Thursday, December 06, 2012

Ψυχιατρικές παθήσεις, μέρος 1ο

Οι ψυχιατρικές παθήσεις είναι συνήθως δυσκολότερο να διαγνωστούν. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά αιτιών, όπως η έλλειψη εργαστηριακών ή απεικονιστικών εξετάσεων που να "βάζουν" τη διάγνωση (όπως συμβαίνει με τις σωματικές ασθένειες), αλλά και το γεγονός πως ο ίδιος ο ασθενής ή/και το περιβάλλον του είτε αγνοούν την ύπαρξη της ασθένειας, είτε αρνούνται να παραδεχτούν ότι πάσχουν θεωρώντας  ότι είναι υγιείς, είτε λόγω κοινωνικών ταμπού αποφεύγουν τη διάγνωση.

Συνήθως η διάγνωση των ψυχιατρικών ασθενειών βασίζεται σε κάποια κριτήρια και συγκεκριμένα συμπτώματα. Επιπλέον, η γεωγραφική εξάπλωση των ασθενειών αυτών ποικίλει.

Στη χώρα μας για παράδειγμα, περιγράφονται δύο νοσήματα, που ενώ είναι πολύ συχνά στον ελληνικό πληθυσμό, δεν εμφανίζονται στον ίδιο βαθμό σε άλλες χώρες. Τα νοσήματα αυτά είναι του βουλευτή και του ψηφοφόρου. Μάλιστα συνδέονται μεταξύ τους με μία σχέση παρεμφερή, αλλά όχι ίδια, με αυτή που περιγράφεται στο σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Στο 1ο αυτό μέρος, θα αναλύσουμε την πρώτη από αυτές τις παθήσεις, του βουλευτή ή αλλιώς βουλευτιλίκι.
Το βουλευτιλίκι λοιπόν, είναι μια ψυχιατρική νόσος. Είναι συνήθως κληρονομική και περνάει στους απογόνους του πάσχοντος, ανεξαρτήτως φύλου. Η επίπτωση της νόσου είναι αυξημένη στα ανώτερα οικονομικά στρώματα.

Από τη στιγμή που εκδηλώνεται η ασθένεια, καταλαμβάνει πλήρως τον ασθενή, σε σημείο που κάθε πράξη του πάσχοντος αποσκοπεί στη μη-ίαση. Ο βουλευτής (ο πάσχων με βουλευτιλίκι) δε θέλει να γίνει καλά με άλλα λόγια.

Άλλο βασικό χαρακτηριστικό της πάθησης είναι οι ιδέες μεγαλείου. Ο βουλευτής αισθάνεται άτρωτος. Εξ'αιτίας αυτού, έχει μια τάση να υποκίπτει στους ανθρώπινους πειρασμούς, κυρίως της απληστίας. Παρατηρείται μάλιστα, είτε στα αρχικά στάδια της νόσου λόγω του ενθουσιασμού που αυτή προκαλεί, είτε μετά από χρόνια νόσησης λόγω της αποκοπής από την πραγματικότητα, το φαινόμενο της απροκάλυπτης προσβολής των κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς και ακόμα και των νόμων. Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του βουλευτή αλλοιώνονται με μια τάση στον τραμπουκισμό. Θέλει να επιβάλει τις απόψεις του, όσο παράλογες κι αν είναι. Εδώ μπορεί να αναφερθεί ότι σαν παράγοντας κινδύνου, που αυξάνει τις πιθανότητες προσβολής από τη νόσο, θεωρείται η φωνή μεγάλης έντασης. Αν και το σημείο αυτό είναι αμφιλεγόμενο: κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η δυνατή φωνή είναι επίκτητο χαρακτηριστικό λόγω της νόσου και δεν είναι απαραίτητο να προϋπάρχει.

Όπως προαναφέρθηκε, ο βουλευτής θέλει να παραμείνει άρρωστος για όσο το δυνατόν περισσότερο, ακόμα και ισόβια. Εξαίρεση αποτελούν εκείνοι που μεταβίβασαν την ασθένεια στους απογόνους τους. Από το σημείο αυτό και μετά, ο αρχικός βουλευτής ηρεμεί εν μέρει και εκούσια χάνει την ιδιότητα του πάσχοντος, έχοντας βέβαια αποκτήσει μόνιμες βλάβες (τραμπουκισμός, μεγαλομανία, αδιαφορία για νόμους και κανόνες).

Για να μπορέσει ο βουλευτής να παραμείνει άρρωστος, κάνει ότι είναι δυνατόν, στα πλαίσια φυσικά της λειτουργικότητας που του επιτρέπει η πάθησή του. Φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί (συνήθως υπάρχει πρόβλημα όταν δύο βουλευτές προσπαθούν να "ανταλλάξουν απόψεις"), απειλεί, καλοπιάνει, αλλάζει απόψεις. Εδώ πρέπει να τονιστεί η σημασία της σχέσης τύπου συνδρόμου Στοκχόλμης με τον ψηφοφόρο και ότι η προσπάθειες του βουλευτή φτάνουν σε ακραία επίπεδα κάθε φορά που γίνεται προσπάθεια θεραπεία τους, μια διαδικασία που είναι γνωστή ως εκλογές.

Όπως συμβαίνει και με άλλες ομάδες ασθενών, οι βουλευτές έχουν το δικό τους σύλλογο, γνωστό ως βουλή, όπου συχνάζουν και αλληλοκαμαρώνονται. Το εξής παράδοξο παρατηρείται με τη βουλή: ενώ ο βουλευτής κάνει ότι μπορεί για να κολλήσει βουλευτιλίκι και να παραμείνει άρρωστος, δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα να εμφανίζεται στο σύλλογό του. Η ιδέες μεγαλείου θεωρείται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά αυτή, καθώς στον κόσμο του βουλευτή δεν είναι δυνατόν να είναι υποχρεωμένος να κάνει οτιδήποτε αν δε θέλει ο ίδιος.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι λόγω των αυξημένων οικονομικών απολαβών, παρά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της νόσου, ίσως είναι λογική η εμμονή των πασχόντων για μη-ίαση. Υπάρχει ισχυρός αντίλογος εδώ. Κατ'αρχάς, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της ανάλυσης, η ασθένεια αυτή "χτυπάει" τα ανώτερα οικονομικά στρώματα ή τους γόνους ήδη βουλευτών, όπου κατά κανόνα τα χρήματα δεν είναι θέμα. Δεύτερον, ένα λογικό άτομο με στειχειώδη σεβασμό προς τους νόμους και έστω λίγο αυτοσεβασμό ("τσίπα" πιο απλοποιημένα), θα έβαζε κάποια όρια πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό στο πόσο μακριά θα έφτανε για τα χρήματα. Ένα παράδειγμα: ένας βουλευτής έχει ήδη ιστορικό 12 χρόνων νόσησης. Κατά το χρονικό αυτό διάστημα, η περιουσία τόσο του ίδιου όσο και των περισσότερων γνωστών του έχει πολλαπλασιαστεί σχετικά δυσανάλογα με τις νόμιμες απολαβές του καθένα. Ακόμα και στο γκρουπ των ψηφοφόρων, υπάρχουν κάποιοι που αρχίζουν και αντιδρούν (το οποίο θα φανεί πόσο δύσκολο είναι όταν θα αναλύσουμε την παθολογία του ψηφοφόρου στο 2ο μέρος του αφιερώματος στις ψυχικές παθήσεις). Μέχρι και μηνύσεις μπορεί να έχουν γίνει ή να εκκρεμούν έρευνες και να υπάρχει ένα γενικό κλίμα βεβαιότητας ότι ο συγκεκριμένος βουλευτής είναι ένοχος για κάτι αξιόποινο. Κάποιος ψυχικά υγιής άνθρωπος ίσως εγκατέλειπε αυτή τη ζωή της προβολής, ίσως ζήταγε και κάποια συγγνώμη για το ότι παρασύρθηκε και έκανε κάτι παράνομο. Ο βουλευτής όμως, όχι απλά δεν κάνει κάτι τέτοιο, αλλά υψώνει κι άλλο τον τόνο της φωνής του, μετά από λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να προσφέρει λαγούς με πετραχήλια εκεί που πριν απειλούσε και μπορεί σε 5 λεπτά να έχει αλλάξει 10 γνώμες, όλα για να παραμείνει βουλευτής. 

Είναι δυνατόν όλο αυτό να είναι μόνο για το χρήμα; Πώς θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να μην χαρακτηριστεί σαν ψυχασθένεια;

Τελικά, ο άλλος ασθενής, ο ψηφοφόρος, υποκίπτει σε όλα αυτά. Πολύπλοκη παθολογία από πίσω, που θα συζητηθεί στο 2ο μέρος.

2 comments:

  1. Βέβαια, η ασθένεια αυτή συντηρείται μόνο μέσω και λόγω της ασθενείας του ψηφοφόρου που θα αναλύσεις στο επόμενο. Επίσης για να ευδοκιμήσει χρειάζονται συγκεκριμένες κλιματικές και γεωγραφικές συνθήκες. Όμως πολύ σωστά λες ότι ο υιός που την προκαλεί δεν είναι το χρήμα -μια και οι εξυπνότεροι των ιατρών που τον κουράρουν, που λέγονται χρηματιστές, βγάζουν πολύ περισσότερα από τον ασθενή από όσα βγάζει ο ίδιος από την ψυχασθένειά του. Έχει σίγουρα ο υιός να κάνει με ανάγκη να αποδείξει ο πάσχων ότι είναι σημαντικός άνθρωπος. πολλοί θα πουν ότι οι πάσχοντες ξεκινάν θέλοντας να κάνουν το καλό (σύνδρομο θεού), αλλά δεν είναι έτσι απλά γιατί για να φτάσει κανείς να αποκτήσει την ασθένεια πρέπει να περάσει από τεστ και καταστάσεις από τις οποίες μόνο ήδη ασθενής μπορεί να περάσει...

    ReplyDelete
  2. Όταν το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί είναι τόσο νοσηρό, ουσιαστικά είναι αδύνατο για ψυχικά μη άρρωστα άτομα να μπουν στο κλαμπ της βουλής.
    Αλλά όντως, η ασθένεια αυτή γεννήθηκε και συνυπάρχει με αυτή του ψηφοφόρου. Είναι τόσο πολύπλοκη αυτή η περίπτωση, όπου το ένα μισό του προβλήματος, ο ψηφοφόρος, εμπεριέχει τη θεραπεία για όλο το πρόβλημα.
    Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

    ReplyDelete