Thursday, February 28, 2008

Σελίδα 123


Η λαλαλunlearn, ήταν ευγενική αρκετά για να με προσκαλέσει σ'αυτό το παιχνίδι.
1.Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη*).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

(Τον 4ο κανόνα δεν τον ακολούθησα. Κύριε Πρόεδρε κι άλλοι δεν τον ακολούθησαν. Τι να κάνω... Σταυρώστε με σταυρώστε με!)

"Μα Πισίν!". Τεντώθηκε στην καρέκλα της, με ένα ύφος που μαρτυρούσε την απόφασή της να αντισταθεί, κι αυτό για μένα σήμαινε ότι έπρεπε να δώσω σκληρό αγώνα για να ανταπεξέλθω στις αντιρρήσεις της. Τίναξε ένα απ' τα μαξιλαράκια της. "Ο πατέρας σου κι εγώ θεωρούμε τον θρησκευτικό σου ζήλο κάπως μυστηριώδη".
"Μα, είναι θείο Μυστήριο!"

"Μμμ... Δεν εννοούσα αυτό. Άκου, αγαπούλα μου, αν θες να γίνεις θρήσκος, πρέπει να είσαι ή ινδουιστής ή χριστιανός ή μουσουλμάνος. Άκουσες τι έλεγαν την Κυριακή".

"Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορώ να είμαι και τα τρία μαζί. Ο Μαματζί έχει δύο διαβατήρια. Είναι και Ινδός και Γάλλος. Γιατί εγώ δε μπορώ να είμαι και ινδουιστής και χριστιανός και μουσουλμάνος;"

"Αυτό είναι διαφορετικό. Η Γαλλία και η Ινδία είναι δύο διαφορετικά κράτη στη γη".

"Και πόσα κράτη υπάρχουν στον ουρανό;"

Το σκέφτηκε λίγο. "Ένα. Αυτό είναι το θέμα. Ένα κράτος, ένα διαβατήριο".

"Ένα κράτος στον ουρανό;"

"Ναι. Ή κανένα. Υπάρχει κι αυτή η πιθανότητα, ξέρεις. Αυτά που διαβάζεις και αγαπάς είναι τρομερά παλιομοδίτικα".

"Αν υπάρχει μόνο ένα κράτος στον ουρανό, δεν πρέπει να ισχύουν όλων των ειδών τα διαβατήρια;"

Ένα κύμα αβεβαιότητας σκοτείνιασε το πρόσωπό της.

"Ο σοφός πατέρας Γκάντι είπε..."

"Ναι, ξέρω τι είπε ο σοφός πατέρας Γκάντι", είπε, κι ακούμπησε το χέρι της στο μέτωπο. Με κοιτούσε λες και την είχα κουράσει. "Μη χειρότερα", μουρμούρισε.


Είναι από το βιβλίο "Η ζωή του Πι", του Γιαν Μαρτέλ.
Για τη συνέχεια του παιχνιδιού, όσοι έχετε διάθεση συνεχίστε. Πρέπει να'μαι από τους τελευταίους που έγραψαν κάτι, οπότε δεν ξέρω ποιον να προσκαλέσω.

Friday, February 15, 2008

I'm not there


Συνεχίζοντας αυτό το τρελό σερί του ενός ποστ με κριτική έργου, θα σας πω για το "i'm not there".
Κατ'αρχάς, πριν αρχίσει να βλέπει κάποιος αυτή την ταινία, πρέπει να ξέρει πως ότι δει είναι συμβολικό. Ναι, είναι η -ας πούμε- βιογραφία του Μπομπ Ντύλαν, αλλά δεν είναι κλασσικού στυλ (γεννήθηκε εκεί, μεγάλωσε εκεί, πήγε σχολείο εκεί, έμαθε μουσική εκεί κτλ κτλ). Πιο πολύ είναι το ψυχογράφημα του Ντύλαν. Οπότε όσα φαίνονται στην οθόνη είναι συμβολικά πέρα για πέρα. Δε βλέπουμε τόσο φάσεις της ζωής του (υπάρχουν αναφορές και σ'αυτές), όσο φάσεις της προσωπικότητάς του. Τις φάσεις αυτές ενσαρκώνουν διαφορετικοί ηθοποιοί. Και εδώ πρέπει να γίνει ειδική αναφορά στην Κέιτ Μπλάνσετ, της οποίας η ερμηνεία είναι φοβερή και τρομερή. (Είναι και υποψήφια για όσκαρ , αλλά αυτό δε λέει κάτι.)
Ένα από τα καλύτερα στοιχεία της είναι, ω τι έκπληξη, η μουσική. Δεν είναι όμως απλά ότι η μουσική είναι πολύ καλή. Είναι πολύ καλός ο τρόπος που δένει με την ταινία. Ακούγεται σχεδόν συνεχόμενα.
Με όλα αυτά υπ'όψη και χωρίς να ξεχνάει κανείς ότι πρόκειται περί συμβολισμών, η ταινία νομίζω είναι καλή και αξίζει να τη δει κάποιος.
Αυτά που γράφω για τις ταινίες είναι κάπως σύντομα, η αλήθεια είναι αυτή, αλλά όπως πίστευα και πιστεύω, όταν περιγράφεις κάτι υποκειμενικό, πρέπει να αφήνεις περιθώρια στον άλλο να έχει κι αυτός τη δική του υποκειμενική άποψη. Αυτό + το ότι δε λέμε το τέλος μιας ταινίας σε κάποιον που δεν την έχει δει.

Monday, February 11, 2008

Sweeney Todd

ή αλλιώς "η καλύτερη κριτική που υπάρχει, εμένα να ακούτε και κανέναν άλλον, πιστεύετε και μην ερευνάτε αυτά που λέω".


Την Πέμπτη που πέρασε πήγα και είδα σαν καλός πελάτης τον αναμενόμενο blockbuster αυτής της βδομάδας και μάλιστα, την 1η μέρα της προβολής τους. Μπράβο μου.
Ο Μπάρτον ξανααπέδειξε ότι είναι ο καλύτερος παραμυθάς της εποχής μας. Και δεν έχει άδικο που έχει κόλλημα και με τον Τζόνι Ντεπ και με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ.
Η ταινία με διαλόγους μιούζικαλ αλλά χωρίς τα χορευτικά, ήταν πολύ καλή. Εμένα δηλαδή μου άρεσε. Άρα ήταν καλή. Είχε πολύ αίμα, κάτι που το καταλαβαίνει κάποιος από τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα. Η υπόθεση καλή, το τέλος ακόμα καλύτερο.
Επίσης πολύ καλή και η φωτογραφία (νομίζω δηλαδή, αν λένε φωτογραφία τους χρωματισμούς και τα λοιπά), που έχει μια μουντάδα σε σχεδόν όλη τη διάρκεια του έργου, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με το γενικό κλίμα και την υπόθεση.
Είμαι λίγο προκατειλημμένος με τον Μπάρτον, δε θυμάμαι να έχω δει ταινία του που να μη μου αρέσει, άρα και σ'αυτή πήγα ξέροντας ότι μετά θα μου άρεσε, ακόμα κι αν σε κάποιο σημείο εμφανιζόταν ως γκεστ ο Στάθης Ψάλτης κι άρχιζε να παίζει μποξ με τον Ταμτάκο.
Μπορεί όντως να συμβαίνει κάτι τέτοιο, δε θέλω να σας χαλάσω την έκπληξη, γιατί πρέπει να πάτε να το δείτε όλοι.
Πολύ σύντομη βγήκε για κριτική, αλλά και πάλι, τί ξέρω εγώ?...

Wednesday, February 06, 2008

cine-pistolero


Διάβαζα στον prezatv (μεταξύ άλλων και πιθανότερα σημαντικότερων ποστ) ένα θέμα σχετικά με απαξίωση των blogs που ασχολούνται με κριτική ταινιών, από κάποιο περιοδικό που υποτίθεται ότι είναι ειδικό σ'αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, αλλά τώρα λέω να κάνω κι εγώ κριτική ταινιών.
Μου έχει τύχει πολλές φορές και φαντάζομαι έχει τύχει και σε πολλούς άλλους, αφού έχω δει μια ταινία, να μένω με την απορία "τι έπινε ο κριτικός την ώρα που έβλεπε την ταινία" ή "την είδε ο κριτικός καν την ταινία?". Γενικά υπάρχουν πολλοί τύποι που το παίζουν αυθεντίες κάνοντας κάτι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι και πολύ δύσκολο. Λένε τη γνώμη τους για μια ταινία που είδαν.
Μπορώ κι εγώ να το κάνω αυτό. Και φυσικά, δεν υπάρχει κανένας καλύτερος κριτικός από τον εαυτό μας. Μόνο βλέποντάς τη, έχουμε άποψη γι'αυτή και δε θα πρέπει να "εισάγουμε" απόψεις από τις "αυθεντίες".
Λέω να γράψω για το Sweeney Todd, καθότι και οπαδός του Μπάρτον. Αν δε μού'ρθει τίποτα άλλο μέχρι την Πέμπτη δηλαδή.

Sunday, February 03, 2008

Ποίημα


Μετά από πρόσκληση του island θα βάλω ένα ποίημα, σύντομο μέν, επίκαιρο δε (κυρίως για το bold κομμάτι).

Ζούγκλα
Κώστας Βάρναλης


Μουσελίνα τέζα
σ' ορθοβύζι ντούρο
προσωπάκι σκούρο-
λάγνα χαβανέζα!

Kορακοφρυδάτη,
μυγδαλοματούσα,
μελισσοχνουδάτη.
Ε, και να πατούσα

τ' ατσαλένιο νύχι,
δόντι σιδερό,
στο κουστό σου σνίχι
το μαυριδερό,

Οπως στη λαγκάδα
την ερημική
τίγρη τη ζαρκάδα
την καταξεσκεί

κι' άγρι' αντιβογκά
γύρω στα λογκά
η χαρά του ενού
Χάρος τ' αλλουνού.

Δεν ξέρω ποιον να προσκαλέσω. Μάλλον δεν έχουν μείνει και πολλοί που δεν έχουν πάρει μέρος, τουλάχιστον απ'αυτούς τους λίγους που περνάνε από δω καμιά βόλτα. Όποις έχει ευχαρίστηση ας αναρτήσει κάποιο ποίημα.

Friday, February 01, 2008

Mission impossible


Είναι Παρασκευή απόγευμα, περίπου 5μιση η ώρα. Στις 7μιση πρέπει να είμαι για κάποιο μάθημα στο κέντρο του Χαλανδρίου. Έχω αρκετή ώρα στη διάθεσή μου για να πάω να αλλάξω μια ελλατωματική συσκευή κινητού που αγόρασα πριν 2 μέρες από ένα μαγαζί στο δαχτυλίδι στη Κηφισίας που λένε. Ξεκινάω και φτάνω στο συγκεκριμένο μαγαζί κατά τις 6 παρά κάτι. Μέχρι να τους πείσω ότι τα καμμένα pixels δεν περιλαμβάνονταν στα χαρακτηριστικά της συσκευής περνάει λίγη ώρα. Παίρνουν τη συσκευή με το κουτί της και πάνε να μου φέρουν μια ίδια. Μετά από λίγο, έρχεται ο πωλητής και λέει ότι δεν έχουν ίδια συσκευή εκεί, αλλά έχει το κατάστημά τους στην Κηφισιά. Δεν το σκέφτομαι και πολύ. Δύο μέρες προσπαθώ να τους πείσω και τώρα που το κατάλαβαν, θα με σταματήσουν λίγα ακόμα χιλιόμετρα?

Η ώρα 6 και κάτι ψιλά, Παρασκευή απόγευμα. Πρέπει να πάω από το δαχτυλίδι της Κηφισίας στην Κηφισιά και μετά μέχρι το κέντρο του Χαλανδρίου σε σχεδόν μιάμιση ώρα. Ακούγεται αδύνατο. Τέλεια…

Ξεκινάω. Νοητά τουλάχιστον, γιατί στην πράξη μένω στάσιμος στο ίδιο σημείο. Σκέφτομαι να βγω από το αυτοκίνητο, να τρέξω μέχρι την Κηφισιά και να γυρίσω. Θα γλιτώσω και το ψάξιμο για παρκάρισμα. Κατά πάσα πιθανότητα, θα βρω το αυτοκίνητο εκεί που το άφησα. Όπως και όλους τους υπόλοιπους. Ας όψεται η παρά κάτι άψογη φυσική μου κατάσταση (προφανώς βοήθησε η μέχρι πριν λίγο καιρό, στρατιωτική ζωή μου) και επειδή λαχάνιασα μόνο και μόνο στη σκέψη, είπα να αφήσω τα extreme αθλήματα προς το παρόν.

Η ώρα κοντεύει 7.10 και πλησιάζω στο ΚΑΤ. «Ίσως και να μην προλάβω», σκέφτηκα.

Σαν από θαύμα και με ρυθμούς αστραπής κατά τις 7.20 φτάνω Κηφισιά. Εντελώς αναπάντεχα, υπάρχει μποτιλιάρισμα και στην Κηφισιά, στο μέρος όπου πρωτοεμφανίστηκαν οι emo και τα παιδιά κυκλοφορούν με μαλλί αφάνα, ένας θεός ξέρει γιατί.

Εκεί που είμαι κολλημένος στα στενά της emoland, αρχίζω να προβληματίζομαι. Έχω μια υποψία ότι δε θα με περιμένει θέση ακριβώς έξω από το μαγαζί. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ και γι’αυτό? Ενώ είμαι βυθισμένος στις σκέψεις μου, ανάβει το λαμπάκι τις βενζίνης. Φυσικά. Όλα ήταν πολύ εύκολα μέχρι τώρα, αυτό ήταν το αλατοπίπερο που έλειπε.

Ξαφνικά, γίνεται κάτι πολύ σπάνιο: κάνω λάθος. Υπάρχει μια θέση, μόνο για μένα, ακριβώς έξω από το μαγαζί. Το ρολόι δείχνει 7.30. Τελικά ήταν αδύνατο το εγχείρημα, το ήξερα από την αρχή. Αυτό το χτύπημα με έριξε κάτω, αλλά σηκώνομαι ακόμα πιο δυνατός. Κάνω τη δουλειά μου, 7.40 είμαι πίσω από το βολάν ξανά. 7.45 και κάτι είμαι στο κέντρο του Χαλανδρίου. Σ’αυτά τα 5 λεπτά που κάνω να κατέβω τη μισοάδεια Κηφισίας, προλαβαίνω να δω την άνοδο, όπου ήμουν πριν λίγο. Με νοσταλγία, βλέπω όλα τα φανάρια στα οποία σταμάτησα και αρχίζω να συμπάσχω με τους του αντίθετου ρεύματος.

Με ένα τέταρτο καθυστέρηση, μπορεί να μην έφτασα στα επίπεδα του Τομ Κρουζ (παρά την εκπληκτική μας ομοιότητα) στο να διεκπεραιώνω αδύνατες αποστολές, αλλά με σιγουριά μπορώ να πω ότι είμαι σε καλό δρόμο.