(Ακόμα μία) τελευταία σταγόνα

Συζήταγα με κάποιον Ούγγρο τις προάλλες στη δουλειά. "Χαμός στην Ελλάδα", μου λέει. "Ναι" του λέω κι εγώ, χωρίς να προσπαθήσω να εξηγήσω (καθώς οι ικανότητές μου με την ξένη γλώσσα ακόμα δε μου επιτρέπουν να μιλάω για θέματα γενικού ενδιαφέροντος χωρίς να ακούγομαι σαν καθυστερημένος). "Μάλλον ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι", μου λέει. Ψιλοενθουσιάστηκα λίγο, γιατί κάποιος ξένος που δεν ξέρει τα εσωτερικά μας (ο κόσμος το'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι), ήξερε ωστόσο αρκετά για να καταλάβει ότι οι αντιδράσεις ίσως ήταν δυσανάλογες με ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά όπως έχουν πει πολλοί πολύ καλύτερα πριν από εμένα, τα μεμονωμένα περιστατικά μαζεύτηκαν. Αν κάπου βρέχει κάθε μέρα επί ένα χρόνο, δε λες ότι ο καιρός είναι ηλιόλουστος απλά έτυχαν 365 μεμονωμένες βροχές.
Στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί συμβάλλουν όλοι.
Τα αθλητικά πρωτοσέλιδα της επομένης της δολοφονίας του 15χρονου παιδιού, αφενός ασχολήθηκαν με το θέμα (και καλά έκαναν γιατί ήταν πιο σημαντικό από πλούσιους ανθρώπους που κάνουν το χόμπι τους), αφετέρου ευχόντουσαν νίκη της ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη "για να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας". Αυτή ακριβώς η στάχτη στα μάτια είναι που διαιωνίζει το πρόβλημα. Είναι η ψευδαίσθηση της εθνικής ανάτασης μετά από αθλητικές επιτυχίες όταν όλα πάνε κατα διαόλου. Είναι η στροφή της κοινής γνώμης προς κάθε άλλη κατεύθυνση εκτός από αυτή που θα έπρεπε να κοιτάει. Είναι η καθημερινότητα του υποκριτικού κόσμου της τηλεόρασης.
Όλα αυτά καταλήγουν στον κακόμοιρο μέσο πολίτη, που τελικά είναι άξιος της μοίρας του. Αυτός είναι που έχει μνήμη 3 δευτερολέπτων, που μετά από λίγο καιρό θα βαρεθεί να ακούει για το Βατοπέδι και θα αλλάξει κανάλι σε κάτι πιο ευχάριστο, που νομίζει ότι αν ψηφίσει κάτι άλλο στις επόμενες εκλογές έκανε το χρέος του για την καλυτέρευση της κοινωνίας. Σε 4 χρόνια πάλι θα ξαναασχοληθεί.
Και εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι ενώ οι δικές του καθημερινές συνθήκες διαβίωσης γίνονται όλο και πιο δύσκολες, ο ίδιος θα αντιδρούσε, ίσως και να ξύπναγε, όχι. Απλά αλλάζει πλευρό. Τελικά μήπως δεν κοιμάται? Μήπως είναι κώμα αυτό? Μήπως δε φτάνουν οι συνεχόμενες σφαλιάρες για να ξυπνήσει? Μήπως να φέουμε το ηλεκτροσόκ? Και τι είδους ηλεκτροσόκ θα είναι αυτό? Υπάρχει καν τέτοιο μηχάνημα?
Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Για τους υπόλοιπους δηλαδή. Για μένα δεν ανησυχώ και πολύ. Πρέπει λίγο να δουλέψω στο ότι ακόμα εκνευρίζομαι με τις τωρινές καταστάσεις. Με λίγη προπόνηση ακόμα και θα μπορώ να ασχολούμαι κι εγώ με εντελώς ανούσια θέματα. Όπως πρέπει να κάνουμε όλοι μας δηλαδή. Και όλοι θα είμαστε χαρούμενοι. Η ανίκητη ηλιθιότητα της πλειοψηφίας, νίκησε.
Ίσως υπάρχει ένα ίχνος ελπίδας, στο ότι όλα τα ζώα αν τα ενοχλείς συνέχεια, κάποια στιγμή θα αντιδράσουν. Για τις αμοιβάδες δεν είμαι τόσο σίγουρος...

ΥΓ: Σε λίγο καιρό, το αργότερο το 2011, θα κυκλοφορήσει το νέο dvd "Μαθήματα για αποτυχημένες κυβερνήσεις: Πώς να μείνετε στην εξουσία με τη μικρότερη δυνατή πλειοψηφία, με καθημερινά σκάνδαλα ΚΑΙ με χάος στους δρόμους". Πολλοί το νομίζουν αδύνατο, αλλά τελικά δεν είναι. Από τους δημιουργούς του "Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα". Δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι ηγέτη στον κόσμο.