Tuesday, February 02, 2010

Greek dream


Αφού πέρασα τόσους μήνες μέσα σε μια σπηλιά πάνω σε ένα βουνό, σαν άλλος Βούδας, μπορώ να πω με ταπεινότητα και πλήρη αυτογνωσία ότι έφτασα στη φώτιση και την απόλυτη αλήθεια.

Μία από τις μεγάλες αλήθειες, μέρος της απόλυτης, που μου αποκαλύφθηκαν ήταν η μεγαλοψυχία των αγροτών. Μπορεί να ήμουν απόκομμένος από τον πολιτισμό αλλά κάποιο πουλάκι πέρασε από τη σπηλιά και μου είπε ότι οι αγρότες άνοιξαν τα μπλόκα τους για να περάσουν οι φίλαθλοι του Θρύλου (και τι κατάλαβαν κι αυτοί...) που πήγαιναν στην Καβάλα, κάτι βδομάδες πριν. Συγκινήθηκα που η τιμημένη αγροτιά κατάλαβε ότι αυτά τα καλά παιδιά έκαναν τόσο κόπο και δρόμο για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα να παραπαίει. Θα ήταν κρίμα να τους πουν να γυρίσουν πίσω. Είναι και τέτοιος ο χαρακτήρας των παιδιών αυτών που θα κατέβαζαν το κεφάλι απογοητευμένοι και θα γύριζαν πίσω στην Αθήνα καταστεναχωρημένοι. Ούτε που θα τους πέρναγε από το μυαλό ότι μιας και ήταν τόσες χιλιάδες θα μπορούσαν άνετα να σπάσουν, να κάψουν ότι έμοιαζε με τρακτέρ σε ακτίνα χιλιομέτρων και να δείρουν κι όσους τους έφερναν αντίρρηση. Ντάξει, έχουν προπονηθεί κάμποσες φορές με τα ΜΑΤ και με αντίστοιχα παιδιά από άλλες ομάδες, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας ότι τους αρέσει να δέρνουν. Γι’ αυτό και στη διαφήμιση του συνδρομητικού ρωτάνε πρώτα ”Μπόχουμ δέρνουμε?”, σαν να θέλουν να πουν ”μα είναι ανάγκη να δείρουμε αυτόν εδώ τον οπαδό της Μπόχουμ, πρέπει? Μήπως να το συζητούσαμε πολιτισμένα πρώτα?”. Ετσί και οι αγρότες, δεν ήθελαν να τους φέρουν σ’αυτή τη δύσκολη θέση, να πρέπει να τους δείρουν, ενώ είχαν κάνει και τόσο ταξίδι.

Το σημαντικότερο όμως δείγμα της μεγαλοψυχίας των αγροτών, είναι και η προσπάθειά τους να βοηθήσουν τη χώρα. Επειδή ως γνωστόν είναι εναλλακτικοί ως τύποι και δεν υιοθετούν συμβατικά μέτρα επίσλυσης των προβλημάτων, αποφάσισαν να εφαρμόσουν την ομοιοπαθητική στο χώρο της οικονομίας. Δεν έχει λεφτά η χώρα και κοντεύει να χρεοκοπήσει? Θα της ζητήσουμε παραπάνω λεφτά. Το επόμενο Νόμπελ οικονομίας είναι ρεζερβέ. Στο κάτω κάτω δε μπορεί όλος ο κόσμος να ζει μέσα στη χλιδή (δεν το τρώμε το παραμύθι της γενιάς των 700 ευρώ λέμε) και οι αγρότες να είναι οι μόνοι που δουλεύουν κάθε μέρα, όλο το χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο και να ζητιανεύουν για κάτι ψωροεπιδοτήσεις ψωροεκατομμυρίων ευρώ. Έχει και η αξιοπρέπεια τα όριά της.

Μια άλλη, πιο μεγάλη αλήθεια, που μου αποκαλύφθηκε, είναι το ελληνικό όνειρο. Δε θέλει και πολύ φιλοσοφία δηλαδή για να καταλάβει κανείς ποιο είναι αυτό το όνειρο. Όλοι ξέρουμε το αμερικάνικο όνειρο, μιας και στην πραγματικότητα όλοι ζούμε στην Αμερική όπως λένε και οι Ramstein. Εδώ στη Σουηδία υπάρχει το ντόπιο όνειρο που συνοψίζεται στη φράση ”villa, volvo, vovve”, που σημαίνει ”μονοκατοικία, volvo, σκύλος”. Δε θα μπορούσε κι εμείς που, ας το παραδεχτούμε, είμαστε κάπως καλύτεροι και ανώτεροι από όλους τους υπόλοιπους, να μην έχουμε το δικό μας όνειρο. Και φυσικά δε θα μπορούσε το δικό μας όνειρο να είναι το ίδιο πεζό με το σουηδικό ή το ίδιο ρηχό (λεφτά και πάλι λεφτά) με το αμερικάνικο. Το δικό μας όνειρο έχει, εννοείται, λεφτά αλλά έχει και γκλάμουρ, λάμψη και δόξα. Είναι δύσκολο να συνοψιστεί σε λίγες λέξεις αλλά αν έπρεπε κάποιος να το προσπαθήσει, θα κατέληγε σε κάτι σαν κι αυτό: Cayenne, καρριέρα στο τραγούδι/τηλεόραση, Μύκονος το καλοκαίρι και Αράχωβα το χειμώνα. Κάτι τέτοιο. Είπαμε ότι το ελληνικό όνειρο περιλαμβάνει και λεφτά. Το ιδιαίτερο όμως με τα λεφτά του ελληνικού ονείρου είναι ότι δε χρειάζεται να είναι απαραίτητα δικά μας. Τι διάολο, κάθε μέρα παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνα και προσφέρουν δάνεια και κάρτες. Απλά λες ναι και αμέσως αμέσως έχεις μετρητά ή πλαστικό χρήμα να πάρεις την τελευταία λέξη της μόδας. Το καλό είναι ότι όταν έρθει η ώρα να τα ξεπληρώσεις, μπορείς να πάρεις άλλο δάνειο. Γιατί να μην το συνεχίσεις αυτό για πάντα? Δεν υπάρχει πειστική απάντηση σ’αυτό το ερώτημα. Άρα αγόραζε αβέρτα. Δε μπορεί όλοι στη γειτονιά να έχουν Πόρσε κι εσύ να κυκλοφορείς με καμια ψωρομερσεντές. Μια πρόχειρη έρευνα αγοράς θα αποδείκνυε ότι η Πόρσε ξεπέρασε τη Χιουντάι σε πωλήσεις και πλησιάζει επικίνδυνα την Τογιότα.

Με άλλα λόγια, ο κόσμος ζει το όνειρό του ήδη στην Ελλάδα. Δεκάδες χιλιάδες ταλαντούχοι νέοι και νέες κάνουν ουρές στα σχεδόν δεκάδες χιλιάδες τάλεντ σόους (άρα στατιστικά κάποια στιγμή θα το κερδίσουν το συμβόλαιο). Μετά τις αποκαλύψεις για τους μισθούς στην ΕΡΤ, το δημόσιο περνάει δεύτερη νεότητα. Εκεί που όλοι το σνόμπαραν και ήθελαν να γίνουν καρριερίστες σε πολυεθνικές, είδαν ότι είναι καλύτερο να πέρνεις πολλά και να κάθεσαι παρά λίγα και να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ+σαβατοκύριακα+αργίες. Καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος που λέει κι ένα σοφό ρητό.

ΥΓ: Επειδή καμιά φορά μετράει μόνο η σκέψη και όχι η πράξη, έχει τύχει να σκεφτώ να κάνω ποστ αλλά να μην το κάνω για πολλούς και διάφορους λόγους. Χάρις το ιντερνέτ και τη σύγχρονη τεχνολογία και αυτό το πρόβλημα μπορεί να ξεπεραστεί. Τώρα αν σκέφτομαι να κάνω ποστ θα το σκέφτομαι δυνατά εδώ και μετά βλέπουμε...