Tuesday, December 18, 2012

Ψυχιατρικές παθήσεις, μέρος 2ο


Η ψυχασθένεια του βουλευτή είναι σχετικά περιορισμένη στον πληθυσμό. Το άλλο μισό της ψυχασθενικής παθολογίας, ο ψηφοφόρος, είναι τόσο διαδεδομένη, που είναι σχετικά σπάνιο να συναντήσεις κάποιον υγιή. Συναντάται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις ηλικίες άνω των 18.
Και σε αυτήν υπάρχει κληρονομικό στοιχείο, καθώς τα τέκνα ενός ψηφοφόρου έχουν συχνά παρόμοιου τύπου συμπεριφορά με τον ψηφοφόρο.
Αυτή η μορφή της ασθένειας εμπεριέχει πολλά στοιχεία μαζοχισμού. Του ψηφοφόρου του αρέσει να του λένε ψέματα αν και συνήθως ξέρει πότε του λένε ψέματα, γι' αυτό ακριβώς αυτό του το βίτσιο συγκαταλέγεται στην κατηγορία του μαζοχισμού.
Του αρέσει να του μιλάνε άσχημα, να του φωνάζουν. Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι αν αυτά τα στοιχεία συνδυαστούν με την έμφυτη τάση του βουλευτή να τραμπουκίζει και να φωνάζει, η μία ψυχοπαθογένεια ενισχύει την άλλη.
Θα μπορούσε επίσης να ειπωθεί ότι ο ψηφοφόρος ανήκει σε εκείνο το γκρουπ ασθενειών που προκαλούν νοητική υστέρηση. Ξέρει ότι ο βουλευτής του λέει ψέματα, ο βουλευτής έχει ήδη κλέψει τον ψηφοφόρο, ο ψηφοφόρος ελπίζει ότι θα ανταμειφθεί για τη στήριξή του στον βουλευτή, αλλά ξέρει ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει, εξακολουθεί να στηρίζει όμως τον βουλευτή.
Είναι αυτή η αυταπάτη μέσα στην οποία ζει ο ψηφοφόρος, ότι ο βουλευτής "του" θα τον φροντίσει και θα τον βοηθήσει με λίγο κόπο να πετύχει τους στόχους του.
Γίνεται αρκετά δραματική η κατάσταση, όταν ο ψηφοφόρος έχει κάποιες στιγμές διαύγειας. Αυτό συχνά γίνεται όταν έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που έδωσε την εμπιστοσύνη του στον βουλευτή "του" και κατάλαβε ότι πάλι τον κορόιδεψαν, αν και το ήξερε από την αρχή κάπου στο υποσυνείδητό του. Σε αυτές τις στιγμές διαύγειας, νιώθει οργή, λύπη, αυτολύπηση, ανάγκη για εκδίκηση. Είναι μια άσχημη περίοδος για τον καημένο τον ψηφοφόρο, που από την άλλη όμως τον γεμίζει με αίσθηση δύναμης: την άλλη φορά που ο βουλευτής θα ζητήσει τη βοήθειά του, ο ψηφοφόρος θα είναι σκληρός και δε θα έχει ξεχάσει την προδοσία. Θα βρει άλλο βουλευτή. Ευτυχώς (για όλα τα αρνητικά συναισθήματα που του προκαλεί) ή δυστυχώς (γιατί χάνει την αίσθηση δύναμης που του αρέσει), αυτές οι περίοδοι περνάνε σχετικά γρήγορα και στις επόμενες "εκλογές", ξανά σε κατάσταση νοητικής υστέρησης, ο ψηφοφόρος θα στηρίξει τον αγαπημένο του βουλευτή. Θα ξαναγυρίσει για λίγο στη γλυκιά αυταπάτη, ότι, ναι, αυτή τη φορά όλα θα πάνε καλά, ότι ο βουλευτής "του" δε θα τον ξεχάσει, δεν θα τον ξανακοροϊδέψει. Και θα πέσει για ύπνο το βράδυ των αποτελεσμάτων σχετικά ήρεμος, γιατί άσχετα αν η ομάδα της οποίας είναι μέλος και ο δικός του βουλευτής έχει κερδίσει, ο ψηφοφόρος έκανε το καθήκον του και είναι οι άλλοι ψηφοφόροι που φταίνε.
Καληνύχτα ψηφοφόρε. Αυτή η σύνθεση της βουλής δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα.

Tuesday, December 11, 2012

Διάλειμμα για διαφημίσεις

Το 2ο μέρος των ψυχιατρικών παθήσεων θα είναι μαζί σας μετά από το διαφημιστικό διάλειμμα.


http://myparaga.blogspot.se/2012/12/blog-post.html

Thursday, December 06, 2012

Ψυχιατρικές παθήσεις, μέρος 1ο

Οι ψυχιατρικές παθήσεις είναι συνήθως δυσκολότερο να διαγνωστούν. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά αιτιών, όπως η έλλειψη εργαστηριακών ή απεικονιστικών εξετάσεων που να "βάζουν" τη διάγνωση (όπως συμβαίνει με τις σωματικές ασθένειες), αλλά και το γεγονός πως ο ίδιος ο ασθενής ή/και το περιβάλλον του είτε αγνοούν την ύπαρξη της ασθένειας, είτε αρνούνται να παραδεχτούν ότι πάσχουν θεωρώντας  ότι είναι υγιείς, είτε λόγω κοινωνικών ταμπού αποφεύγουν τη διάγνωση.

Συνήθως η διάγνωση των ψυχιατρικών ασθενειών βασίζεται σε κάποια κριτήρια και συγκεκριμένα συμπτώματα. Επιπλέον, η γεωγραφική εξάπλωση των ασθενειών αυτών ποικίλει.

Στη χώρα μας για παράδειγμα, περιγράφονται δύο νοσήματα, που ενώ είναι πολύ συχνά στον ελληνικό πληθυσμό, δεν εμφανίζονται στον ίδιο βαθμό σε άλλες χώρες. Τα νοσήματα αυτά είναι του βουλευτή και του ψηφοφόρου. Μάλιστα συνδέονται μεταξύ τους με μία σχέση παρεμφερή, αλλά όχι ίδια, με αυτή που περιγράφεται στο σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Στο 1ο αυτό μέρος, θα αναλύσουμε την πρώτη από αυτές τις παθήσεις, του βουλευτή ή αλλιώς βουλευτιλίκι.
Το βουλευτιλίκι λοιπόν, είναι μια ψυχιατρική νόσος. Είναι συνήθως κληρονομική και περνάει στους απογόνους του πάσχοντος, ανεξαρτήτως φύλου. Η επίπτωση της νόσου είναι αυξημένη στα ανώτερα οικονομικά στρώματα.

Από τη στιγμή που εκδηλώνεται η ασθένεια, καταλαμβάνει πλήρως τον ασθενή, σε σημείο που κάθε πράξη του πάσχοντος αποσκοπεί στη μη-ίαση. Ο βουλευτής (ο πάσχων με βουλευτιλίκι) δε θέλει να γίνει καλά με άλλα λόγια.

Άλλο βασικό χαρακτηριστικό της πάθησης είναι οι ιδέες μεγαλείου. Ο βουλευτής αισθάνεται άτρωτος. Εξ'αιτίας αυτού, έχει μια τάση να υποκίπτει στους ανθρώπινους πειρασμούς, κυρίως της απληστίας. Παρατηρείται μάλιστα, είτε στα αρχικά στάδια της νόσου λόγω του ενθουσιασμού που αυτή προκαλεί, είτε μετά από χρόνια νόσησης λόγω της αποκοπής από την πραγματικότητα, το φαινόμενο της απροκάλυπτης προσβολής των κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς και ακόμα και των νόμων. Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του βουλευτή αλλοιώνονται με μια τάση στον τραμπουκισμό. Θέλει να επιβάλει τις απόψεις του, όσο παράλογες κι αν είναι. Εδώ μπορεί να αναφερθεί ότι σαν παράγοντας κινδύνου, που αυξάνει τις πιθανότητες προσβολής από τη νόσο, θεωρείται η φωνή μεγάλης έντασης. Αν και το σημείο αυτό είναι αμφιλεγόμενο: κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η δυνατή φωνή είναι επίκτητο χαρακτηριστικό λόγω της νόσου και δεν είναι απαραίτητο να προϋπάρχει.

Όπως προαναφέρθηκε, ο βουλευτής θέλει να παραμείνει άρρωστος για όσο το δυνατόν περισσότερο, ακόμα και ισόβια. Εξαίρεση αποτελούν εκείνοι που μεταβίβασαν την ασθένεια στους απογόνους τους. Από το σημείο αυτό και μετά, ο αρχικός βουλευτής ηρεμεί εν μέρει και εκούσια χάνει την ιδιότητα του πάσχοντος, έχοντας βέβαια αποκτήσει μόνιμες βλάβες (τραμπουκισμός, μεγαλομανία, αδιαφορία για νόμους και κανόνες).

Για να μπορέσει ο βουλευτής να παραμείνει άρρωστος, κάνει ότι είναι δυνατόν, στα πλαίσια φυσικά της λειτουργικότητας που του επιτρέπει η πάθησή του. Φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί (συνήθως υπάρχει πρόβλημα όταν δύο βουλευτές προσπαθούν να "ανταλλάξουν απόψεις"), απειλεί, καλοπιάνει, αλλάζει απόψεις. Εδώ πρέπει να τονιστεί η σημασία της σχέσης τύπου συνδρόμου Στοκχόλμης με τον ψηφοφόρο και ότι η προσπάθειες του βουλευτή φτάνουν σε ακραία επίπεδα κάθε φορά που γίνεται προσπάθεια θεραπεία τους, μια διαδικασία που είναι γνωστή ως εκλογές.

Όπως συμβαίνει και με άλλες ομάδες ασθενών, οι βουλευτές έχουν το δικό τους σύλλογο, γνωστό ως βουλή, όπου συχνάζουν και αλληλοκαμαρώνονται. Το εξής παράδοξο παρατηρείται με τη βουλή: ενώ ο βουλευτής κάνει ότι μπορεί για να κολλήσει βουλευτιλίκι και να παραμείνει άρρωστος, δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα να εμφανίζεται στο σύλλογό του. Η ιδέες μεγαλείου θεωρείται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά αυτή, καθώς στον κόσμο του βουλευτή δεν είναι δυνατόν να είναι υποχρεωμένος να κάνει οτιδήποτε αν δε θέλει ο ίδιος.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι λόγω των αυξημένων οικονομικών απολαβών, παρά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της νόσου, ίσως είναι λογική η εμμονή των πασχόντων για μη-ίαση. Υπάρχει ισχυρός αντίλογος εδώ. Κατ'αρχάς, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της ανάλυσης, η ασθένεια αυτή "χτυπάει" τα ανώτερα οικονομικά στρώματα ή τους γόνους ήδη βουλευτών, όπου κατά κανόνα τα χρήματα δεν είναι θέμα. Δεύτερον, ένα λογικό άτομο με στειχειώδη σεβασμό προς τους νόμους και έστω λίγο αυτοσεβασμό ("τσίπα" πιο απλοποιημένα), θα έβαζε κάποια όρια πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό στο πόσο μακριά θα έφτανε για τα χρήματα. Ένα παράδειγμα: ένας βουλευτής έχει ήδη ιστορικό 12 χρόνων νόσησης. Κατά το χρονικό αυτό διάστημα, η περιουσία τόσο του ίδιου όσο και των περισσότερων γνωστών του έχει πολλαπλασιαστεί σχετικά δυσανάλογα με τις νόμιμες απολαβές του καθένα. Ακόμα και στο γκρουπ των ψηφοφόρων, υπάρχουν κάποιοι που αρχίζουν και αντιδρούν (το οποίο θα φανεί πόσο δύσκολο είναι όταν θα αναλύσουμε την παθολογία του ψηφοφόρου στο 2ο μέρος του αφιερώματος στις ψυχικές παθήσεις). Μέχρι και μηνύσεις μπορεί να έχουν γίνει ή να εκκρεμούν έρευνες και να υπάρχει ένα γενικό κλίμα βεβαιότητας ότι ο συγκεκριμένος βουλευτής είναι ένοχος για κάτι αξιόποινο. Κάποιος ψυχικά υγιής άνθρωπος ίσως εγκατέλειπε αυτή τη ζωή της προβολής, ίσως ζήταγε και κάποια συγγνώμη για το ότι παρασύρθηκε και έκανε κάτι παράνομο. Ο βουλευτής όμως, όχι απλά δεν κάνει κάτι τέτοιο, αλλά υψώνει κι άλλο τον τόνο της φωνής του, μετά από λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να προσφέρει λαγούς με πετραχήλια εκεί που πριν απειλούσε και μπορεί σε 5 λεπτά να έχει αλλάξει 10 γνώμες, όλα για να παραμείνει βουλευτής. 

Είναι δυνατόν όλο αυτό να είναι μόνο για το χρήμα; Πώς θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να μην χαρακτηριστεί σαν ψυχασθένεια;

Τελικά, ο άλλος ασθενής, ο ψηφοφόρος, υποκίπτει σε όλα αυτά. Πολύπλοκη παθολογία από πίσω, που θα συζητηθεί στο 2ο μέρος.