόμιζα, έτσι εύκολο θα ήταν να ξεφύγω? Ξανά μανά αίτηση, η οποία δεν απορρίπτεται. Παίρνω τηλέφωνο την ΚΩΛ να μάθω την καινούρια ημερομηνία ενεργοποίησης για να μου πει η ευγενική κοπέλα της εξυπηρέτησης πελατών ότι έχει προγραμματιστεί η διακοπή της γραμμής για τις 19/12. Διακοπή? Δεν πάει πακέτο αυτό με την ενεργοποίηση? Μάλλον όχι όπως φάνηκε στη συνέχεια.

Έρχεται η πολυαναμενόμενη δεκάτη ενάτη (ήδη είχε περάσει μήνας+ και εγώ περίμενα πώς και πώς το σούπερ γρήγορο ίντερνετ, για να κατεβάζω αβέρτα. Όχι ότι είμαι υπέρ της πειρατείας κτλ, προς Θεού, για backup των αυθεντικών βεβαίως βεβαίως που έχω τα θέλω όλα). Όπως μου είχε πει η ΚΩΛ, όλα κόπηκαν. Και δεν ενεργοποιήθηκαν. Μετά από κάποιες ώρες, έμαθα από κάποια άλλη, επίσης ευγενική, κοπέλα της εξυπηρέτησης πελατών, ότι θέλει 24 ώρες η ενεργοποίηση. Κανένα πρόβλημα, λέω, αν είναι για μια μέρα. Πέρασε ένα 24ωρο, κι άλλο ένα κι άλλο ένα κι άλλο ένα. Ενώ όμως τα 24ωρα περνούσαν, εγώ δεν καθόμουν με σταυρωμένα χέρια. Πήρα αμέτρητες φορές την ΚΩΛ τηλέφωνο, μιας και το σύνδρομο στέρησης ίντερνετ ήταν σε πλήρη εκδήλωση. Κάθε φορά με παρέπεμπαν στην τεχνική υπηρεσία, μιας και όλα φαίνονταν να είναι εντάξει, άρα πρέπει να υπήρχε κάποιο τεχνικό πρόβλημα.

Επειδή, λόγω έλλειψης τηλεφώνου, έπαιρνα από κινητό, με καλούσαν αυτοί και με έβαζαν στην αναμονή για την τεχνική υπηρεσία, οπότε δε με πείραζε να περιμένω και δε θα το έκλεινα αν δε μίλαγα. Η μέση αναμονή για την τεχνική υπηρεσία είναι γύρω στα 40 λεπτά. Έβαζα το hands free, για να μην ψηθεί ο εγκέφαλός μου και περίμενα. Έτρωγα, έβλεπα τηλεόραση, άκουγα ραδιόφωνο, έβαζα μουσική, με παρέα το ηχογραφημένο μήνυμα της ΚΩΛ. 1’ και 20’’ θέλει το μηνυματάκι για να κάνει τον κύκλο του.

Κάποια στιγμή, σαν σε όνειρο, η αναμονή σταμάτησε και ακούστηκε ο ήχος που κάνει το τηλέφωνο όταν καλεί.

Τεχνικός: Καλησπέρα, τεχνική υπηρεσία, ονομάζομαι Τάδε Τάδε, πώς μπορώ να σας βοηθήσω?

Εγώ: Καλησπέρα, έχω ένα πρόβλημα με τη σύνδεση που μόλις έκανα.

Τεχνικός: Ναι με ακούτε?

Εγώ (φωναχτά): Σας ακούω, εσείς με ακούτε?

Τεχνικός: Ναι? Δε σας ακούω.

Εγώ (πιο κοντά στο μικρόφωνο, σχεδόν το μασάω και ακόμα πιο φωναχτά, με μια δόση απελπισίας): ΤΩΡΑ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ?

Τεχνικός: Συγνώμη, δε σας ακούω, θα πρέπει να το κλείσω.

Τουτ, τουτ, τουτ, τουτ…..

Ευτυχώς μου φάνηκε κωμικοτραγικό και όχι σκέτο τραγικό και άρχισα να γελάω. Ήταν βράδυ, θα δοκίμαζα την επομένη.

Και τι περίμενα ότι θα είχε η επομένη που δεν είχαν οι προηγούμενες μέρες και θα λυνόταν το πρόβλημα? Μήπως είχαν μετακινηθεί η πλανήτες σε κάποια πιο ευνοϊκή θέση? Όοοοχι.

Είχαμε φτάσει παραμονή χριστουγέννων και το τηλέφωνο νεκρό. Να ήταν πάσχα, να ελπίζαμε σε μια νεκρανάσταση του τηλεφώνου ρε παιδί μου. Αλλά δεν ήταν πάσχα.

Εντελώς νικημένοι, με την ουρά στα σκέλια, σα βρεγμένες γάτες, αφού κάναμε αίτηση αναίρεσης της αίτησης (η αίτηση της αίτησης…) στην ΚΩΛ, πήγαμε στον «πΟΤΕ δε μπορείτε να φύγετε από ‘μένα» και κάναμε, τι άλλο, άλλη μια αίτηση, για επανασύνδεση.

Με το τηλέφωνο να είναι κομμένο και φυσικά το ιντερνετ ανύπαρκτο, από τις 19/12/πέρσι, με δάκρυα στα μάτια, δάκρυα συγκίνησης και χαράς, σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας ξανά στον ΟΤΕ. Αρκετά συνοπτική η περιγραφή των γεγονότων και χωρίς να αναφερθούν αμέτρητα άλλα τηλεφωνήματα στους τεχνικούς του οτε, τρεις επισκέψεις στα γραφεία της ΚΩΛ κτλ κτλ κτλ...

Καλή χρονιά σε όλους!

ΥΓ1: Το ΚΩΛ είναι από το call. Δεν πιστεύω να πήγε πουθενά αλλού το μυαλό σας.

ΥΓ2: Μέσα από τη διαδικασία αυτή έμαθα κάποια πράγματα, νομικές λεπτομέρειες κυρίως, που δεν ήξερα. Πχ, η φορητότητα ενός αριθμού θέλει 15 ημερολογιακές μέρες. Επίσης, το επονομαζόμενο «τελευταίο χιλιόμετρο», δηλαδή το κομμάτι των τηλεφωνικών γραμμών που είναι από χαλκό, από το πιο κοντινό τηλεφωνικό κέντρο μέχρι το σπίτι του καθενός, ανήκει στον ΟΤΕ, ανεξάρτητα ποιον πάροχο έχει κάποιος. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι δε μπορεί να παρέμβει τεχνικός άλλης εταιρίας στο τηλεφωνικό κέντρο (dslam) και η μεταφορά των καλωδίων από τα συστήματα του ΟΤΕ στα συστήματα του άλλου παρόχου πρέπει να γίνει από τεχνικό του ΟΤΕ. Αυτό από μόνο του είναι ύποπτο. Αλλά τέλος πάντων… Γενικά ο ΟΤΕ, έχει χίλια κακά, γι’αυτό και όλοι, με το που ανακοινώνει μια εταιρία κάλυψη της περιοχής τους, τρέχουν αμέσως να απαλλαγούν από την εταιρία αυτή, που επί χρόνια και με μεθόδους τραμπουκισμού κάνει ό,τι γουστάρει στα τηλεπικοινωνιακά δρώμενα της χώρας. Δεν είμαι σίγουρος όμως, ότι οι άλλοι είναι ακόμα έτοιμοι να ανταγωνιστούν αυτή την πανίσχυρη εταιρία, που κακώς παραμένει πανίσχυρη από τη στιγμή που έπαψε να είναι κρατική.