Saturday, June 27, 2009

Oooh happy days!

Στο προηγούμενο ποστ έγραψα για το πόσο ανυπομονώ να αρχίσει η άδειά μου και να επιστρέψω θριαμβευτικά στη μπατρίδα ως τούριστ. Κάπου μετά το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου θα αναπνέω τον ελληνικό αέρα.
Όχι όμως τον συνηθισμένο ελληνικό αέρα, αλλά τον brand new smoke-free ελληνικό αέρα. Με φαντάζομαι να βγαίνω από το αεροπλάνο, να με χτυπάει το γνωριμο κύμα καύσωνα και να παίρνω μια βαθιά ανάσα καυτού αέρα. Όμως κάπου στους αισθητήρες βαθιά μέσα στα ρουθούνια, κάτι δε θα κολλάει. Κάτι θα είναι διαφορετικό. Το ποσοστό του οξυγόνου θα είναι κάτι χιλιοστά τις εκατό παραπάνω. "Γιατί? Τι έχει γίνει? Πέρασα από καμιά τρύπα στο χωροχρόνο ως άλλος ναυαγός του lost?" θα αναρωτηθώ εύλογα.
Και τότε θα θυμηθώ ξαφνικά ότι από την 1 Ιουλίου, η Ελλάδα όπως την ήξερα δεν υπάρχει πια. Το κάπνισμα έχει (ξανα)απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους, όλοι πειθάρχησαν αμέσως κι εφάρμοσαν το γράμμα του νόμου. Σαν μια μαγική μύγα τσε-τσε να τσίμπησε ταυτόχρονα κάθε Έλληνα, που, εντάξει ας το παραδεχτούμε, συνήθως κάνει του κεφαλιού του. Όχι αυτή τη φορά όμως. Παρά το βεβαρημένο μας παρελθόν στην εφαρμογή κανόνων, νόμων, αυτή τη φορά όλοι συμφώνησαν μεταξύ τους για πρώτη φορά και εφάρμοσαν με χαρά τον καινούριο νόμο. Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε άλλωστε. Κι έτσι, ένα σερί 5000+ χρόνων ανυπακοής, σπάει την 1 Ιουλίου 2009.

ΥΓ: Είναι φανερή η σχέση του πόστ του Zaphod για το άρθρο του β(λ)ήματος (μου άρεσε αυτό) περί ντοπινγκ και των νέων αντικαπνιστικών μέτρων. Τώρα που έχει πέσει σκούπα από τo Εθνικό Συμβούλιο Καταπολέμησης Ντόπινγκ (ΕΣΚΑΝ), ούτε καν ο ελληνικός καπνός του τσιγάρου μπορεί να πηδήξει πάνω από 2 μέτρα. Γι'αυτό, πολύ σωστά, κρίθηκε αρκετός ο ύψους 2 μέτρων γυάλινος τοίχος στα μπουζούκια για να εμποδίζει τον καπνό να εξαπλωθεί. Συνδυαστική σκέψη, άλλο ένα συν του ΕΛληνικου γονιδιώματος.

Saturday, June 20, 2009

Μήπως?


Μήπως να το γυρίσω σε μπλογκ με ένα ποστ το χρόνο, σε στυλ ετήσιας ανασκόπησης που ταυτόχρονα θα λέει και τις πάντα έγκυρες προβλέψεις μου για την επόμενη χρονιά?
Ο αριθμός των ποστ κάθε χρόνο πέφτει, εννοείται φυσικά με ανάλογη αύξηση της ποιότητας. Τρομάζω και μόνο στη σκέψη με το πόσο φοβερό θα είναι εκείνο το μοναδικό ποστ, όταν τελικά μειωθεί ο αριθμός στο ένα, αλλά ανέβει η πχοιότητα εκεί που δεν πάει άλλο.
Μετά από αυτό το μίνι παραλήρημα ψώνιου μπορεί να έλεγαν κάποιοι, αυτογνωσίας θα έλεγα εγώ, ας μπούμε στο επίκαιρο θέμα του μπλογκ, τις καλοκαιρινές διακοπές. Κάτι σαν σχολική έκθεση της 3ης δημοτικού.
Εδώ και κάτι παραπάνω από χρόνο, πατάω τα αγιασμένα ΕΛληνικά χώματα με την ιδιότητα του τουρίστα. Εντ άι λάικ ιτ. Είμαι ένα βήμα από το να αρχίσω να κυκλοφορώ κι εγώ με σανδάλι/παντόφλα και κάλτσα από μέσα σαν τους βορειοευρωπαίους που κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.
Είναι φοβερή η αίσθηση να κυκλοφορείς στην Αθήνα ή οπουδήποτε αλλού, να μπλέκεις στην κίνηση, να ανοίγεις τηλεόραση και να βλέπεις το χαμό στα παράθυρα, να ακούς για την ακρίβεια, να βλέπεις τις τιμές να πιάνουν ταβάνι ή έτσι νόμιζες τουλάχιστον γιατί μετά διαπιστώνεις ότι πάει και πιο πάνω, και να μη σε νοιάζει. Απλά να μη σε νοιάζει. Γιατί είσαι τουρίστας. Σε νοιάζει το τζατζίκι, ο μουζάκα, το σουβλάκι, τα αρχαία, τα νησιά. Εύκολα πράγματα. Όσο να'ναι, το να είσαι τουρίστας στη χώρα σου έχει τα καλά του, γιατί δεν πας ψάχνοντας. Είναι ακόμα μεγαλύτερη πολυτέλεια να είσαι τουρίστας από μια πανάκριβη χώρα όπως είναι η Ελλάδα. Δεν είναι και πολλοί άλλοι που μπορούν να αντέξουν διακοπές αρκετών εβδομάδων στην Ελλάδα αν και πιθανότατα να μπορούν να κλείσουν πιο φτηνά κάτι από έξω παρά εμείς από μέσα.
Για να δούμε πώς θα πάει. Κυριακή κοντή γιορτή αλλά ειλικρινά δε νομίζω ότι υπερβάλω.

ΥΓ1: Όσοι δεν παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή ή δε χρησιμοποιείτε εξειδικευμένα προγράμματα για τις δουλειές σας, γυρίστε το σε Ubuntu. Τώρα!

ΥΓ2: Ακόμα? Τώρα είπα!