Friday, February 01, 2008

Mission impossible


Είναι Παρασκευή απόγευμα, περίπου 5μιση η ώρα. Στις 7μιση πρέπει να είμαι για κάποιο μάθημα στο κέντρο του Χαλανδρίου. Έχω αρκετή ώρα στη διάθεσή μου για να πάω να αλλάξω μια ελλατωματική συσκευή κινητού που αγόρασα πριν 2 μέρες από ένα μαγαζί στο δαχτυλίδι στη Κηφισίας που λένε. Ξεκινάω και φτάνω στο συγκεκριμένο μαγαζί κατά τις 6 παρά κάτι. Μέχρι να τους πείσω ότι τα καμμένα pixels δεν περιλαμβάνονταν στα χαρακτηριστικά της συσκευής περνάει λίγη ώρα. Παίρνουν τη συσκευή με το κουτί της και πάνε να μου φέρουν μια ίδια. Μετά από λίγο, έρχεται ο πωλητής και λέει ότι δεν έχουν ίδια συσκευή εκεί, αλλά έχει το κατάστημά τους στην Κηφισιά. Δεν το σκέφτομαι και πολύ. Δύο μέρες προσπαθώ να τους πείσω και τώρα που το κατάλαβαν, θα με σταματήσουν λίγα ακόμα χιλιόμετρα?

Η ώρα 6 και κάτι ψιλά, Παρασκευή απόγευμα. Πρέπει να πάω από το δαχτυλίδι της Κηφισίας στην Κηφισιά και μετά μέχρι το κέντρο του Χαλανδρίου σε σχεδόν μιάμιση ώρα. Ακούγεται αδύνατο. Τέλεια…

Ξεκινάω. Νοητά τουλάχιστον, γιατί στην πράξη μένω στάσιμος στο ίδιο σημείο. Σκέφτομαι να βγω από το αυτοκίνητο, να τρέξω μέχρι την Κηφισιά και να γυρίσω. Θα γλιτώσω και το ψάξιμο για παρκάρισμα. Κατά πάσα πιθανότητα, θα βρω το αυτοκίνητο εκεί που το άφησα. Όπως και όλους τους υπόλοιπους. Ας όψεται η παρά κάτι άψογη φυσική μου κατάσταση (προφανώς βοήθησε η μέχρι πριν λίγο καιρό, στρατιωτική ζωή μου) και επειδή λαχάνιασα μόνο και μόνο στη σκέψη, είπα να αφήσω τα extreme αθλήματα προς το παρόν.

Η ώρα κοντεύει 7.10 και πλησιάζω στο ΚΑΤ. «Ίσως και να μην προλάβω», σκέφτηκα.

Σαν από θαύμα και με ρυθμούς αστραπής κατά τις 7.20 φτάνω Κηφισιά. Εντελώς αναπάντεχα, υπάρχει μποτιλιάρισμα και στην Κηφισιά, στο μέρος όπου πρωτοεμφανίστηκαν οι emo και τα παιδιά κυκλοφορούν με μαλλί αφάνα, ένας θεός ξέρει γιατί.

Εκεί που είμαι κολλημένος στα στενά της emoland, αρχίζω να προβληματίζομαι. Έχω μια υποψία ότι δε θα με περιμένει θέση ακριβώς έξω από το μαγαζί. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ και γι’αυτό? Ενώ είμαι βυθισμένος στις σκέψεις μου, ανάβει το λαμπάκι τις βενζίνης. Φυσικά. Όλα ήταν πολύ εύκολα μέχρι τώρα, αυτό ήταν το αλατοπίπερο που έλειπε.

Ξαφνικά, γίνεται κάτι πολύ σπάνιο: κάνω λάθος. Υπάρχει μια θέση, μόνο για μένα, ακριβώς έξω από το μαγαζί. Το ρολόι δείχνει 7.30. Τελικά ήταν αδύνατο το εγχείρημα, το ήξερα από την αρχή. Αυτό το χτύπημα με έριξε κάτω, αλλά σηκώνομαι ακόμα πιο δυνατός. Κάνω τη δουλειά μου, 7.40 είμαι πίσω από το βολάν ξανά. 7.45 και κάτι είμαι στο κέντρο του Χαλανδρίου. Σ’αυτά τα 5 λεπτά που κάνω να κατέβω τη μισοάδεια Κηφισίας, προλαβαίνω να δω την άνοδο, όπου ήμουν πριν λίγο. Με νοσταλγία, βλέπω όλα τα φανάρια στα οποία σταμάτησα και αρχίζω να συμπάσχω με τους του αντίθετου ρεύματος.

Με ένα τέταρτο καθυστέρηση, μπορεί να μην έφτασα στα επίπεδα του Τομ Κρουζ (παρά την εκπληκτική μας ομοιότητα) στο να διεκπεραιώνω αδύνατες αποστολές, αλλά με σιγουριά μπορώ να πω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

9 comments:

  1. molka4:14 PM

    Μην ακούω για το ΚΑΤ, γ@μw τα Ανάβρυτά μου. Πού πήγανε και το χτίσανε αυτό το έρμο το σχολείο; Να καταγγείλω επίσης την Φιλοσοφική που κανονίζει πρακτικές σε σχολεία που για να τα βρεις, πρέπει να έχεις μαζί σου τουλάχιστον πυξίδα, GPS, κι έναν αστρολάβο εννοείται.

    Ο Τομ Κρουζ είναι ημίμετρος (literally), μην ακούω χαζά!

    ReplyDelete
  2. Έχεις δίκιο Μόλκα. Τα ημίμετρα δεν είναι καλά σε κανένα επίπεδο.
    Ίσως η δυσκολία της πρακτικής να είναι να βρεις το σχολείο. Είναι η πορεία προς το στόχο που σε κάνει να φιλοσοφείς. (ομολογώ ότι γελάω γράφοντας αυτά που μόλις διάβασες :D)

    ReplyDelete
  3. χοχοχο...ευτυχώς καρντιά μου, δεν έχω αυτοκίνητο!!

    ReplyDelete
  4. Unlearn, αφού εκεί στην τριτοκοσμική Δανία ακόμα με τα ποδήλατα κυκλοφοράτε.
    Αν δοκιμάσει κάποιος να πάει στην Κηφισίας με ποδήλατο, είναι καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Και μάλλον θα είναι και επιτυχημένη.

    ReplyDelete
  5. Το καθημερινό μου παιχνίδι με τα λεπτά είναι.Όταν δούλευα στην Γλυφάδα το είχα αυτό.Και εξηγούμαι:
    Έπρεπε να είμαι στη δουλειά στις 7.30 το πρωί.Αν ξεκινούσα 7 παρά 10 ήμουν στη δουλειά 7.10 στο χαλαρό.Αν όμως ξενχτούσα λίγο και ξεκινούσα στις 7 τότε ήμουν στη Γλυφάδα στις 8.10.Μιλάμε για τεράστια διαφορά έτσι;Θυμάμαι μία Παρασκευή όπου ξεκινούσα από Γλυφάδα για την επιστροφή.Είχαμε μία βλάβη και άργησα λίγο.Αντί για 3 παρά τέταρτο έφυγα 3.15.Ξέρεις τί ώρα ήμουν στη γέφυρα της Βαρυμπόπης;6 παρά 20.Μα 2.30 ώρες για 20 χιλιόμετρα;Βγήκα από το αμάξι και σάλταρα.Έπεσα τα μπρουμυτα και φιλούσα το έδαφος σαν άλλος μουσουλμάνος.

    Είναι δράμα η κατάσταση και ειδικά εκεί στην Κηφισιά και στην Ερυθραία.Και εκτός από μη αναστρέψιμη είναι και μελλοντικώς δυσμενοφανής.Δεν υπάρχει επιστροφή.Όσο για τα ποδήλατα άντε να πείσεις τον Έλληνα να αφήσει το δίλιτρο όχημα και να πάρει το δίκικλο.Θα είναι σαν να του κόβεις τα παϊδάκια το Σαββατοκύριακο.

    ReplyDelete
  6. Μα και να θέλει να κάνει ποδήλατο, πού να κάνει?
    Στον ειδικό ποδηλατόδρομο? Στον κανονικό δρόμο? Εδώ σκοτώνονται τα αυτοκίνητα μόνα τους, τα ποδήλατα θα τα έχουν για ορεκτικό. Άσε που θα ξεκινήσει κάποιος με άσπρα πνευμόνια και θα φτάσει, αν φτάσει, με μαύρα.

    ReplyDelete
  7. welcome back βασικα. :)

    ReplyDelete
  8. Καλώς σας ξαναβρήκα Gio. :)

    ReplyDelete