Saturday, June 26, 2010

Κάλεσμα σε αγώνα!



Τίμιε μεγαλοεπιχειρηματία.

Αγωνιστή δισεκατομμυριούχε επαγγελματία αθλητή.

Αχρείαστε μάνατζερ αθλητών.

Ανεγκέφαλε οπαδέ.

ΞΕΣΗΚΩΣΟΥ!

Επαγγελματία αθλητή, μεγαλοεπιχειρηματία, μάνατζερ άσε τις βίλες σου, τη Μύκονο, τα πολυτελη αυτοκίνητά σου και βγες στο δρόμο!
Κι εσύ κακομοίρη οπαδέ που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, παράτα τη δουλειά σου, αν έχεις, ξέχνα τα χρέη σου, που σίγουρα έχεις και βγες κι εσύ στο δρόμο!

Πες ΟΧΙ στον νέο φορολογικό νόμο που τσεκουρώνει τα μεγάλα συμβόλαια.
Πες ΟΧΙ στην εξόντωση του αθλητισμού στην πιο αγνή του μορφή, την επαγγελματική.
Πες ΟΧΙ στην εξαθλίωση.
Πες ΟΧΙ στην ισονομία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
- Κατάργηση κάθε σχεδίου φρολόγισης των μεγάλων συμβολαίων και των ΠΑΕ και ΚΑΕ γενικότερα.
- Κατάργηση των ήδη υπαρχόντων χρεών κάθε ανώνυμης εταιρίας αθλητισμού.
- Φοροαπαλλαγή για κάθε εκατομμύριο ευρώ που βάζουν οι επιχειρηματίες στις ομάδες μας.
- Συνεισφορά της Πολιτείας σε ποσοστό 50% για να πραγματοποιούνται μεγάλες μεταγραφές.
- Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών ομάδων, ώστε να μπορούν να ανταγωνίζονται κλαμπ από χώρες εφάμιλλες σε πληθυσμό και οικονομική δύναμη, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Γαλλία και η Αγγλία.

- Ως οπαδοί απαιτούμε να αναλάβουμε εμείς κάθε οικονομική επιβάρυνση προκειμένου οι αθλητές μας να σκέφτονται απερίσκεπτα πώς να κλωτσάνε ή να πετάνε τη μπάλα και να μην ασχολούνται με ανούσια θέματα όπως οι φόροι. Παραπάνω περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αρκεί να μην φορολογηθούν οι εκατομμυριούχοι παράγοντες και αθλητές που μας γεμίζουν με περηφάνεια για να ξεχνάμε την κατάντια μας.

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ:
Πορεία από την Εκάλη και το Κεφαλάρι στο Υπουργείο Οικονομικών. Η πορεία θα γίνει με τη μορφή κονβόι τζιπ. Θα υπάρξει φυσικά διευκόλυνση από την τροχαία.

ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!

Monday, June 14, 2010

19 και σήμερα

Μέσω του zaphod είδα αυτό και μετά αυτό. Δεν έχω καλή εικόνα πόσο έχει τραβήξει αυτή η συζήτηση για το ποιος φταίει για την κρίση της ελληνικής οικονομίας. Όσα λέει ο spi_der βασίζονται στην κοινή λογική, που όμως πολλοί και για πολύ καιρό δε μπορούσαν να δουν γιατί ήταν καλά κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλό τους. Η απλοϊκή λογική του Μανδραβέλη συμβάλλει μόνο στο να νιώσει ο απλός κόσμος υπεύθυνος ή έστω συνυπεύθυνος και άρα να αποδεχτεί ότι πρέπει κι αυτός να πληρώσει για τα σπασμένα. Το θέμα είναι ότι ότι δεν πληρώνει ΚΑΙ αυτός αλλά ΜΟΝΟ αυτός. Στην πυραμίδα της εξουσίας όπου κι αν ακουμπήσει κανείς λερώνεται. Περιέργως πώς, κανείς ποτέ δε βρέθηκε στη φυλακή. Δε μπορώ να πω, γίνονται τώρα εξεταστικές επί εξεταστικών, ξεσπάνε σκάνδαλα, ακόμα πάντως όλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Είναι επίσης ιδιαίτερα αξιοσημείωτο πως όποιο σκάνδαλο φανερώθηκε δεν ήταν αποτέλεσμα καμιάς έρευνας και κανενός ελεγκτικού μηχανισμού, αλλά αποκαλύφθηκε από κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης, Αυτό από μόνο του είναι μια εντελώς ελεγχόμενη διαδικασία. Το καλό είναι πώς επειδή όλοι έχουν φάει, αρχίζοντας μια έρευνα για κάποιον, όλο και κάμποσους ακόμα θα πάρει η μπάλα.
Θα περίμενε πάντως κανείς, πώς θα ήταν σχετικά εύκολο να πείσεις κάποιον που κατηγορείται ότι έχει φάει λεφτά να το παραδεχτεί. Πχ κάποιος πρώην υπουργός που έχει περιουσία 10 και παίρνει μισθό 5 επί 20 χρόνια, δε μπορεί να βρίσκεται μετά από αυτά τα 20 χρόνια με ακίνητα αξίας 3000. Δε βγαίνουν τα νούμερα ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε. Μόνο η θετική απάντηση στην ερώτηση "κέρδισες μέσα σ'αυτά τα 20 χρόνια το λόττο (με την κυριολεκτική έννοια);" θα μπορούσε να τον αθωώσει. Έχει σημασία η διευκρίνιση ότι μιλάμε όντως για λόττο ή έστω κάποιο λαχείο, γιατί απ'ότι φαίνεται από πάντα θεωρούνταν η ανάλυψη κάποιας υψηλής θέσης στο δημόσιο ως "μου έπεσε το λαχείο". Η δε κυβερνητική θέση ισοδυναμούσε με 4πλο τζακ-ποτ.
Είναι να απορεί κανείς αν τελικά υπήρξε ποτέ κάποιος που να έχει στόχο την κοινή πρόοδο όταν αποφάσιζε να βάλει για βουλευτής. Κοινή = της ευρύτερης κοινωνίας, όχι του ιδίου και της οικογένειάς του.
Από την άλλη, κανείς βάζοντας για βουλευτής δε βγήκε βουλευτής μόνος του. Κάποιοι τον έβγαλαν. Και κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι έκανε μπαμ από 100 χιλίόμετρα ότι κάποιοι είχαν ήδη κλέψει όταν ξαναζητούσαν την ψήφο του λαού. Και την ξαναέπαιρναν. Δεν έχει ή μάλλον δεν είχε μέχρι τώρα τόσο σημασία για τον κάθε πολίτη αν ο πολιτικός είχε κλέψει, αρκεί να είχε βοηθήσει και τον συγκεκριμένο πολίτη σε μια στιγμή ανάγκης.
Εδώ όμως υπάρχει ένα ελαφρυντικό. Ο μέσος ψηφοφόρος, που δεν είναι και το εξυπνότερο ζώο του κόσμου, έχει βρεθεί σε ένα αδιέξοδο. Καλείται να επιλέξει μεταξύ των ίδιων επιλογών κάθε 4 χρόνια. Ακριβώς των ίδιων. Δε νομίζω ότι είναι λιγότερο ένοχος ο πολιτικός που δεν έχει κλέψει αλλά που δεν βγήκε να κράξει τον συνάδελφο, σύντροφο, συναγωνιστή πολιτικό που έχει κλέψει. Οι πολιτικοί αρχηγοί, θυμωμένοι και έχοντας φυσικά πέσει από τα σύννεφα που πίσω από την πλάτη τους όλοι οι άλλοι έκλεβαν κι αυτοί δεν είχαν καταλάβει τίποτα, διαγράφουν τους εγκληματίες, όχι γιατί έκαναν κακό στη χώρα, αλλά γιατί έκαναν κακό στο ιματζ του κόμματος. Αν δεχτούμε πάντως ότι ειλικρινώς παραδέχονται κάποιοι ότι δεν είχαν καταλάβει ότι οι γύρω τους, πάνω τους, κάτω τους, έκλεβαν, τότε, μπορεί να είναι τίμιοι, αλλά πρέπει να απαλλαχτούν από τα καθήκοντά τους λόγω βλακείας.
Ο κόσμος λοιπόν βρέθηκε στο αδιέξοδο να πρέπει να ψηφίσει τους ίδιους. Νομίζω ότι είναι υπερβολικά φιλόδοξο και ουτοπικό να περιμένουμε ότι ένα τόσο μεγάλο κομμάτι των πολιτών ώστε να κάνει διαφορά θα μπορούσε ξαφνικά να αντιδράσει στο σύστημα, να αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχουν μόνο δύο επιλογές και να ρίξει στο γκρεμό αυτούς που έφεραν τη χώρα στο γκρεμό. Δε μπορεί ένας λαός που κοιμάται βολεμένος επί δεκαετίες να ξυπνήσει ξαφνικά. Μιλάω για την πλειοψηφία πάντα, μιας και στη δημοκρατία μας αυτή αποφασίζει.
Κάτι δεν πήγαινε καλά στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Το έβλεπε ο καθένας. Αλλά γιατί να προβληματιστεί όταν πέρναγε καλά;
Είμαι πολύ περίεργος όταν σε 19 και μία που θα είμαι στην Αθήνα, να δω τις διαφορές στην καθημερινότητα. Να δω πχ ότι έχουν πέσει οι τιμές στους καφέδες και τις μπύρες, αφού μειώθηκε και το εισόδημα του κόσμου.

ΥΓ: Το μπλογκ αυτό φυτοζωεί εδώ και μήνες. Τώρα τελευταία είχε και εικόνα διάλυσης με το παρακάτω φόντο να μη φορτώνει (γι αυτό κι εγώ πολύ έξυπνα το κάνω ποστ εδώ για να βρίσκεται...). Έτσι άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Sunday, March 14, 2010

Μέτρα από παντού

Σοκ επικρατεί σε όλο τον κόσμο, πώς αυτή η χώρα με τη βαριά βιομηχανία, την προνοητικότητα σε όλα τα επίπεδα, την πειθαρχεία, τους πανέξυπνους πολίτες, πάει κατά διαόλου. Ναι για τη δική μας χώρα λέω.
Πάρθηκαν πολλά μέτρα και θα δούμε τί θα γίνει.
Επειδή όμως, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται και πρέπει να φυλάς και τα νώτα σου, το τελευταίο πράγμα που θα χρειαζόταν για την ελληνική οικονομία, θα ήταν να διοργανώσει την Euroβύζιον του '11. Στη φάση που είναι τώρα η οικονομία, αυτό μπορεί να ήταν και το τελευταίο σπρώξιμο προς το γκρεμό. Καλά, όχι ότι οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο ήταν ποτέ μεγάλες. Αλλά έστω και μία στο δισεκατομμύριο ίσως υπήρχε. Για να εξαληφθεί ακόμα και αυτή η απειροελάχιστη πιθανότητα, με εντελώς διαφανείς διαδικασίες, βγήκε αυτό το τραγούδι ή καλύτερα έπος του Αλκαίου. Για να κοιμόμαστε όλοι ήσυχοι.
Go Alkaie! Go home αμέσως μετά τον ημιτελικό!
Έκανε και η ΕΡΤ κάτι καλό. Σοβαρά τώρα.

ΥΓ: Αυτό έπρεπε να βγάλει η Σουηδία. Έχει και θρησκευτικό περιεχόμενο. Πάνω απ'όλα.

Tuesday, February 02, 2010

Greek dream


Αφού πέρασα τόσους μήνες μέσα σε μια σπηλιά πάνω σε ένα βουνό, σαν άλλος Βούδας, μπορώ να πω με ταπεινότητα και πλήρη αυτογνωσία ότι έφτασα στη φώτιση και την απόλυτη αλήθεια.

Μία από τις μεγάλες αλήθειες, μέρος της απόλυτης, που μου αποκαλύφθηκαν ήταν η μεγαλοψυχία των αγροτών. Μπορεί να ήμουν απόκομμένος από τον πολιτισμό αλλά κάποιο πουλάκι πέρασε από τη σπηλιά και μου είπε ότι οι αγρότες άνοιξαν τα μπλόκα τους για να περάσουν οι φίλαθλοι του Θρύλου (και τι κατάλαβαν κι αυτοί...) που πήγαιναν στην Καβάλα, κάτι βδομάδες πριν. Συγκινήθηκα που η τιμημένη αγροτιά κατάλαβε ότι αυτά τα καλά παιδιά έκαναν τόσο κόπο και δρόμο για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα να παραπαίει. Θα ήταν κρίμα να τους πουν να γυρίσουν πίσω. Είναι και τέτοιος ο χαρακτήρας των παιδιών αυτών που θα κατέβαζαν το κεφάλι απογοητευμένοι και θα γύριζαν πίσω στην Αθήνα καταστεναχωρημένοι. Ούτε που θα τους πέρναγε από το μυαλό ότι μιας και ήταν τόσες χιλιάδες θα μπορούσαν άνετα να σπάσουν, να κάψουν ότι έμοιαζε με τρακτέρ σε ακτίνα χιλιομέτρων και να δείρουν κι όσους τους έφερναν αντίρρηση. Ντάξει, έχουν προπονηθεί κάμποσες φορές με τα ΜΑΤ και με αντίστοιχα παιδιά από άλλες ομάδες, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας ότι τους αρέσει να δέρνουν. Γι’ αυτό και στη διαφήμιση του συνδρομητικού ρωτάνε πρώτα ”Μπόχουμ δέρνουμε?”, σαν να θέλουν να πουν ”μα είναι ανάγκη να δείρουμε αυτόν εδώ τον οπαδό της Μπόχουμ, πρέπει? Μήπως να το συζητούσαμε πολιτισμένα πρώτα?”. Ετσί και οι αγρότες, δεν ήθελαν να τους φέρουν σ’αυτή τη δύσκολη θέση, να πρέπει να τους δείρουν, ενώ είχαν κάνει και τόσο ταξίδι.

Το σημαντικότερο όμως δείγμα της μεγαλοψυχίας των αγροτών, είναι και η προσπάθειά τους να βοηθήσουν τη χώρα. Επειδή ως γνωστόν είναι εναλλακτικοί ως τύποι και δεν υιοθετούν συμβατικά μέτρα επίσλυσης των προβλημάτων, αποφάσισαν να εφαρμόσουν την ομοιοπαθητική στο χώρο της οικονομίας. Δεν έχει λεφτά η χώρα και κοντεύει να χρεοκοπήσει? Θα της ζητήσουμε παραπάνω λεφτά. Το επόμενο Νόμπελ οικονομίας είναι ρεζερβέ. Στο κάτω κάτω δε μπορεί όλος ο κόσμος να ζει μέσα στη χλιδή (δεν το τρώμε το παραμύθι της γενιάς των 700 ευρώ λέμε) και οι αγρότες να είναι οι μόνοι που δουλεύουν κάθε μέρα, όλο το χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο και να ζητιανεύουν για κάτι ψωροεπιδοτήσεις ψωροεκατομμυρίων ευρώ. Έχει και η αξιοπρέπεια τα όριά της.

Μια άλλη, πιο μεγάλη αλήθεια, που μου αποκαλύφθηκε, είναι το ελληνικό όνειρο. Δε θέλει και πολύ φιλοσοφία δηλαδή για να καταλάβει κανείς ποιο είναι αυτό το όνειρο. Όλοι ξέρουμε το αμερικάνικο όνειρο, μιας και στην πραγματικότητα όλοι ζούμε στην Αμερική όπως λένε και οι Ramstein. Εδώ στη Σουηδία υπάρχει το ντόπιο όνειρο που συνοψίζεται στη φράση ”villa, volvo, vovve”, που σημαίνει ”μονοκατοικία, volvo, σκύλος”. Δε θα μπορούσε κι εμείς που, ας το παραδεχτούμε, είμαστε κάπως καλύτεροι και ανώτεροι από όλους τους υπόλοιπους, να μην έχουμε το δικό μας όνειρο. Και φυσικά δε θα μπορούσε το δικό μας όνειρο να είναι το ίδιο πεζό με το σουηδικό ή το ίδιο ρηχό (λεφτά και πάλι λεφτά) με το αμερικάνικο. Το δικό μας όνειρο έχει, εννοείται, λεφτά αλλά έχει και γκλάμουρ, λάμψη και δόξα. Είναι δύσκολο να συνοψιστεί σε λίγες λέξεις αλλά αν έπρεπε κάποιος να το προσπαθήσει, θα κατέληγε σε κάτι σαν κι αυτό: Cayenne, καρριέρα στο τραγούδι/τηλεόραση, Μύκονος το καλοκαίρι και Αράχωβα το χειμώνα. Κάτι τέτοιο. Είπαμε ότι το ελληνικό όνειρο περιλαμβάνει και λεφτά. Το ιδιαίτερο όμως με τα λεφτά του ελληνικού ονείρου είναι ότι δε χρειάζεται να είναι απαραίτητα δικά μας. Τι διάολο, κάθε μέρα παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνα και προσφέρουν δάνεια και κάρτες. Απλά λες ναι και αμέσως αμέσως έχεις μετρητά ή πλαστικό χρήμα να πάρεις την τελευταία λέξη της μόδας. Το καλό είναι ότι όταν έρθει η ώρα να τα ξεπληρώσεις, μπορείς να πάρεις άλλο δάνειο. Γιατί να μην το συνεχίσεις αυτό για πάντα? Δεν υπάρχει πειστική απάντηση σ’αυτό το ερώτημα. Άρα αγόραζε αβέρτα. Δε μπορεί όλοι στη γειτονιά να έχουν Πόρσε κι εσύ να κυκλοφορείς με καμια ψωρομερσεντές. Μια πρόχειρη έρευνα αγοράς θα αποδείκνυε ότι η Πόρσε ξεπέρασε τη Χιουντάι σε πωλήσεις και πλησιάζει επικίνδυνα την Τογιότα.

Με άλλα λόγια, ο κόσμος ζει το όνειρό του ήδη στην Ελλάδα. Δεκάδες χιλιάδες ταλαντούχοι νέοι και νέες κάνουν ουρές στα σχεδόν δεκάδες χιλιάδες τάλεντ σόους (άρα στατιστικά κάποια στιγμή θα το κερδίσουν το συμβόλαιο). Μετά τις αποκαλύψεις για τους μισθούς στην ΕΡΤ, το δημόσιο περνάει δεύτερη νεότητα. Εκεί που όλοι το σνόμπαραν και ήθελαν να γίνουν καρριερίστες σε πολυεθνικές, είδαν ότι είναι καλύτερο να πέρνεις πολλά και να κάθεσαι παρά λίγα και να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ+σαβατοκύριακα+αργίες. Καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος που λέει κι ένα σοφό ρητό.

ΥΓ: Επειδή καμιά φορά μετράει μόνο η σκέψη και όχι η πράξη, έχει τύχει να σκεφτώ να κάνω ποστ αλλά να μην το κάνω για πολλούς και διάφορους λόγους. Χάρις το ιντερνέτ και τη σύγχρονη τεχνολογία και αυτό το πρόβλημα μπορεί να ξεπεραστεί. Τώρα αν σκέφτομαι να κάνω ποστ θα το σκέφτομαι δυνατά εδώ και μετά βλέπουμε...