Αλλαγές

Συνήθως τον Αυγουστο δε συμβαίνουν και πολλά. Όλα κινούνται πιο αργά, μέχρι και οι μύγιες είναι παχιές και δυσκίνητες. Το πολύ πολύ να περάσει κανένας σημαντικός νόμος, εκεί που κανένας δεν το περιμένει και κανένας δεν προσέχει.
Ο φετινός Αύγουστος όμως δεν είναι σαν τους προηγούμενους.
Πριν 5 μήνες πήρα κι εγώ το δρόμο της ξενιτιάς. Ακούγεται λίγο πιο δραματικό απ'ότι είναι. Ξενιτιά, μετανάστες, λέξεις που παραπέμπουν σε παλιότερες εποχές και είναι ταυτόσημες με κακουχίες και τεράστιες δυσκολίες για πολύ κόσμο. Δε μπορώ να πω ότι ήταν έτσι ακριβώς στην περίπτωση μου. Μαζί με αρκετούς άλλους όμοιούς μου, μαζευόμαστε τώρα και λέμε πόσο δύσκολα ήταν στην αρχή, που το ξενοδοχείο μπορεί να μην είχε ίντερνετ, που το ταξί από το αεροδρόμιο πήρε ένα σωρό λεφτά κι άλλα τέτοια.
Δεν παύει πάντως να είναι μια καινούρια αρχή σε μιά άγνωστη χώρα. Πριν 5 μήνες, δεν ήξερα κανέναν, δεν είχα σπίτι, άλλαξα ξενοδοχείο 3 φορές, δεν καταλάβαινα τον κόσμο γύρω μου.
Το ότι μετά από 5 μήνες έχω δουλειά (πριν 2 μέρες πήρα τον πρώτο μου μισθό), σπίτι, το οποίο μπορώ να συντηρώ μόνος μου και μεταφορικό μέσο, ένα φοβερό ποδήλατο με φώτα, λασπωτήρες και 21 ταχύτητες, για μένα λέει πολλά για τη χώρα στην οποία βρίσκομαι. Και πολλά για τη χώρα από την οποία έφυγα, τη χώρα μου. Δυστυχώς οι συγκρίσεις εδώ έρχονται αυτόματα. Το αποτέλεσμά τους είναι γνωστό πάνω κάτω κάθε φορά.
Ένα πολύ καλό από όλα αυτά είναι ότι τώρα πραγματικά χαίρομαι κάθε μέρα που βρίσκομαι στην Ελλάδα, απλά γιατί δε με νοιει τίποτα. Τώρα είμαι ένας εξωτερικός παρατηρητής που γελάει με αυτά που βλέπει.
Γνωστά όλα αυτά και χιλιοειπωμένα. Δεν είμαι εγώ που ανακάλυψα την Αμερική. Γιατί αν ήμουν, θα τη λέγανε Νεροπιστολερία. Αλλά να μου πεις ούτε κι ο Βεσπούκι ήταν που την ανακάλυψε.

ΥΓ: Θα ακολουθήσει φωτορεπορτάζ κάποια στιγμή. Η φωτογραφία του ποστ δεν είναι το πλοίο που μπάρκαρα για να φύγω. Είναι ένα ιστιοφόρο που κάθεται κάπου στο Γκέτεμποργκ.